IV SA/Po 949/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agata Żebrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...].02.2018 r. Nr [...], na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 , art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił na rzecz Zespołu Szkół [...], warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi dojazdowej (pieszojezdni) do hali sportowej Zespołu Szkół [...] przeznaczonej do realizacji na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...] ark. [...], obr. [...], położonych w P.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wnioskowany teren jest usytuowany na obszarze, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dla takich obszarów warunki zabudowy mogą być ustalone w drodze decyzji o warunkach zabudowy, w oparciu o przepisy ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. (Dz. U. z 2015r. poz. 199 ze zmianami). W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczono wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1, pkt. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obszar analizowany wyznaczono w promieniu 50 m od granic terenu objętego wnioskiem zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r. Nr 164, poz. 1588). Jest to minimalna wymagana odległość granic terenu analizowanego, zgodnie z §3 pkt. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia. Działki, przez które przebiega granica obszaru analizowanego, w przypadku gdy większa część ich zabudowy znajduje się w granicach obszaru analizowanego, uwzględniono w całości. Dalsze zwiększenie obszaru analizowanego nie wniosłoby istotnych dla sprawy faktów i nie wpłynęłoby na wynik ustaleń. Z terenu analizowanego można wyraźnie wyodrębnić obszar urbanistyczny, stanowiący pewną całość. W najbliższym sąsiedztwie wnioskowanego terenu znajduje się obszar bez zabudowy oraz budynki o funkcji usługowej, w dalszym sąsiedztwie zabudowa mieszkalna wielorodzinna z usługami i zabudowa usługowa oraz tereny zieleni, rekreacyjne i parkingi osiedla Pod Lipami. Organ wskazał szerokość drogi maksymalnie na 4,5 m i długość maksymalnie na 150 m. We wnioskach z analizy w zakresie wymagań art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wskazano, że nie dotyczą one planowanej inwestycji ze względu na charakter wniosku. W zakresie wymagań określonych w art. 61 ust.1 pkt. 2-5 ustawy organ I instancji wykazał, że: - teren, na którym planowana jest inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej; zgodnie z opinią Zarządu Dróg Miejskich - istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; - teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych; - w sprawie nie mają zastosowania przepisy odrębne. Organ podsumował, że zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie żądanej decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 ustawy, które w niniejszej sprawie zostały spełnione. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołująca się zakwestionowała określenie dopuszczalnej szerokości i długości pieszojezdni, nieuwzględnienie nachylenia terenu i pominięcie ograniczonych możliwości odprowadzania wód opadowych z terenu planowanej inwestycji do kanalizacji miejskiej oraz przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy w sposób niepełny, niewnikliwy i niewyczerpujący. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lipca 2018r. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i ust. 6 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W motywach rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze argumentowało, że z przedłożonych akt sprawy wynika, że dla obszaru objętego wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatem w takim przypadku zmiana zagospodarowania terenu polegającego na budowie obiektu budowlanego lub jego rozbudowie wymaga ustalenia w drodze decyzji administracyjnej warunków zabudowy. Stosownie do zapisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunki zabudowy ustalane są gdy wniosek spełnia łącznie wszystkie warunki określone art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu. Następnie organ odwoławczy przywołał wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu określone w rozporządzeniu wykonawczym Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W celu wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy organ argumentował, że musi ustalić warunek konieczny, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana, oraz to czy teren i planowana inwestycja spełniają pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Przepisy u.p.z.p. nie przewidują