IV SA/Po 951/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2022 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] września 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy dwóch hal biurowo-magazynowo-usługowych na terenie działki o nr ewid. [...] i części działki nr [...] położonych w miejscowości S.. Powyższe decyzje zapadły w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] Wójt Gminy T. P. (zwany dalej także "Wójtem") ustalił na rzecz S. W. warunków zabudowy dla budowy dwóch hal biurowo-magazynowo-usługowych na terenie działki o nr ewid. [...] i części działki nr [...] położonych w m. S. . Następnie, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], Wójt Gminy T. P. stwierdził wygaśnięcie wskazanej wyżej własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] W dniu [...] sierpnia 2020 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej także "Kolegium") wpłynął wniosek S. W. z dnia [...] lipca 2020 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy dwóch hal biurowo-magazynowo-usługowych na terenie działki o nr ewid. [...] i części działki nr [...] położonych w miejscowości S.. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wyjaśniło, że jedynie wady decyzji wyliczone w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. oraz wady nieważności ustanowione w przepisach odrębnych noszą znamiona wad istotnych kwalifikowanych, które uzasadniają stwierdzenie nieważności decyzji. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie nie zaszła żadna z przesłanek wymienionych we wskazanym przepisie prawa, w szczególności w badanej sprawie nie doszło do wydania decyzji dotkniętej wadą kwalifikowaną, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Oceniając przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, Kolegium uznało, że Wójt Gminy T. P. prawidłowo ustalił, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy położony jest w obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej w S. , po zachodniej stronie S11. Dodatkowo, przywołując art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Kolegium uznało wygaśnięcie decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], na mocy decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], za prawidłowe. W ustawowym terminie, pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r., S. W. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] września 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] czerwca 2021 r. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że w dniu [...] stycznia 2014 r. Rada Gminy T. P. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej w S. , po zachodniej stronie S11 (Dz.Urz.Woj.[...]. z dnia [...] marca 2014 r., poz. [...]). Wskazując, że przywołana uchwała nr [...] weszła w życie w dniu [...] kwietnia 2014 r., a decyzja Wójta Gminy T. P. została wydana w dniu [...] kwietnia 2014 r., uznano, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2014 r. stwierdzająca wygaśniecie decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. wydana została z rażącym naruszeniem przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Oceniając, że skutki społeczno-gospodarcze wywołane decyzją Wójta Gminy T. P. z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], są możliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie, a także wskazując na omyłkowo przywołaną podstawę prawną w petitum decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] kwietnia 2014 r. (zamiast powołanego art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a winno być 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), Kolegium uznało, że zasadnie odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji. Podkreślając, że wydanie decyzji Wójta o wygaśnięciu decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...], ma charakter porządkujący, zwrócono uwagę na art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i dodano, że nawet gdyby taka decyzja nie została wydana, to ustalenia planu miejscowego (inne niż wydanej decyzji o warunkach zabudowy), a nie te zawarte w decyzji o warunkach zabudowy mają moc wiążącą i obowiązującą. Pismem z dnia [...] listopada 2021 r. S. W. (zwany dalej także "Skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], zaskarżając ją w całości. W skardze sformułowano zarzuty naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. w zw z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych oraz w zw. z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez niezasadną odmowę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] kwietnia 2014- r., nr [...], stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy dwóch hal biurowo-magazynowo-usługowych na terenie działki o nr ewid. [...] i części działki nr [...] położonych w miejscowości S., pomimo istnienia ku temu przesłanek; 2. art. 105 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych oraz w zw. z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP i uznanie, iż w związku z podjęciem przez Radę Gminy T. P. uchwały nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej w S. , po zachodniej stronie S11, zaistniała podstawa do stwierdzenia decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] wygaśnięcia własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], podczas gdy wskazana wyżej uchwala weszła w życie z dniem [...] kwietnia 2014 r., tj. dzień po wydaniu zaskarżonej decyzji przez Wójta Gminy T. P., co przesądza za uznaniem, że w konsekwencji została ona przyjęta z powołaniem na nieobowiązującą w dniu jej wydania uchwałę Rady Gminy T. P., co przesądza o wydaniu zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa; W skardze sformułowano także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 4 ust. 1 i 2 pkt. