IV SA/Po 942/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant St. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieterminowe złożenie sprawozdania uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją Nr [...] dnia [...] listopada 2014 roku Zarząd [...] na podstawie art. 9zb ust. 1, art. 9x ust. 1 pkt 5, art. 9zd ust. 1 w zw. z art. 3 ust 2a, art. 9zf ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j., Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm., dalej: u.c.p.g.) w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j., Dz. U. z 2013 r. poz., 594 ze zm., dalej: u.s.g.), art. 104 § 1 i § 2 oraz art. 107 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: K.p.a.) oraz § 7 ust. 4 Statutu Związku Międzygminnego [...]), po przeprowadzeniu postępowania z urzędu, nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł M. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] (zwaną dalej Stroną) za złożenie po ustawowym terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 9n ustawy o u.c.p.g. W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia 5.09.2014 r. zawiadomiono M. S. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego dotyczącego wymierzenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł za złożenie po ustawowym terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 9n u.c.p.g. Jednocześnie, pismem z dnia 05.09.2014 r. wyznaczono stronie 3-dniowy termin do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie a także złożenia wniosków i dowodów, zgodnie z przepisem art. 10 §1 K.p.a. Strona skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Do [...] wpłynęło pismo z dnia 9.10.2014 r., w którym M. S. poinformowała, że sprawozdanie za III kwartał 2013 r. zostało złożone z opóźnieniem z uwagi na brak wiedzy o konieczności składania sprawozdań kwartalnych. Strona po dniu 31.07.2013 r. nie wywoziła odpadów komunalnych, gdyż nie podpisała Umowy z [...]. P. M. Szymanowska nie otrzymała zaświadczenia o wpisie do rejestru działalności regulowanej i posługiwała się starym numerem rejestrowym. Na podstawie zebranych dowodów, tj.: sprawozdania złożonego do organu w dniu 25.11.2013 r., pisma wyjaśniającego złożonego do organu w dniu 14.10.2014 r., organ ustalił następujący stan faktyczny: M. S. [...] odbierająca odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, na podstawie art. 9n u.c.p.g. ma obowiązek sporządzać sprawozdania kwartalne. Zgodnie z art. 9n ust. 2 sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy. Termin, o którym mowa w art. 9n ust. 2 u.c.p.g. jest terminem materialno-prawnym. Przekazanie sprawozdania kwartalnego po ustawowym terminie następuje odpowiednio: - za pierwszy kwartał - po 30 kwietnia danego roku, - za drugi kwartał - po 31 lipca danego roku - za trzeci kwartał - po 31 października danego roku, - za czwarty kwartał - po 31 stycznia następnego roku. Sprawozdanie kwartalne zostało doręczone do Związku Międzygminnego "[...]" w dniu 25.11.2013 r., czyli 24 dni po ustawowym terminie. W związku z przedłożonymi wyjaśnieniami, iż sprawozdanie za III kwartał 2013 r. zostało złożone z opóźnieniem z powodu braku wiedzy o konieczności składania sprawozdań kwartalnych, [...] w toku postępowania administracyjnego ustalił, że przedłożone wyjaśnienie jest niezasadne z uwagi na fakt, że M. S. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...] M. S. złożyła sprawozdanie za II kwartał 2013 r. do siedziby [...] za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. Strona wyjaśniła również, że po dniu 31.07.2013 r. nie wywoziła odpadów komunalnych, gdyż nie podpisała Umowy z [...], jednakże w sprawozdaniu za III kwartał 2013 r. zostały uwzględnione odpady komunalne z grupy 15, 17 oraz 20. P. M. Szymanowska stwierdziła, że nie otrzymała zaświadczenia o wpisie do rejestru działalności regulowanej i posługiwała się starym numerem rejestrowym, natomiast w dniu 13.05.2013 r. [...] wysłał zaświadczenie o przejęciu rejestru oraz o dokonaniu wpisu do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości prowadzonego przez Związek Międzygminny "[...]". Zgodnie z art. 9x ust. 1 pkt 5u.c.p.g., w przypadku przekazania po terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 9n, przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł za każdy dzień opóźnienia. Wobec tego w dniu 5.09.2014 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary w wysokości [...] zł za w/w delikt administracyjny. W przypadku wykonywania zadań gmin przez Związek Międzygminny kompetencje do wystawiania decyzji w sprawie wymierzenia kary przysługują Zarządowi Związku na podstawie przepisu art. 9zb ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2a u.c.p.g. W toku postępowania administracyjnego, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że M. S. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...] w III kwartale 2013 r. prowadziła działalności polegająca na odbiorze odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i złożyła sprawozdanie podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości po ustawowym terminie, o którym mowa w art. 9n ust.2 u.c.p.g. W ustawowym terminie odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. S. (dalej: skarżąca). Napisała, że strona nie neguje uprawnień [...] w sprawie być stroną postępowania, zwraca jednak uwagę, że tutejsze Samorządowe Kolegium Odwoławcze rzekło, że Regulamin utrzymania czystości [...] nie był ogłoszony w Dziennik Urzędowym Województwa Wielkopolskiego, co świadczy o konieczności kontrolowania poczynań wszelkich Organów w tym zajmujących się gospodarką odpadami, a także wydawanych przez nie decyzji. Podniosła, że [...] nie jest upoważniony do nałożenia kary za nieterminowe sporządzenie sprawozdania z uwagi na fakt, że strona nie wywoziła odpadów komunalnych w III kwartale 2013 r., a tym samym nie jest zobowiązana do złożenia sprawozdania, a tym samym organ nie może nałożyć kary, zaś decyzja: [...] z dnia [...].11.2014 r. została wydana z naruszeniem prawa. Ustawa nakłada obowiązek sporządzania sprawozdań na podmioty odbierające odpady komunalne od właścicieli nieruchomości art. 9n.1., zaś na przedsiębiorców, którzy odbierają odpady komunalne od właścicieli nieruchomości i nie przekazują sprawozdania w terminie nakłada karę pieniężną w wysokości [...] zł za każdy dzień opóźnienia. Skarżąca wskazała na fundamentalny fakt, że w/w regulacje dotyczą tylko i wyłącznie podmiotów dokonujących odbioru odpadów komunalnych, zaś firma [...] po dniu [...].07.2013 r. nie dokonywała odbioru odpadów komunalnych. w uzupełnieniu odwołania skarżąca poruszyła kwestię wpisania jej firmy do rejestru prowadzonego przez [...]. Skarżąca podniosła także, że organ powołuje się w swojej decyzji, na to iż w dniu [...].05.2013 r. przesłał na adres firmy [...] zaświadczenie o przejęciu rejestru oraz o dokonaniu wpisu do rejestru działalności regulowanej, podczas gdy to pismo do firmy [...] nigdy nie dotarło. W dniu 2.11.2014 r. skierowano pismo z prośbą o przedstawienie dowodu nadania i odbioru w/w zaświadczenia, jednak organ takiego dowodu nie posiada. Organ jest zobowiązany do zawiadamiania strony o wszelkich okolicznościach mających znaczenie dla strony. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 9n u.c.p.g. - w brzmieniu sprzed nowelizacji, wprowadzonej począwszy od 1.11.2015 r. - podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości obowiązany był do sporządzania i składania kwartalnych sprawozdań - w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dane sprawozdanie dotyczyło (ust. 1 i ust. 2). Wbrew twierdzeniom Skarżącej, w złożonym przez nią (z opóźnieniem) sprawozdaniu za III kwartał roku 2013 r. znalazły się odpady komunalne w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), oznaczone kodem 200399 (wszystkie odpady komunalne mają kody rozpoczynające się od numeru 20). Tak więc, jako przedsiębiorca wpisany do rejestru działalności regulowanej i odbierający odpady komunalne, skarżąca obowiązana była złożyć sprawozdanie kwartalne za III kwartał roku 2013 r. - w terminie do 31.10.2013 r. Ilość odbieranych odpadów komunalnych czy ich udział w ogólnej masie odbieranych odpadów nie ma znaczenia dla powstania obowiązku sprawozdawczego. Wobec tego, że sprawozdanie zostało złożone po terminie (co jest bezsporne), Zarząd [...] miał prawo nałożyć na skarżącą karę, o której mowa w art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. Stwierdzając, że wysokość kary została obliczona prawidłowo, Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na opisaną decyzję M. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu podkreśliła, że firma [...] po dniu 1.07.2013 r. nie dokonywała odbioru odbioru odpadów komunalnych, gdyż nie podpisała z [...] umowy na odbiór odpadów komunalnych. [...] w określonym momencie nie przekazał stronie wypisu z Rejestru Działalności Regulowanej, do której dokonał wpisu firmy. Kwestię niedoręczenia zaświadczenia o wpisie do Rejestru Działalności Regulowanej skarżąca podniosła także w piśmie z dnia 13 stycznia 2017 r. uzupełniającym skargę. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, gdyż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentowana jest konieczność wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu II instancji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania, wynikająca z treści art. 11 kpa, stanowiącego, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. W wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 441/14 (LEX nr 1519889) stwierdzono, że prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu i nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja organu odwoławczego, która w uzasadnieniu nie zawiera własnych ustaleń i rozważań poprzestając na ustaleniach i rozważaniach organu pierwszej instancji. Podobnie w wyroku z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 257/14 (LEX nr 1465425) WSA w Olsztynie podkreślił, że organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Pogląd ten jest w orzecznictwie ugruntowany (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1757/12, LEX nr 1303055, wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 56/13, LEX nr 1311189, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1039/12, LEX nr 1287174, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 693/11, LEX nr 1139507). Podkreślić przy tym trzeba, że uzasadnienie stanowiące integralną część każdej decyzji jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zasada ta nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 k.p.a. skutkuje wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 11 lipca 2001 r. sygn. akt IV SA 703/99 LEX nr 51234). Tym obowiązkom w niniejszej sprawie organ II instancji nie uczynił zadość. Uzasadnienie decyzji drugoinstancyjnej jest nader lakoniczne, nie relacjonuje żadnego z zarzutów skarżącej wysuniętych pod adresem decyzji pierwszoinstancyjnej i sprowadza się de facto do stwierdzenia, że w złożonym z opóźnieniem sprawozdaniu znalazły się odpady komunalne, a ich udział w ogólnej masie odpadów nie ma znaczenia. Zasadności tego twierdzenia Sąd nie kwestionuje, ograniczenie do niego uzasadnienia decyzji jest jednak dalece niewystarczające. Obowiązkiem organu jest odniesienie się do wszystkich – choćby chaotycznie i nieporadnie formułowanych – zarzutów, twierdzeń i argumentów strony. Organ winien klarownie, logicznie i w sposób zrozumiały dla strony przedstawić także jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jakie są bez znaczenia (i dlaczego). Podkreślić należy w tym miejscu wątpliwości, jakie nasuwa lektura akt sprawy administracyjnej. W odpowiedzi na skargę wskazano, że wpisu do rejestru zawsze dokonuje się na żądanie przedsiębiorcy. Skarżąca w uzupełnieniu odwołania od decyzji Zarządu [...] podniosła natomiast, że nie występowała o wpis do rejestru. Treść akt administracyjnych nie pozwala jednak na zweryfikowanie tych rozbieżnych twierdzeń stron. Dodatkowo wątpliwości budzi teza organu, że przesyłkę zawierającą zaświadczenie o wpisu do rejestru skarżąca musiała otrzymać, skoro złożyła wymagane sprawozdanie za II kwartał 2013 r. Organ nie wyjaśnił na czym opiera to rozumowanie, a zauważyć należy, że w aktach administracyjnych brak jest zaświadczenia [...] dotyczącego nadania nowego numeru rejestrowego, o jakim mowa w piśmie z dnia 8.05.2013 r., zaś w spornym sprawozdaniu za III kwartał 2013 r. skarżąca wskazała inny numer rejestrowy niż figuruje w – znajdującym się w aktach – zaświadczeniu z 6.06.2014 r. Dodatkowo w piśmie [...] do skarżącej z dnia [...].03.2015 r. wspomina się o ponowieniu doręczenia zaświadczenia o wpisie do rejestru działalności regulowanej "celem naprawienia stanu niepewności prawnej". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności te (zwłaszcza owa niepewność prawna) nie znajdują żadnego odzwieciedlenia. Nie sposób przy tym stwierdzić, czy (i z jakich powodów) w ocenie organu ją wydającego kwestia doręczenia skarżącej w maju 2013 r. korespondencji (w tym zaświadczenia o wpisie do rejestru) jest relewantna dla rozstrzygnięcia sprawy. Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę na okoliczności wydania decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. przez Zarząd [...] [...]. Podpisana ona została z upoważnienia Zarządu przez Kierownika [...]. W aktach administracyjnych znajduje się upoważnienie z dnia 5 sierpnia 2013 r. podpisane przez Przewodniczącego, Wiceprzewodniczącego i trzech członków Zarządu [...]. Na podstawie art. 268a K.p.a. upoważnia ono wskazaną imiennie osobę zajmująca stanowisko Kierownika [...] do dokonywania wszelkich czynności w imieniu i na rzecz [...] wynikających z K.p.a. w związku z realizacją kopetencji Związku wynikających z u.c.p.g., w tym m.in. do prowadzenia postępowań administracyjnych i wydawania decyzji. Upoważnienie to budzi istotne wątpliwości. Rozważenia wymaga, czy z regulacji przewidzianej w art. 268a K.p.a. mogą korzystać organy kolegialne. Co do zasady, na tak postawione pytanie w piśmiennictwie udzielana jest odpowiedź negatywna. Wprowadzenie w 1987 r. do K.p.a. art. 268a wiązało się ze stosowaniem w administracji terenowej zasady jednoosobowego kierownictwa. Realizacja tej