definicji działki sąsiedniej. Jest jednak rzeczą oczywistą, iż uznanie nieruchomości (działki) za sąsiednią nie może wynikać jedynie z ich fizycznej styczności. Zdaniem organu odwoławczego spełnienie wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. następuje wówczas, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej (nie tylko z tej samej strony drogi publicznej) co teren planowanej zabudowy i znajdująca się w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym jest zabudowana w taki sposób, by można była ustalić wymagania dla nowej zabudowy stosując wprowadzone przez ustawodawcę zobiektywizowane zasady wyznaczania obszaru analizowanego oraz standardy decydujące o spełnieniu wymogów zachowania ładu przestrzennego. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. W dalszej części organ odwoławczy czynił rozważania na temat kontynuacji cech i funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o przeprowadzoną analizę zgodnie z § 3 pkt 2 powyżej powołanego rozporządzenia. Obszar analizowany powinien być wyznaczony na kopii mapy zasadniczej lub na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, w odniesieniu do inwestycji liniowych w skali 1:2000. Wyniki tej analizy - zarówno część tekstowa jak i graficzna - stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§9 ust. 2 rozporządzenia). Organ przypomniał, że przedmiotem postępowania jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi dojazdowej (pieszojezdni) do hali sportowej, zatem zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie określa się warunków dobrego sąsiedztwa, kontynuacji funkcji i parametrów nowej inwestycji, wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1, nie jest wówczas wymagane również badanie dostępu terenu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Odnośnie pojęcia "obiektu liniowego" Kolegium wskazało, że definicję legalną tego pojęcia zawiera ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018r. poz. 1202), gdzie w art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane obiektami liniowymi są m.in. drogi, bez względu na ich kategorię i parametry. W oparciu o powyższe Kolegium skonstatowało, że kontrolowana decyzja została podjęta zgodnie z obowiązującym prawem i na podstawie należycie ustalonych okoliczności faktycznych, po przeprowadzeniu niezawierającego wad procesowych postępowania. Odnosząc się do treści odwołania, SKO wskazało, że oczywistym jest, że każdy właściciel działki chciałby, aby sąsiadujące z nim nieruchomości były zabudowane i użytkowane w sposób przez niego oczekiwany. Jednakże pamiętać należy, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego osób trzecich. SKO wskazuje, że inwestor uzyskując decyzję o warunkach zabudowy uzyskuje ogólne stwierdzenie, iż możliwa jest w ogóle realizacja określonego rodzaju inwestycji na działce. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może być oceniana w takim zakresie, w jakim nastąpi to na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego tj. w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. W postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie bada się parametrów i warunków technicznych drogi, która ma komunikować teren z drogą publiczną. Wszystkie te kwestie stanowią obszar weryfikacji na etapie udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Zaskarżonej decyzji Wspólnota zarzuciła: - naruszenie przepisu art. 61 ust 1 w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z §7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegające na jego błędnej wykładni i w konsekwencji nieprawidłowym określeniu dopuszczalnej szerokości i długości pieszojezdni, - naruszenie przepisu art. 61 ust 1 w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia polegające na jego błędnej wykładni i w konsekwencji uznaniu, że poprzedzająca wydanie decyzji o warunkach zabudowy analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została sporządzona prawidłowo, podczas gdy sporządzona w toku postępowania analiza architektoniczno-urbanistyczna nie jest wnikliwą, pełną i wyczerpującą analizą funkcji oraz cech zabudowy, - naruszenie przepisu art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez dokonanie błędnej analizy stanu faktycznego terenu, polegające na nieuwzględnieniu przez organ w zaskarżonej decyzji uwarunkowań terenu związanych z jego nachyleniem, a w konsekwencji pominięciu ograniczonych możliwości odprowadzania wód opadowych z terenu planowanej inwestycji do kanalizacji miejskiej, - naruszenie 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez brak ustalenia czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu w zakresie odprowadzana wód opadowych jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, - naruszenie przepisu art. 54 pkt. 2) lit. a) i d) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. polegające na nieuwzględnieniu warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego w zakresie zrzucania wód opadowych z terenu planowanej inwestycji do "WKN miejskiej lub do gruntu w sposób chłonny", w sytuacji, w której sieć kanalizacyjna jest w obecnym stanie przeciążona, a także w zakresie, w jakim uznano, że planowana inwestycja nie narusza wymagań dotyczących interesów osób trzecich. Skarżąca podkreślała powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że niedopuszczalne jest określenie w decyzji o warunkach zabudowy parametrów projektowanej inwestycji wyłącznie poprzez podanie wskaźnika maksymalnego bądź minimalnego, albo też poprzez odwołanie się do pojęć nieskonkretyzowanych, umożliwiających ich zmianę na plus lub minus, gdyż w takiej sytuacji decyzja ustalająca warunki zabudowy umożliwiałaby realizację obiektów, które nie byłyby charakterystyczne dla obiektów występujących w obszarze analizowanym i tym samym naruszałyby zasadę "dobrego sąsiedztwa" i zaburzenie ładu architektonicznego. Skarżąca podkreślała, że w analizie funkcji oraz cech zabudowy całkowicie pominięto potencjalne ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości sąsiednich. Realizacja planowanej inwestycji zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy doprowadzi do sytuacji, w której korzystanie z lokali znajdujących się w budynku posadowionym na nieruchomości położonej przy ul. [...], zostanie znacząco ograniczone, a wartość tych nieruchomości może ulec obniżeniu. Sporządzona w toku postępowania analiza urbanistyczno-architektoniczna winna zostać uzupełniona o ustalenia odnoszące się do ewentualnego spadku wartości nieruchomości sąsiednich oraz do wymagań w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Wynika to z faktu, że ustalenie drogi dojazdowej zgodnie z wnioskiem oraz zaskarżoną decyzją doprowadzi do znacznego zwiększenia ruchu samochodów, który powodować będzie immisje wpływające na możliwość swobodnego korzystania z nieruchomości znajdujących się w budynku posadowionym przy ul. [...]. Zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., organ właściwy w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego powinien dokonać analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację przedmiotowej inwestycji. W związku z tym, że inwestycja dotyczy budowy drogi dojazdowej do hali sportowej, organ winien wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności, a przede wszystkim nachylenie i ukształtowanie terenu. Jest to niezwykle istotna kwestia, ponieważ ma bezpośredni wpływ na możliwości odprowadzania wód opadowych. Organ nie wyjaśnił nadto, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Podkreślenia wymaga przy tym, że w niniejszej sprawie odprowadzenie wód do gruntu jest niemożliwe, skoro projektowana pieszojezdnia ma być pochylona w kierunku sąsiednich działek. Powstaje wówczas swoiste koryto, a woda jest prowadzona na działkę położoną na niższym poziomie. Ta kwestie została jednak całkowicie pominięta przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy. Bez znaczenia pozostają przy tym twierdzenia organu II instancji, że w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy nie bada się parametrów i warunków technicznych drogi. Skarżący wskazuje, że obowiązek zbadania nachylenia terenu i możliwości odprowadzania wód opadowych wynika chociażby z art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. , które zostały w niniejszej sprawie naruszone. Ponadto, w ocenie skarżącego, ocena czy w niniejszej sprawie istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, w zakresie odprowadzania wód opadowych, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego powinno zostać poparte uzyskaniem odpowiednich informacji od spółki [...], co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, odwołując się i podtrzymując argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odpowiedź na skargę złożył uczestnik postępowania – [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] - wnosząc o jej oddalenie w całości i wskazując, że podniesione w skardze zarzuty są ogólnikowe i nieuzasadnione. Skarżąca nie wykazała, na czym konkretnie polegają uchybienia organu I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna jedynie w części. Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi dojazdowej (pieszojezdni) do Zespołu Szkół [...] na działkach o numerze ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], [...] art. [...] w P.. Na wstępie wskazać należy, że w świetle art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018r., poz. 1945, dalej "u.p.z.p.") zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1-5, tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), zapewnienia dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), braku wymogu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5). Treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wyraźnie wskazuje, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie jest decyzją o charakterze uznaniowym, a spełnienie wymienionych wyżej pięciu warunków stanowi skierowany do organu nakaz uwzględnienia wniosku inwestora. Nie jest kwestionowane przez strony postępowania, że na objętych wnioskiem działkach nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie budzi również wątpliwości Sądu, że planowana inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego. Aby bowiem daną inwestycję można było zakwalifikować jako inwestycję celu publicznego, musi ona realizować przynajmniej jeden z określonych w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 2204, dalej "u.g.n."), lub innych przepisach (art. 6 pkt 10 u.g.n.) "celów publicznych". Obowiązujące przepisy nie przewidują, aby budowa drogi wewnętrznej dojazdowej, która nie została zaliczona do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowana w pasie drogowym stanowiła realizację celu publicznego o jakim mowa w art. 6 pkt 1 u.g.n. Pojęcie drogi wewnętrznej reguluje art. 8 ustawy 21 marca 1985r. – Drogi publiczne (Dz.U. z 2018r., poz. 2068). Wobec powyższego sposób zagospodarowania nieruchomości poprzez budowę takiej drogi winien zostać unormowany w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiot niniejszego postępowania stanowi bowiem budowa drogi wewnętrznej dojazdowej wyłącznie w zakresie włączonym do istniejącego układu drogowego – drogi wewnętrznej powierzonej w administrację ZDM służącej obecnie do dojazdu do zabudowy spółki Ataner. Podkreślić także należy, że planowana droga stanowi tzw. obiekt liniowy w rozumieniu art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202). Zgodnie z tym przepisem przez obiekt liniowy należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Ustalenie to jest o tyle doniosłe, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przy ocenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy polegających na budowie m.in. obiektu liniowego, nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Organ nie bada wówczas, czy planowane przedsięwzięcie spełnia wymogi tzw. "dobrego sąsiedztwa" oraz czy teren ma dostęp do drogi publicznej. Wobec powyższego niezasadna jest cała argumentacja skarżącej, dotycząca wskaźników maksymalnych w zakresie długości i szerokości pieszojezdni w kontekście zaburzenia ładu architektonicznego istniejącego na analizowanym terenie oraz naruszenia zasady "dobrego sąsiedztwa". Zbędna była także dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy argumentacja organu I, jak i II instancji dotycząca wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Rolą organów administracji publicznej w sprawie z wniosku o warunki zabudowy dla budowy pieszojezdni była zatem ocena dopuszczalności projektowanej inwestycji pod względem dalszych wymagań, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 – 5 u.p.z.p. Słusznie zatem zarzucała skarżąca, że organ odwoławczy nie zweryfikował w sposób prawidłowy w odniesieniu do projektowanej inwestycji spełnienia wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., mianowicie że "istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego". Zgodnie z przywołanym art. 61 ust. 5 u.p.z.p. warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Inwestor we wniosku o wydanie warunków zabudowy z [...] stycznia 2018r. wyraźnie opisał projektowaną inwestycję jako budowę drogi dojazdowej (pieszojezdni) wraz z odwodnieniem do hali sportowej Zespołu Szkół [...]