IV SA/Po 950/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia (...) r. J. S. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł skargę na decyzję Wojewody W. z dnia (...) r. nr (...) uchylającą decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) r. nr (...) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z usługami w parterze oraz dwupoziomową halą parkingową przy ul. R. (...) w P., działki nr(...),(...),(...),(...),(...),(...), ark.(...), obręb W., w części dotyczącej poziomu drenażu stabilizującego przy studni M5 - 71,75 m n.p.m., studni M4 - 71,71 m n.p.m. i w to miejsce zatwierdził poziom drenażu stabilizującego przy studni M5 – 70,75 m n.p.m. i studni M4 – 70,71 m n.p.m., a w pozostałej części utrzymującą w mocy. Wraz ze skargą wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że realizacja przez inwestora przedmiotowej inwestycji doprowadzi do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia skutków oraz doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub stworzy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w P. przy ul. R. (...), na której wzniesione są dwa budynki szkolne. Inwestor w związku z planowaną inwestycją, na którą uzyskał pozwolenie na budowę zamierza wykonać na swojej nieruchomości głębokie ściany szczelinowe, które przetną spływ wód gruntowych na tej nieruchomości i spowodują przepływ tych wód i ich spiętrzenie na nieruchomość skarżącego. Biorąc pod uwagę ukształtowanie terenu i kierunek spływu wód gruntowych może dojść do sytuacji, w której wody gruntowe będą napierały na budynek znajdujący się na działce skarżącego i przedostaną się do piwnic tego budynku. Dodatkowa ilość wody, która dopłynie do nieruchomości skarżącego po wykonaniu ścian szczelinowych zwiększy zagrożenie dla frontowego budynku szkolnego, usytuowanego bezpośrednio przy ul. R.(...), a przez podpiętrzenie także dla tylnego budynku szkolnego, usytuowanego bezpośrednio przy ul. C./P. Ilość wody dopływającej do podłoża posesji należącej do skarżącego nie została do tej pory określona przez inwestora. Skomplikowana sytuacja gruntowo-wodna, która występuje na terenie całego kompleksu nieruchomości i to zarówno na nieruchomości inwestora, nieruchomości będącej w zarządzie Przedszkola J. jak i na terenie nieruchomości skarżącego w powiązaniu z planowaną budową głębokich ścian szczelinowych, przy szeregu nieprawidłowościach, doprowadzi do zakłócenia w funkcjonowaniu całego drenażu i zagrozi zalaniem wodą dwóch budynków wzniesionych na nieruchomości położonej przy ul. R. (...). Zalanie wodą tych budynków spowoduje ich zniszczenie. Efektem tego będzie uniemożliwienie użytkowania części podziemnych i poziomu parteru tych budynków. Stałe zawilgocenie tych stref spowoduje znaczną korozję biodegeneracyjną oraz powolne niszczenie struktury elementów konstrukcyjnych, głównie ścian. Zalanie wodą tych budynków spowoduje zatem ich zniszczenie i może doprowadzić do zagrożenia ich bezpieczeństwa, a nawet zagrożenia katastrofą budowlaną. Powołując się na powyższe fakty wskazano szereg nieprawidłowości do których doszło w czasie prowadzenia postępowania oraz przedłożono opinie techniczne dotyczące wpływu drenażu stabilizującego na poziom zwierciadła wód gruntowych na budynki przy ul. R. (...). Pismem z dnia (...)r. inwestor przedmiotowej budowy A. Sp. z o.o. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł na podstawie art. 35 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej prawo budowlane) o zobowiązanie skarżącego do złożenia kaucji w kwocie (...) na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem Sądu z dnia (...) r. przekazano skarżącemu wniosek inwestora z dnia (...) r. i zobowiązano skarżącego do uiszczenie w terminie 7 dni kaucji pod rygorem oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej P.p.s.a). Powyższy wniosek doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu (...) r. (k. 668 akt sądowych - zgodnie z art. 73 P.p.s.a dotyczącym doręczenia zastępczego). Zatem termin do uiszczenia kaucji upłynął bezskutecznie w dniu (...) r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej ppsa) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący kwestionujący decyzję udzielającą pozwolenia na budowę, musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Przede wszystkim jednak Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w kontekście danej sprawy, musi mieć na uwadze nie tylko skutki jakie wystąpią po stronie skarżącej, ale także skutki, jakie spowoduje rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie dla pozostałych uczestników postępowania (postanowienie NSA z dnia 12 września 2007 r., II OZ 725/07). Wznoszenie obiektu budowlanego przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny wiąże się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, co w niniejszej sprawie skarżący w wystarczający sposób uprawdopodobnili. Wykonanie przedmiotowej inwestycji, na terenie o skomplikowanych warunkach wodno-gruntowych, niesie bowiem potencjalne zagrożenie dla nieruchomości należących do skarżącego. Nieprawidłowe wykonanie ścian szczelinowych może doprowadzić do zalania budynków i ich zniszczenia, a w konsekwencji może nawet doprowadzić do zagrożenia ich bezpieczeństwa. Jednak, zdaniem Sądu, skutki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w znacznej mierze dotyczyć będą interesów inwestora. To inwestor, który prowadzi proces budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, narażony jest na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie tylko w przypadku uwzględnienia skargi, ale również w razie wstrzymania wykonania decyzji. W przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, zastosowanie art. 61 § 3 P.p.s.a., powinno więc łączyć się z uwzględnieniem art. 35a ust. 1 prawa budowlanego, który stanowi, że w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę wstrzymanie wykonania tej decyzji na wniosek skarżącego sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. Z przepisu tego wynika, że wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowić może dużą dolegliwość dla inwestora, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż ta, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. W rozpoznawanej sprawie inwestor w piśmie z dnia (...) r. zawnioskował o złożenie kaucji przez skarżącego w kwocie (...) zł. Jednak jak wynika z informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego WSA w Poznaniu z dnia (...) r. do dnia (...) r. kaucja nie została wpłacona (k. 734 akt sąd sądowych). Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.