zasady zmuszała do poszukiwania rozwiązań organizacyjnych i technicznych, zmierzających do usprawnienia procesów administrowania, poprzez powierzanie wykonywania niektórych kompetencji organów monokratycznych pracownikom podporządkowanych im urzędów. Odnosiło się to przede wszystkim do wydawania decyzji administracyjnych, których ze względów oczywistych nie mogły wydawać wyłącznie osoby piastujące funkcje organów. Sytuacja taka nie ma jednak miejsca w odniesieniu do funkcji orzeczniczych organów kolegialnych, zwłaszcza zarządów w jednostkach samorządu terytorialnego. Uprawnienie do prowadzenia postępowania administracyjnego zostało przyznane im bowiem jako wyjątek od zasady, według której organami sprawującymi takie funkcje są organy monokratyczne. Skoro więc celem ustawodawcy było ograniczenie w ściśle określonych sprawach uprawnień organów monokratycznych i przekazanie tych uprawnień zarządom, to trzeba przyjąć, że uprawnienia te zarząd winien wykonywać wyłącznie na zasadach określonych w ustawach samorządowych i k.p.a. Z tego też względu np. zarząd powiatu nie może upoważnić do wykonywania jego kompetencji orzeczniczych ani pracowników starostwa, ani jakichkolwiek innych podmiotów. W tym stanie rzeczy stosowanie art. 268a k.p.a. przez zarząd powiatu lub województwa, jako wyjątek od zasady jego funkcjonowania przy wydawaniu decyzji administracyjnych, jest niedopuszczalne. Zarząd nie może także tych funkcji powierzyć poszczególnym swoim członkom ani swemu przewodniczącemu (zob. wyr. NSA z dnia 26 marca 1993 r., II SA 869/92, ONSA 1993, nr 4, poz. 110). § [...] statutu [...] przewiduje w ustępie [...], że Zarząd podejmuje uchwały zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy jego składu, pod warunkiem, że wszyscy członkowie Zarządu byli o posiedzeniu. Ten wymóg nie został przez organ II instancji dostrzeżony i przeanalizowany. Należy zauważyć, że organy kolegialne mogą powierzać wykonywanie określonych kompetencji w swoim imieniu, w tym również delegować swoje kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych na rzecz innych organów, w przypadkach określonych w przepisach szczególnych. Regulację taką zawiera np. art. 21 ust. 1a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 z zm.). Według tego przepisu zarządca drogi może upoważnić pracowników odpowiednio: urzędu marszałkowskiego, starostwa albo pracowników jednostki organizacyjnej, będącej zarządem drogi, do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. Udzielenie takiego upoważnienia następuje poprzez podjęcie stosownej uchwały przez zarządcę drogi, w takim samym trybie, w jakim są podejmowane inne uchwały. (por.: Łaszczyca Grzegorz, Martysz Czesław, Matan Andrzej, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 269a, wyd. III, Lex 2010, Małgorzata Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do art. 268(a) K.p.a., LEX/el., Kamil Klonowski, Komentarz do art. 268(a) K.p.a., WK 2015, także prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Po 617/16). W sprawie niniejszej organ II instancji rozpoznając sprawę przedwcześnie analizował przesłanki nałożenia kary pieniężnej na skarżącą, naruszając tym samym przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik spawy. W pierwszej kolejności należało bowiem ocenić prawidłowość trybu podjęcia decyzji. Organ uczyni to ponownie rozpatrując sprawę. W szczególności zbadania i rozważenia wymaga kwestia istnienia regulacji umożliwiających powierzenie kompetencji organu kolegialnego innemu podmiotowi – zawarte w aktach administracyjnych upoważnienie milczy w tej kwestii. Powołanie jedynie przepisu art. 268a K.p.a. jest – z wyżej wyeksplikowanych powodów – niewystarczające. Stwierdzenie braku prawidłowego umocowania do podjęcia decyzji skutkować musi stwierdzeniem jej wadliwości i to w kwalifikowanej postaci nieważności. Przesądzenie prawidłowości trybu podjęcia decyzji będzie z kolei obligowało organ do wszechstronnego rozważenia okoliczności złożenia przez skarżącą sprawozdania ze szczególnym uwzględnieniem podnoszonych przez nią kwestii – w tym zwłaszcza wpływu stanu niepewności prawnej, o jakim [...] wspomina w piśmie z dnia [...].03.2015 r. na istnienia przesłanek nałożenia kary pieniężnej. Rozpoznając sprawę ponownie organ administracji publicznej obowiązany będzie poddać wnikliwej analizie i ocenie cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zwłaszcza w kontekście wszystkich podnoszonych w toku postępowania zarzutów. Obowiązkiem organu będzie też wyczerpujące uzasadnienie orzeczenia wyjaśniające wątpliwości w sprawie z uwzględnieniem wymagań wynikających z art. 107 § 3 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowanie z uwagi na niezłożenie stosownego wniosku (art. 210 § 1 p.p.s.a.)