. W części wniosku dotyczącej przewidywanego, orientacyjnego zaopatrzenia w media w zakresie planowanego sposobu odprowadzania wód opadowych inwestor wskazał około 7,5 mł/s do kanalizacji miejskiej lub do gruntu w sposób chłonny. Inwestor przewidywał także ewentualną przebudowę odcinka sieci uzbrojenia na warunkach gestora sieci. W przypadku braku możliwości odwodnienia do kanalizacji miejskiej inwestor wnioskował o odwodnienie chłonne do gruntu. Tymczasem w aktach administracyjnych sprawy brak jest jakichkolwiek umów, oświadczeń lub zapewnień tzw. dostawców i odbiorców mediów, w tym przypadku o możliwości podłączenia przedmiotowej inwestycji do istniejącej lub projektowanej sieci kanalizacyjnej. Niewystarczające jest bowiem stwierdzenie zawarte w uzgodnieniu Zarządu Dróg Miejskich z [...] stycznia 2018r., że szczegółowe warunki techniczne wykonania uzbrojenia związanego z odwodnieniem projektowanej drogi dojazdowej zostaną podane na Naradzie Koordynacyjnej organizowanej w GEOPOZ-ie. W tym kontekście stwierdzenie przez organ I instancji w decyzji, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, jawi się na obecnym etapie wyjaśnienia sprawy jako całkowicie gołosłowne, a konkluzja o spełnieniu wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., jako co najmniej przedwczesna. Brak bowiem aktualnego na dzień wydania decyzji zapewnienia o dostępnie do sieci kanalizacji miejskiej wymaganej dla projektowanego przedsięwzięcia. W tym zakresie organ I instancji nie sprostał wskazaniom powyższego przepisu. Organ odwoławczy natomiast uchybienia tego nie dostrzegł i w swoim uzasadnieniu bez prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego stwierdził, że planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Ustalenie spełnienia powyższego jest także istotne z uwagi na podnoszone przez skarżąca twierdzenia, z których wynika, że teren na którym projektowana jest inwestycja jest nachylony, a możliwości i efektywność odbioru wód opadowych do kanalizacji miejskiej są ograniczone. Jednoznaczne i wyczerpujące wyjaśnienie spełnienia wymogu zapewnienia dostępu do właściwego uzbrojenia dla planowanej inwestycji jest zatem niezbędne już na etapie decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Odnosząc się do pozostałych argumentów skarżącej Sąd stwierdza, że nie mogły one odnieść zamierzonego rezultatu, gdyż żaden z nich nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa, a jak wskazano wcześniej, sąd administracyjny posiada kompetencje wyłącznie do oceny legalności czyli zgodności z prawem zaskarżonych rozstrzygnięć organów administracji. W szczególności zarówno u.p.z.p., jak inne przepisy nie uzależniają ustalenia warunków realizacji inwestycji od spełnienia warunku ochrony interesów osób trzecich, gdyż wymogi te oceniane są na dalszym etapie procesu budowanego – pozwolenia na budowę – art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Ustalenie warunków zabudowy stanowi bowiem jedynie promesę dla wnioskodawcy dopuszczalności projektowanej inwestycji na danym terenie i nie przesądza, że inwestycja ta powstanie. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter deklaratoryjny, nie kształtuje uprawnień, nie może też stanowić o prawach i obowiązkach inwestora. Na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy wymagania ochrony interesów osób trzecich mają charakter informacyjny, a rozstrzygnięcie kwestii naruszenia stosunków wodnych nie stanowi elementu decyzji o warunkach zabudowy dotyczącego ochrony interesów osób trzecich. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie jest zatem konieczne do podjęcia decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Również za chybione uznać należy zarzuty dotyczące parametrów technicznych pieszojezdni, gdyż zarzuty takie mogą być przedmiotem oceny organu administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Dokonując zatwierdzenia projektu budowlanego dołączonego do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę organ sprawdza wówczas, czy obiekt zaprojektowano w sposób spełniający warunki techniczne wynikające z przepisów techniczno-budowlanych. Mając powyższe na uwadze decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem prawa, gdyż zaakceptowała niedostrzeżone uchybienia prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy naruszył także przepisy postępowania art. 15 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., zatem zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., jak Sąd orzekł w punkcie 1 wyroku. Jednocześnie Sąd uznał za zasadne w związku z art. 135 P.p.s.a. uchylić decyzję organu I instancji. W ponownym postępowaniu organ I instancji uwzględni powyżej wskazane motywy wyroku Sądu i ponownie rozpoznając sprawę, wezwie Inwestora o przedłożenie stosownych zapewnień dostawców mediów, z których bezspornie wynikać będzie, że aktualnie istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 P.p.s.a., jak w punkcie 2 wyroku, zasądzając od organu na rzecz Skarżącej kwotę uiszczonego w sprawie wpisu w wysokości 500 zł (§2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.) oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 poz.1800).