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych oraz w zw. z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię, ewentualnie ich niewłaściwe zastosowanie, oraz uznanie, że w związku z podjęciem przez Radę Gminy T. P. uchwały nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej w [...], po zachodniej stronie S11, zaistniała podstawa do stwierdzenia decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], wygaśnięcia własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], podczas gdy wyżej wspomniana uchwała weszła w życie z dniem [...] kwietnia 2014 r., tj. dzień po wydaniu zaskarżonej decyzji przez Wójta Gminy T. P., co przesądza za uznaniem, że w konsekwencji została ona przyjęta z powołaniem na nieobowiązującą w dniu jej wydania uchwałę Rady Gminy T. P., co przesądza o wydaniu zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając zarzuty skargi, Skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja Wójta Gminy T. P. została wydana bez podstawy prawnej. Dodano, że uchwała Rady Gminy T. P. nr [...] w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej w S. , po zachodniej stronie S11, która była podstawą do wydania decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy dwóch hal biurowo-magazynowo-usługowych na terenie działki o nr ewid. [...] i części działki nr [...] położonych w miejscowości S., nie weszła w życie w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że kwestionowana decyzja Wójta Gminy T. P. została wydana bez podstawy prawnej — w tym przypadku przed dniem wejścia w życie aktu prawa miejscowego. Zdaniem Skarżącego, powyżej opisana "wada" zaskarżonej decyzji uzasadnia stanowisko, że kwestionowana decyzja została wydana także z rażącym naruszeniem prawa, gdyż kwestionowana decyzja została wydana w oparciu o treść aktu prawa miejscowego, który w dniu wydania decyzji nie wszedł jeszcze w życie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021r., poz. 735 – dalej jako: "k.p.a.") oraz z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2021, poz. 741 ze zm. – dalej jako: "u.p.z.p."). Kwestią bezsporną pozostaje, że decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Wójt Gminy T. P. ustalił warunki zabudowy dla budowy dwóch hal biurowo-magazynowo-usługowych na terenie działki o nr ewid. [...] i nr [...] położonych w m. S. – (dalej jako: "decyzja u.w. z 2012 r."). Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje ponadto, że decyzją z dnia 01 kwietnia 2014 r. Wójt Gminy T. P. stwierdził wygaśnięcie decyzji u.w.z 2012 r. Wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. Wójt Gminy T. P. powołał się na art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wskazując, że organ który wydał decyzję o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśniecie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Niesporne w sprawie pozostaje również, że uchwałą nr [...] Rady Gminy T. P. z dnia [...] stycznia 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej w S. , po zachodniej stronie S11 (Dz.Urz.Woj.[...]. z [...], poz. [...] – dalej jako: "Plan") doszło do przeznaczenia terenu objętego decyzją u.w.z 2012 r. pod funkcję zabudowy usługowej "2U" z nieprzekraczalną linią zabudowy - odmienną - od ustaleń wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Poza sporem pozostaje ponadto, że Plan został ogłoszony w dzienniku Urzędowym Województwa W. w dniu [...] marca 2014 r. i wszedł w życie z dniem [...] kwietnia 2014 r., tymczasem decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji u.w.z 2012 r. została wydana w dniu [...] kwietnia 2014 r., a więc dzień przed wejściem w życie Planu. W tej sytuacji S. W. pismem z dnia [...] lipca 2020 r. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] kwietnia 2014 r. wskazując, że chodzi o decyzję "nr [...]", dotyczącą działek "nr [...] i [...]". Na wstępie wyjaśnić trzeba, że prowadząc postępowanie w trybie nadzwyczajnym na podstawie art. 156 k.p.a., co do zasady organ winien zbadać wszystkie przesłanki nieważnościowe, bowiem wniosek o stwierdzenie nieważności zobowiązuje organ nadzoru do przeprowadzenia postępowania na podstawie art. 156 i nast. k.p.a. w pełnym zakresie oceny zaistnienia wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., niezależnie od zarzutów zgłoszonych we wniosku. Przedmiotem oceny organu nadzoru nie jest bowiem zasadność zarzutów wnioskodawcy, lecz legalność decyzji w całokształcie okoliczności określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Jeżeli więc organ nadzoru orzeknie ostatecznie o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, to oznacza, że sprawa oceny legalności tej decyzji w trybie art. 156 i nast. k.p.a. staje się sprawą ostatecznie rozstrzygniętą, niezależnie od zgłoszonych zarzutów wobec ocenianej decyzji, ponieważ organ nadzoru nie jest związany zarzutami zgłaszanymi we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2017 r. sygn. I OSK 2948/16). Poza sporem pozostaje, że Kolegium rozpoznając wniosek Skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. dokonało w pełnym zakresie oceny zaistnienia wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. , czemu wyraz dało na s. 