IV SA/Po 946/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. P. i A. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi I. P. i A. P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...]sierpnia 2010 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i zezwolenia na realizację inwestycji drogowej p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę I.P. i A.P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Uzasadniając Sąd wskazał, że powodem odrzucenia skargi jest nieuiszczenie uzupełniającego wpisu od skargi przez skarżących. Zarządzenie wzywające do uzupełnienia solidarnie wpisu sądowego w kwocie [...] zł, opatrzone stosownym pouczeniem, zostało doręczone skarżącym w formie podwójnego awiza. Pisma zostały złożone w placówce pocztowej dnia [...] grudnia 2010 r., awizowane powtórnie dnia [...] grudnia 2010 r. i - w związku z niepodjęciem pism w terminie - zwrócone na adres Sądu (k. [...][...]). Ostatnim dniem do uiszczenia wpisu był dzień [...] stycznia 2011 r., jednak wpis nie został uiszczony. Odpis postanowienia o odrzuceniu skargi został doręczony na adres skarżących dnia [...] stycznia 2011 r. a odbiór korespondencji pokwitował syn skarżących (k. [...][...]). Dnia [...] stycznia 2011 r. został złożony wniosek I.P. i A.P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi). Skarżący napisali, że dnia [...] stycznia 2011 r. otrzymali odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2011 r. o odrzuceniu skargi i z tego postanowienia dowiedzieli się, iż przyczyną odrzucenia skargi było nieuzupełnienie braków skargi w postaci niewniesienia uzupełniającego wpisu sądowego. Skarżący podali, iż pisma – wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi nie odebrali (podwójnie awizowane) ze względu na brak obiektywnej możliwości ich odbioru. Powodem braku takiej możliwości – zdaniem skarżących – jest fakt choroby A. P. (załączono kserokopię zaświadczenia lekarskiego). Okres grudnia 2010 r., jak wskazali skarżący, był okresem terapii i licznych wizyt oraz konsultacji lekarskich związanych ze zdiagnozowaniem u A. P. schorzeń, które uniemożliwiały choremu normalne funkcjonowanie, w szczególności odbieranie przesyłek poleconych w placówce pocztowej. Zaś I. P., jako rencistka zaliczona do pierwszej grupy inwalidzkiej, ze względu na problemy natury neurologicznej (zaburzenia pamięci) nie czuje się na siłach samodzielnie prowadzić spraw rodzinnych o charakterze prawno-administracyjnym. Sprawami tymi – w tym odbiorem korespondencji – zajmuje się A. P.. Skarżący podnieśli, iż Pan P. – z racji prowadzenia wielu spraw administracyjno- prawnych przywiązuje szczególną wagę do terminowego odbierania korespondencji oraz, że skarżący nie otrzymali powtórnego awiza. W tych okolicznościach pozostawali bez świadomości ciążącego na nich obowiązku wniesienia wpisu uzupełniającego i nie była to sytuacja przez nich zawiniona, ani spowodowana niedbalstwem, czy też w inny sposób zawiniona. Jednocześnie skarżący uzupełnili brak formalny skargi poprzez uiszczenie wpisu uzupełniającego (dowód wpłaty przekazując w załączeniu do wniosku). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek podlega oddaleniu. Zgodnie z przepisem art. 86 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02.153.1270 ze zm., dalej - ppsa) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do jej dokonania. Zgodnie z art. 87 §1 Ppsa wniosek taki wraz ze stosownym pismem należy wnieść w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 3 Ppsa). Kryterium "uprawdopodobnienia braku winy", polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności, przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie można wskazać następujące przykłady okoliczności faktycznych, które mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu: obalenie domniemania doręczenia adresatowi pisma, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, nieprawidłowe doręczenie pisma sądowego. W ocenie Sądu, okoliczności wskazywane przez skarżących nie pozwalają uznać, że skarżący nie dokonali w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Skarżący uzasadniając swój wniosek wskazują jedynie, że A. P. zachorował i konieczne były wizyty lekarskie, konsultacje lekarskie i terapia. Z załączonego przez skarżących dokumentu nie wynika, czy skarżący A. P. nie mógł się poruszać, czy też był hospitalizowany. Fakt choroby nie powoduje sam przez się, niemożliwości odbioru korespondencji. Po pierwsze bowiem należy wskazać, iż w sytuacji gdy, jak wskazał sam skarżący w piśmie, prowadzi on wiele postępowań administracyjno-prawnych, świadomością swoja z pewnością obejmował (skoro już wielokrotnie korespondencja w tych sprawach do niego przychodziła), iż w okresie jego choroby będą do niego kierowane pisma. W takiej sytuacji, wziąwszy pod uwagę długi czas pozostawiania korespondencji w placówkach pocztowych, mógł w tej mierze wyręczyć się inną osobą (postanowienie o odrzuceniu skargi zostało odebrane przez syna skarżących). Z pisma skarżących nie wynika (nie uprawdopodobniono tego), żeby skarżący nie był w stanie korespondencji odebrać – ze względu na niemożliwość poruszania się, czy inne tego typu okoliczności, w szczególności ze względu na hospitalizację lub przebywanie cały ten okres poza domem w związku z chorobą. Skarżący nie wskazali, że nie mogli skorzystać z pomocy osób trzecich, w szczególności syna, który późniejszą korespondencję odbierał. Nie jest również zdaniem Sądu uprawdopodobniona okoliczność, iż pism we wskazanym okresie nie mogła odbierać skarżąca I. P.. Nie wskazano bowiem, w jakim stopniu i jakie schorzenie ogranicza skarżącej możliwość działania w tego typu sprawach. Ogólna jedynie konstatacja nie jest w tej mierze wystarczająca. Skoro skarżąca jest rencistka z orzeczoną grupą inwalidzka, to z pewnością dysponuje stosownymi dokumentami, które mogłyby uprawdopodobnić okoliczność, iż nie mogła odbierać korespondencji. W szczególności zaś nie jest ubezwłasnowolniona ani całkowicie, ani częściowo (nie wykazano tego), zaś odbiór korespondencji jest czynnością z zakresu drobnych bieżących sprawa życia codziennego, nie wymagającą szczególnej wiedzy i umiejętności, nie jest też "prowadzeniem spraw rodzinnych o charakterze administracyjno-prawnym". Oświadczenia skarżących budzą wątpliwości zwłaszcza w kontekście tego, iż korespondencję wcześniejszą odbierała I. P. osobiście – k. [...] akt sądowych, jak również syn Państwa P. – J. P.z (k. [...] akt administracyjnych) oraz ojciec I. P. – E. M. (jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru) (k[...] akt administracyjnych). W ocenie Sądu, w kontekście wskazanych przez skarżących okoliczności stwierdzić należy, że przesłanka przywrócenia terminu do wniesienia uzupełniającego wpisu od skargi, w postaci braku winy, nie została spełniona. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 86 §1 ppsa postanowił jak w sentencji.