IV SA/Po 938/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu dnia 06 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzenia, zatrzymania, nakazania wycofania z obrotu produktów oraz nakazanie zaprzestania prowadzenia działalności handlowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] września 2016 r. [...] sp. z o.o. w [...] (zwana dalej: skarżąca Spółka) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzenia, zatrzymania, nakazania wycofania z obrotu produktów oraz nakazanie zaprzestania prowadzenia działalności handlowej, wnosząc m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania skarżąca Spółka stwierdziła, że decyzja ta podlega egzekucji administracyjnej oraz – co, zdaniem Spółki, wynika ze skargi - została wydana z naruszeniem przepisów powodującym konieczność jej uchylenia, podobnie jak uchylona powinna zostać decyzja organu I instancji. W ocenie Spółki brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w całości spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków finansowych. W skutek nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności skarżąca Spółka poniosła znaczne koszty związane z brakiem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje dalsze straty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: Ppsa) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 Ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy podkreślić, że do strony skarżącej należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa, faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 Ppsa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 1236/14 (http://cbois.nsa.gov.pl) obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. W ocenie Sądu wniosek złożony przez skarżącą Spółkę nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem nie przedstawiła ona argumentacji pozwalającej na przyjęcie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub też spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Przede wszystkim wskazać trzeba, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie zawiera konkretnych danych pozwalających na realne prognozowanie wystąpienia po stronie skarżącej Spółki znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków finansowych. Strona poza kwestionowaniem merytorycznej prawidłowości decyzji sformułowała jedynie ogólnikowe sądy co do spodziewanych skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedstawiła natomiast żadnych zestawień (bilansu) ani szacunku zysków i strat wskazujących na to, że wstrzymanie wprowadzania do obrotu, nakaz wycofania z obrotu i zatrzymanie produktów zabezpieczonych przez organ sanitarny I instancji wywoła nadzwyczajne, negatywne skutki po stronie spółki. Jednocześnie wskazać należy, że kwestie prawidłowości zaskarżonej decyzji nie mogą być przez Sąd przesądzane na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem badania Sądu w na tym etapie postępowania jest wyłącznie kwestia ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa. Wszelkie zarzuty wobec tej decyzji będą bowiem podlegały ocenie Sądu dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania skargi na rozprawie. Z powyżej wskazanych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 Ppsa orzekł jak w sentencji.