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Kolegium wykluczyło wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1,3-7 k.p.a. i szczegółowo wyjaśniło, że wbrew stanowisku Skarżącego nie ziściły się również przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący przekonuje, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa ponieważ, do wydania decyzji o wygaszeniu decyzji u.w.z 2012 r. doszło na dzień przed wejściem w życie Planu. Skarżący wskazuje też, że w decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. błędnie powołano podstawę prawną, bowiem zamiast art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. powołano art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Sąd po poddaniu zaskarżonej decyzji kontroli, stwierdził, że Kolegium ma rację, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie jest obarczona wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Odnosząc się do pierwszego zagadnienia w którym Skarżący upatruje kwalifikowanej wady decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. wskazać trzeba, że literalnie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. stanowi, że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 65 ust. 3 u.p.z.p.). W doktrynie akcentuje się, że na podstawie samego art. 162 k.p.a. decyzja stwierdzająca wygaśnięcie innej decyzji, ma charakter stricte deklaratywny; samo wygaśnięcie decyzji następuje na skutek określonych zdarzeń, implikujących bezprzedmiotowość decyzji lub niespełnienie warunku (zob. T. Woś, "Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej (art. 162 k.p.a.)", Państwo i Prawo 1992, z. 7, s. 57; A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, "Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz", Warszawa 2011, s. 1031). W judykaturze przyjmuje się natomiast, i Sąd sprawę niniejszą rozpoznający stanowisko to podziela i przyjmuje za swoje, że stricte deklaratywnego charakteru decyzji wydawanej na podstawie art. 162 k.p.a. nie modyfikuje przepis art. 65 u.p.z.p. Zarówno wykładania literalna, jaki i względy natury funkcjonalnej nakazują przyjąć, że art. 65 u.p.z.p. nie modyfikuje kodeksowej instytucji stwierdzenia wygaśnięcia decyzji; co więcej, można powiedzieć, że w sposób jeszcze bardziej oczywisty implementuje rozwiązanie, w którym decyzja o warunkach zabudowy – z chwilą wystąpienia określonej normatywnie przesłanki – samoistnie, bezpowrotnie i nieodwracalnie wygasa". W niniejszej sprawie decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji u.w.z 2012 r. została wydana [...] kwietnia 2014 r., a więc już po uchwaleniu, ale jeszcze na dzień przed wejściem w życie Planu, co nastąpiło [...] kwietnia 2014. Skarżący podnosi, że skutek wygaśnięcia decyzji u.w.z 2012 r. należy przyjmować z chwilą wejścia w życie Planu, gdyż wcześniej jego ustalenia nie były wiążące, a przepisy Planu nie stanowiły jeszcze prawa miejscowego. Przyjmując zatem argumentację Skarżącego, należy również konsekwentnie uwzględnić, że decyzja Wójta Gminy T. P. - jakkolwiek została wydana [...] kwietnia 2014 r. - to do jedynej strony postępowania - została nadana w Urzędzie Pocztowym w P. dopiero w dniu [...] kwietnia 2014 r., a doręczona jej w dniu [...] kwietnia 2014 r., a w konsekwencji - ponad wszelką wątpliwość - weszła ona do obrotu prawnego już po wejściu w życie Planu. Jakkolwiek zatem, można nawet zgodzić się ze Skarżącym, że wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji u.w.z 2012 r. w dniu [...] kwietnia 2014 r. było obarczone wadliwością, to z uwagi na datę jej wejścia do obrotu prawnego, z całą pewnością nie jest to wada kwalifikowana. Ponadto, należy też zwrócić uwagę, że samo ustalenie momentu wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (z chwilą wejścia w życie czy tez z chwilą uchwalenia planu miejscowego – jak literalnie stanowi art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.) nie jest jednolicie oceniane w judykaturze (por. np. wyrok NSA z dnia 04 listopada 2020 r. sygn. II OSK 1278/18). Z uwagi na rozbieżności w orzecznictwie nie można więc klasyfikować ewentualnego naruszenia wskazanych przez Skarżącego przepisów jako rażącego, bowiem dla wyprowadzenia rażącego naruszenia prawa wymagane jest wskazanie takiego naruszenia przesłanki, które jest w normie prawnej tak ustalone, że nie jest dopuszczalne jakiekolwiek odstępstwo (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2019 r. sygn. II OSK 2275/18). Rażące naruszenie prawa powinno zatem być oczywiste, wyraźne, bezsporne. Istnieje tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (m.in. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95, LEX nr 28661; uchwała NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., I OPS 2/2008, CBOSA; wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2000 r., III SA 1935/99, LEX nr 47008). W badanej sprawie taka sytuacja niewątpliwe nie ma miejsca, bowiem art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. literalnie stanowi, że organ który wydał decyzję o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśniecie, jeżeli dla tego terenu >uchwalono< plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji Odnosząc się natomiast do podnoszonej kwestii błędnego powołania w podstawie prawnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. "art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p." zamiast "art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p." należy wskazać, że aktualne wciąż pozostaje ugruntowane w judykaturze i doktrynie stanowisko, że nie może być uznana za decyzję wydaną "bez podstawy prawnej" decyzja, w której nie wskazano podstawy prawnej w rzeczywistości istniejącej albo niewłaściwie powołano podstawę prawną (m.in. wyrok NSA z dnia 25 lutego 1983 r., II SA 1904/82, OSPiKA 1983, nr 12, poz. 271). W okolicznościach badanej sprawy niewątpliwie, w dacie wydawania decyzji istniała podstawa prawna do jej wydania, i jakkolwiek na skutek omyłki pisarskiej w decyzji z [...] kwietnia 2014 r. nieprecyzyjnie przywołano podstawę prawną, to prawidłowo powołano ją w uzasadnieniu tej decyzji. Natomiast decyzja, która określa w sposób ogólny czy błędny podstawę prawną, jakkolwiek narusza przepis art. 107 § 1 k.p.a. to nie jest wydana bez podstawy prawnej. Reasumując, jakkolwiek można zgodzić się ze Skarżącym, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2014 r. obarczona była wadami, to nie sposób zgodzić się ze Skarżącym aby wady ta miały charakter kwalifikowany. W konsekwencji zasadnie Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] kwietnia 2014 r. Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego - które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji.