IV SA/Po 940/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: starszy referendarz sądowy Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017r. sprawy z wniosku radcy prawnego B. K. z dnia [...] lutego 2015r. w przedmiocie zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych postanawia 1. przyznać od Skarbu Państwa – Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, na rzecz radcy prawnego B. K. kwotę [...]zł. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu, tj. kwotę [...]zł. powiększoną o kwotę [...]zł. stawki podatku VAT, 2. oddalić wniosek w pozostałym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014r. oddalił skargę R. S. na decyzję Prezesa Sąd z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Radca prawny B. K. będąc pełnomocnikiem skarżącego wyznaczonym na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 2 września 2014r., składając skargę kasacyjną, wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, iż koszty nie zostały zapłacone w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 listopada 2016r. sygn. akt I OSK 908/15 oddalił skargę kasacyjną. Radca prawny B. K. pismem z dnia 21 lutego 2017r. ponowił wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i wniósł o zwrot wydatków z tytułu dojazdu do Warszawy na rozprawę przed NSA w łącznej kwocie [...]zł. Uzasadniając powyższe pełnomocnik wskazał, iż wnioskowana kwota została poniesiona na dojazd pociągiem do Warszawy na rozprawę w dniu 25 listopada 2016r. i powrót w tym samym dniu do Poznania. Pełnomocnik powołał się przy tym na własne oświadczenie o wydatkowaniu kwoty [...]zł. na bilety krajowe relacji Poznań – Warszawa oraz Warszawa – Poznań oraz fragment cennika PKP. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm. – dalej p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie aktem określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego z urzędu jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013, poz. 490 – dalej rozporządzenie). Na podstawie przepisów §14 ust. 2 pkt 1c, §14 ust. 2 pkt 2 lit. a, §15 pkt 1 rozporządzenia, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym radcy pranemu przysługuje 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W przedmiotowej sprawie radca prawny B. K. został wyznaczony pełnomocnikiem skarżącego przed wydaniem przez Sąd I instancji wyroku. W związku powyższym, mając na uwadze fakt, iż jak wynika ze znajdującego się w aktach protokołu rozprawy z dnia 25 listopada 2016r. poprzedzającej wydanie wyroku sygn. akt I OSK 908/15, wyznaczony w sprawie pełnomocnik z urzędu brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, radcy prawnemu B. K. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przysługuje wynagrodzenie nie wyższe niż 150 % stawki minimalnej wynoszącej 180 zł. (75% z 240 zł.). Zgodnie z §2 ust. 3 rozporządzenia opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Z tych względów, uwzględniając oświadczenie pełnomocnika, że usługi wykonywane na zasadzie prawa pomocy mieszczą się zakresie prowadzonej działalności gospodarczej (k. 49 akt), a w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie wynagrodzenia w wysokości 150 % stawki minimalnej, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 p.p.s.a. postanowiono jak w pkt. 1 sentencji postanowienia. Odnosząc się do złożonego przez pełnomocnika wniosku o przyznanie zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wskazać należy, iż zgodnie z treścią §15 pkt 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują również niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Przyznanie radcy prawnemu zwrotu poniesionych przezeń wydatków wymaga zatem ustalenia, że wydatki te były "niezbędne", jak również należycie "udokumentowane" (zob. postanowienie SN z dnia 26.02.2015r. sygn. akt III KK 23/15, publ. Biul.PK 2015/2/46-48 LEX nr 1646389). Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że pełnomocnik przedkładając własne oświadczenie wraz z wyciągiem z cennika PKP nie udokumentował we właściwy sposób faktycznego poniesienia wydatku na dojazd na rozprawę przed NSA w kwocie odpowiadającej kwocie wskazanej we wniosku. Ponadto wskazać należy, że wniosek pełnomocnika o zwrot wydatków został zgłoszony po wydaniu przez NSA wyroku z dnia 25 listopada 2016r. sygn. akt I OSK 908/15. Na zasadzie przewidzianej w art. 210 P.p.s.a. utracił on zatem prawo do złożenia wniosku o zwrot niezbędnych wydatków. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia.