IV SA/Po 954/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania A. S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy R. z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak [...] W uzasadnieniu organ przedstawił następujące okoliczności faktyczne sprawy. W dniu [...] lipca 2016 r. do Urzędu Miejskiego Gminy R. wpłynął wniosek A. G. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego w granicy z działką nr [...] na terenie nieruchomości oznaczonej działkami numer [...] i [...] obręb D. [...]. W toku postępowania administracyjnego został sporządzony projekt decyzji. Pismem z dnia [...] września 2016 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Marszałka Województwa W., Ministra Środowiska oraz Starosty [...] o uzgodnienie projektu decyzji planowane inwestycji. Postanowieniem wydanym w dniu [...] września 2016 r. nr [...] Starosta R. uzgodnił projekt decyzji Burmistrza Gminy R. ustalający warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji bez uwag i zastrzeżeń. Pismem z dnia [...] września 2016r. A. S. podniósł, że nie wyraża zgody na rozbudowę budynku w granicy z nieruchomością stanowiącą jego własność. Podniósł, iż posiada biuro firmy zaledwie 4,5m od granicy z działką A. G.. Rozbudowa przy granicy na 9 m wysokości zasłaniałaby światło dzienne. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. A. G. złożył wniosek o wprowadzenie zmiany w punkcie trzecim projektu decyzji poprzez zmianę maksymalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej z proponowanych 7m na 6,5m oraz maksymalnej wysokości kalenicy z proponowanej 9m na 6,5m. Na skutek modyfikacji wniosku został sporządzony nowy projekt decyzji o warunkach zabudowy planowanej inwestycji. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. organ pierwszej instancji ponownie wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji do Marszałka Województwa W., Starosty [...] oraz Ministra Środowiska. Postanowieniem wydanym w dniu [...] stycznia 2017 r. Starosta R. uzgodnił projekt decyzji bez uwag i zastrzeżeń. Pozostałe organy, do których skierowano wnioski o uzgodnienie projektu decyzji nie zajęły stanowiska, co w świetle przepisu art. 53 ust. 5 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017r., poz. 1073) dało podstawę do stwierdzenia, że uzgodnienia zostały dokonane. Decyzją wydaną w dniu [...] kwietnia 2017 r. znak [...] Burmistrz Gminy R. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku gospodarczego w granicy z działką nr [...] na terenie działek nr [...] i [...] obręb D. [...]. Od niniejszej decyzji odwołanie wniósł A. S. zarzucając jej: 1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że rozbudowa budynku gospodarczego w granicy z działką nr [...] nie spowoduje ograniczeń w dostępnie do światła dziennego w lokalu skarżącego; 2. naruszenie przepisu art. 57 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, gdy jej wydanie narusza prawa skarżącego; 3. naruszenie art. 6 § 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy naruszającej prawa osoby trzeciej tj. skarżącego wskazanych w § 2 pkt 7a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosownych decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy; 4. naruszenie art. 61 § 1 pkt 5 poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji niezgodności z przepisami odrębnymi. W dalszej części uzasadniania organ po przytoczeniu treści przepisów prawa wskazał, że działki nr [...] i [...] stanowią własność A. G.. Niniejsze działki stanowią grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem BR-RV o łącznej powierzchni 0,1445ha, dla których Sąd Rejonowy w R. prowadzi księgę wieczystą nr POI [...] Teren objęty niniejszą decyzją stanowi zabudowę zagrodową. Niniejsze działki są zabudowane budynkiem mieszkalnym oraz budynkami gospodarczymi. Wokół terenu występuje zabudowa mieszkaniowa z gospodarczą oraz zabudową zagrodową. Projektowany budynek będzie służyć na potrzeby prowadzonego gospodarstwa rolnego, między innymi na przechowywanie sprzętu rolniczego. Wnioskodawca A. G. posiada gospodarstwo rolne o łącznej powierzchni 6,2017ha. Jednocześnie jak wynika z informacji Urzędu Miejskiego Gminy R. średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego na terenie Gminy R. wynosi 6,0602ha. Organ uznał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a tym samym nie ma zastosowania przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Działki nr [...] i [...] posiadają dostęp do drogi publicznej. Teren ten nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Projektowane i istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające do zamierzenia budowlanego. Przewidywane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestor uzyskując decyzję o warunkach zabudowy uzyskuje tylko ogólną informację, iż możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na jego działce. Nie oznacza to jednak, że otrzyma on pozwolenie na budowę co do konkretnej, określonej w projekcie budowlanym inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy wytycza jedynie ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w prawie budowlanym, w tym w zakresie uwzględnienia występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Zdaniem organu odwoławczego lokalizacja inwestycji w granicy z działką nr [...] jest uzasadniona z uwagi na istniejący ład przestrzenny. Wskazać bowiem należy, iż na terenie działki nr [...] występuje już zabudowa położona w granicy z działką nr [...]. Jak wynika z poglądów judykatury wyrażonych chociażby w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydanego w dniu 19 czerwca 2013r. sygn. II SA/Gd 103/13 dopuszczenie możliwości zbliżenia do granicy nieruchomości może być podyktowane wyłącznie względem ładu przestrzennego i kontynuacji zastanego sposobu zabudowy. W okolicznościach niniejszej sprawy te przesłanki występują. Organ podniósł, że kwestia związana z ograniczeniem światła dziennego w lokalu skarżącego nie jest przedmiotem postępowania o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Tym samym niezasadny jest zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzut określony w punkcie drugim odwołania w postaci naruszenia przepisu art. 57 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, gdy jej wydanie narusza prawa skarżącego jest błędny, albowiem powołane przez odwołującego rozporządzenie nie zawiera zaskarżonego przepisu art. 57. Odwołującemu zapewne chodziło o naruszenie przepisu § 57 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. z 2015r., poz. 1422), które i tak nie znajduje zastosowania w niniejszym postępowaniu. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie znajdą bowiem zastosowania przepisy prawa budowlanego, a przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie są przepisami odrębnymi w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niezasadne pozostają także zarzuty wywiedzione w punkcie 3 i 4 odwołania odnoszące się do naruszenia interesu osób trzecich oraz wydania decyzji niezgodnej z przepisami odrębnymi. Organ odwoławczy wskazał, że na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej. Dokładne usytuowanie planowanego obiektu w stosunku do granic nieruchomości, czy istniejących obiektów, a więc warunki techniczno-budowlane, stanowią kwestię, o której rozstrzyga organ uprawniony do wydania pozwolenia na budowę. Organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, do którego należy wszechstronna ocena czy projektowany obiekt odpowiada warunkom wynikającym z odpowiednich przepisów Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. Organ podniósł, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami prawa budowlanego. Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona jak w pozwoleniu na budowę. Decyzja w przedmiocie warunków zabudowy nie przesądza o prawie do prowadzenia inwestycji w danym miejscu i nie rodzi żadnych praw do terenu. Organ odwoławczy podkreślił, że inny jest zakres ochrony osób trzecich w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a inny w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł A. S. zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257- dalej jako "Kpa") poprzez jego niezastosowanie i zupełne pominięcie działań organu zmierzających do wyjaśnienia prawdy obiektywnej w niniejszej sprawie, nie podejmowanie przez organ żadnych działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. 2. naruszenie przepisów art. 77 Kpa poprzez nierozpoznanie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. 3. naruszenie przepisów art. 80 Kpa poprzez przekroczenie przez organ granic swobodnej oceny dowodów. 4. błąd w ustaleniach faktycznych sprawy, polegający na przyjęciu, że rozbudowa budynku gospodarczego w granicy działki nr [...] przez A. G. nie spowoduje ograniczeń w dostępie do światła dziennego w lokalu skarżącego. 5. naruszenie przepisu art. 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz .U. 2015 r., poz. 1422) poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, gdy jej wydanie narusza prawa skarżącego. 6. naruszenie przepisu art. 6 § 2 pkt. 1 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy naruszającej prawa osoby trzeciej tj. skarżącego wskazanych w § 2 pkt 7a Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy ( Dz. U. Nr 164, poz. 1589). 7. naruszenie art. 61 § 1 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji niezgodności z przepisami odrębnymi. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej jej decyzji Burmistrza Gminy R.. W uzasadnieniu skargi strona podniosła m. in., że rozbudowa budynku gospodarczego na działce A. G. znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie działki należącej do skarżącego narusza w sposób istotny interesy osoby trzeciej poprzez pozbawienie lokalu skarżącego przeznaczonego na pobyt ludzi dostępu do światła dziennego. Skarżący podniósł, że art. 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r., poz. 1422), i z dnia 26 sierpnia 2003 r. wskazuje jasno, że pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć dostęp do oświetlenia dziennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2018 r. pełnomocnik A. G. wniósł o oddalenie skargi popierając stanowisko organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji organu pierwszej instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017r., poz. 1073 ze zm. – dalej jako "ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym"). Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli dany teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Dla wydania takiej decyzji niezbędne jest spełnienie wszystkich wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym wymogu określonego w pkt. 1, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Inne wymagania określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to: teren ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2); istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3); teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskana przy sporządzeniu poprzednio obowiązujących miejscowych planów (pkt 4); decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). W niniejszej sprawie jednakże podkreślić należy, że z art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Zatem tego rodzaju zabudowa nie wymaga zachowania tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, czyli dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego. Omawiany przepis znajduje zastosowanie w razie łącznego spełnienia następujących przesłanek: planowana zabudowa musi mieć charakter zabudowy zagrodowej, zabudowa ta musi być związana z już istniejącym gospodarstwem rolnym, a gospodarstwo to musi przekraczać średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Wniosek inwestora dotyczył rozbudowy istniejącego już budynku gospodarczego. Co istotne, budynek gospodarczy, którego dotyczy wniosek, stanowi część istniejącej zabudowy zagrodowej składającej się z domu mieszkalnego oraz zabudowań gospodarczych. Ponadto z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działki nr [...] i [...] obręb D. [...], a których dotyczy niniejsze postępowanie, stanowią grunty rolne zabudowane. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że został spełniony warunek, iż planowana zabudowa ma mieć charakter zabudowy zagrodowej i zabudowa ta jest związana z już istniejącym gospodarstwem rolnym. W niniejszej sprawie został również spełniony warunek wielkości gospodarstwa rolnego. Jak wynika z akt sprawy (notatka z dnia [...] sierpnia 2016 r.) średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego na terenie gminy R. na dzień [...] sierpnia 2016 r. wynosiła 5,78 ha. Z kolei z notatki z dnia [...] kwietnia 2017 r. wynika, że średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego na terenie gminy R. wynosi 6,0602 ha. Natomiast wnioskodawca posiada gospodarstwo rolne o łącznej powierzchni 6,2017 ha. Wobec powyższego stwierdzić należy, że spełnione zostały przesłanki do zastosowania art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednakże podkreślić należy, że zwolnienie zabudowy zagrodowej z obowiązku sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy tylko warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie rozciąga się na pozostałe punkty art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie też z § 2 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego z 2003 r. analizę funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadza się nie tylko w zakresie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale także pkt 2-5 tego przepisu, co wprost wynika z § 3 tego rozporządzenia (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 660/07, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z powyższych względów organ zasadnie przed wydaniem decyzji przeprowadził stosowna analizę, z której wynika, że spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przede wszystkim wskazać należy, iż teren ma dostęp do drogi publicznej, teren posiada wystarczające uzbrojenie jak również nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia. W tym miejscu wskazać należy, że kontrolowana decyzja została podjęta zgodnie z obowiązującym prawem i na podstawie należycie ustalonych okoliczności faktycznych, po przeprowadzeniu niezawierającego wad procesowych postępowania tj. z poszanowaniem wynikających z art. 7 Kpa, 77 § 1 Kpa, 80 Kpa obowiązków organu. Strona formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania czy tez naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odniosła je do braku rozważenia czy też błędnego uznania, że planowania inwestycja nie spowoduje ograniczeń w dostępie do światła dziennego. Zaznaczyć należy, iż ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, a to zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesu osób trzecich, gdyż decyzja nie narusza prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji (por. przykładowo wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 255/11 - LEX nr 1153742). Sąd w pełni podziela reprezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym ustalenia decyzji o warunkach zabudowy nie wpływają na ocenę, czy planowana inwestycja będzie uciążliwa dla skarżących i otoczenia. Decyzja ta określa jedynie, czy dana inwestycja jest w danym miejscu możliwa i jeśli tak - jakie warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy są dopuszczalne. Na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności związane ze zgodnością z przepisami Prawa budowlanego. Kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie i jej zgodności z warunkami techniczno-budowlanymi są rozstrzygane na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego w odrębnym postępowaniu. Powyższe zaś oznacza, że kwestie te nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Bk 738/14,LEX nr 1652317). Ponadto słusznie wskazał organ, iż decyzja o warunkach zabudowy zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja taka stanowi jedynie rodzaj wiążącej informacji o ogólnym możliwym sposobie zagospodarowania konkretnej nieruchomości, nie przesądza, czy taka inwestycja w ogóle powstanie ani jaki będzie jej ostateczny, precyzyjnie określony kształt. Z powyższych względów za chybione należy uznać zarzuty skarżącego odnoszące się do naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. Przepisy te nie znajdują bowiem zastosowania na etapie ustalenia warunków zabudowy, lecz dopiero w fazie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164 poz. 1589) zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 67 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której wskazano, że minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, stosowane w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oznaczenia i nazewnictwo, mając w szczególności na uwadze wymagania, o których mowa w art. 54 i art. 61 ust. 1 pkt 1. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 688/17 (Lex nr 2191012) przepisy rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy służą jedynie ujednoliceniu oznaczeń i nazewnictwa stosowanych przez organ w decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Nie sposób zatem przyjąć, że stanowią one samodzielną podstawę określającą elementy, które powinny zostać uwzględnione przez organ wydający tego typu decyzje. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy określone w wyżej wskazanym rozporządzeniu, w tym ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich przed pozbawieniem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W ocenie Sądu zawarte w kwestionowanej decyzji ustalenia dotyczące ochrony osób trzecich przed możliwością pozbawienia dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi spowodowanym przyszłą inwestycją są wystarczające i na tym etapie procesu inwestycyjnego nie mogą być one bardziej szczegółowe. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił