IV SA/Po 955/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus NSA Paweł Miładowski Protokolant st.sekr.sąd. Teresa Zaporowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 25 października 2007r. przy udziale sprawy ze skargi R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego o d d a l a s k a r g ę /-/ P.Miładowski /-/ B. Popowska /-/ E.Makosz-Frymus Decyzją z dnia [..] stycznia 2006 r., [..], działając na podstawie art. 2, art. 3, art. 8 ust. 1, art. 11, art. 38, art. 39 oraz art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r., nr 54, poz. 593 ze zm. – dalej jako: ups) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa) Prezydent Miasta P. odmówił przyznania R. K. pomocy finansowej w formie zasiłku okresowego na listopad 2005 r., grudzień 2005 r. i styczeń 2006 r. oraz zasiłku celowego na opłacenie prądu, gazu i czynszu oraz zakupu żywności. W obszernym uzasadnieniu organ opisał próby skierowania Strony do Centrum Integracji Społecznej (dalej jako: CIS), w celu Jej aktywizacji zawodowej, które w wyniku bierności czy niechęci Strony zakończyły się fiaskiem; skoro Strona nie przejawiała chęci współdziałania z pracownikiem socjalnym, tym samym na podstawie art. 11 ust. 2 ups można było odmówić Stronie żądanych świadczeń. Wnioskiem z dnia [...] stycznia Strona zwróciła się z prośbą o skierowanie Jej do zajęć integracyjnych w Centrum Integracji Społecznej (dalej jako: CIS). Decyzją z dnia [..] czerwca 2006 r. przyznano Stronie zasiłek okresowy na okres od czerwca 2006 r. do sierpnia 2006 r. w wysokości 160 zł miesięcznie. Decyzją z dnia [..] czerwca 2006 r. przyznano Stronie zasiłek celowy od czerwca 2006 r. do sierpnia 2006 r. w wysokości 200 zł na zakup żywności. Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej jako: SKO) uchyliło decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenie. W uzasadnieniu wskazano, iż skoro w styczniu 2006 r. Strona sama złożyła wniosek o skierowanie do CIS, to odpadła podstawa decyzji Prezydenta w postaci braku współpracy Strony. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., [...], działając na podstawie art. 3, art. 8, art. 11 ust. 2, art. 38, art. 39, oraz art. 106 ust. 4 ups oraz art. 104 kpa odmówiono Stronie przyznania pomocy w formie zasiłku okresowego od listopada 2005 r. do stycznia 2006 r. i zasiłku celowego na opłacenie czynszu, prądu, gazu i żywności. W uzasadnieniu organ wskazał, iż faktycznie, po zmianie postępowania Strony w styczniu 2006 r. (złożenie wniosku do CIS), Strona jest objęta pomocą Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie (dalej jako: MOPR), jednak MOPR nie widzi podstaw do wypłaty świadczeń za okres wcześniejszy, w którym Strona była bierna. Odwołując się od ww. decyzji w dniu 11 września 2006 r. Strona wniosła o jej anulowanie. Decyzją z dnia [...] października 2006 r., SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2006 r. SKO wskazało, iż nie zgadza się z uzasadnieniem organu I instancji, ale utrzymuje decyzję w mocy, ponieważ okazało się, iż Strona w sposób nieuzasadniony odmówiła podjęcia pracy, co także stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczeń. Wnosząc skargę do Sądu w dniu [...] listopada 2006 r. R. K. stwierdził, iż organy działają bezprawnie, uzależniając przyznanie świadczeń od Jego aktywności. Odpowiadając na skargę SKO podtrzymało swoją argumentację, jeszcze raz powtarzając, iż rezygnacja z ofert aktywizacji w CIS czy zatrudnienia są dowodami braku chęci Skarżącego do współpracy, a więc żądane świadczenia się mu nie należą Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Skarga okazała się niezasadną. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca obecnie umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: ppsa). Zgodnie z tą zasadą, Sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i zawartą w skardze argumentacją - obowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego. Kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem Sąd stwierdził, że decyzja ta, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa. 2. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż z definicji pomocy społecznej, zawartej w art. 2 ust. 1 ups nie sposób wyprowadzić konkluzji, że każdy wniosek Zainteresowanego winien być uwzględniony. Pomoc społeczna, będąca instytucją polityki społecznej państwa, ma na celu umożliwienie (w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy) osobom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ups zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Z kolei w art. 4 ups określony jest kolejny cel pomocy społecznej - aktywizacja świadczeniobiorców. Pomoc społeczna ma bowiem charakter przejściowy i zakłada wykształcenie odpowiednich postaw u osób z niej korzystających, w celu pokonania życiowych trudności. Taka rola pomocy społecznej stawia przede wszystkim na edukację jej beneficjentów. Powinna ona wzmocnić ich odpowiedzialność oraz uświadomić im prawo do samostanowienia o sobie. Obowiązek współdziałania świadczeniobiorców z jednostkami i pracownikami pomocy społecznej został wielokrotnie zaakcentowany w ustawie, a przez współdziałanie osoby ubiegającej się o pomoc (lub korzystającej z niej) należy rozumieć gotowość do podjęcia współpracy z pracownikiem socjalnym oraz skorzystanie z uzasadnionych i rozsądnych propozycji pracownika socjalnego, pomagających osobie lub rodzinie przezwyciężyć trudne sytuacje życiowe. Egzekwowanie od świadczeniobiorcy obowiązku współdziałania jest niezwykle ważne, w przeciwnym bowiem wypadku pomoc ograniczać się będzie do prostego rozdawnictwa świadczeń i braku eliminacji źródeł problemów społecznych. Powinność współdziałania wyznacza określone obowiązki dla świadczeniobiorcy i pracownika socjalnego (I. Sierpowska, Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, Kraków 2007 r., uw. do art. 4 ups). 3. Bezspornym w rozpatrywanej sprawie jest, iż Skarżący wystąpił z wnioskiem o skierowanie przez MOPR do uczestnictwa w zajęciach integracyjnych prowadzonych przez CIS pismem z dnia 27 stycznia 2006 r. Jednak fakt ten jest różnie interpretowany w świetle obowiązującego prawa materialnego i formalnego - przez Stronę i oba organy. Skarżący twierdzi, że wystąpienie z tym wnioskiem w styczniu 2006 r. powinno być uznane za przesłankę przyznania świadczenia, ponieważ okres objęty wnioskiem to listopad 2005 r. do stycznia 2006 r. Takie też znaczenie ww. wnioskowi Skarżącego nadał organ II instancji. Organ I instancji natomiast był zdania przeciwnego i Sąd przychylił się do stanowiska tego organu. Sporna w niniejszej sprawie jest ocena zachowań Skarżącego przed wniesieniem wniosku o skierowanie przez MOPR do uczestnictwa w zajęciach integracyjnych prowadzonych przez CIS. Skarżący twierdzi, że nie miał obowiązku wyrazić zgody na wystąpienie z takim wnioskiem przez ośrodek pomocy społecznej. Organy są zdania odmiennego i to stanowisko Sąd uznaje za słuszne. Swoje poglądy w obu powyższych kwestiach, Sąd opiera głównie na treści art. 4 w związku z art. 11 ust. 2 ups, w myśl których świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca w sytuacjach, gdy Strona współpracuje z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Nadto Sąd uwzględnił treść art. 106 ust. 3 ups, normującego kwestie proceduralnoprawne. 4. W płaszczyźnie materialnoprawnej sporna w sprawie jest ocena postawy Skarżącego przed datą wystąpienia z wnioskiem o skierowanie do zajęć integracyjnych w CIS. Skarżący twierdzi, iż nie można było warunkować wypłaty świadczeń z pomocy społecznej Jego zgodą na udział w zajęciach CIS. Tym samym Skarżący wyraża pogląd, że brak ww. zgody nie może być uznany za brak współdziałania. Należy wskazać, iż konstytucyjna kategoria zabezpieczenia społecznego zawiera w sobie szereg instytucji prawa socjalnego - w szczególności: prawo pracy (w tym sferę pracy socjalnej), pomoc społeczną, zatrudnienie (organizację administracji i rynku pracy wraz ze świadczeniami na wypadek pozostawania bez pracy), ochronę prawa do mieszkania (L. Garlicki [w:] Konstytucja RP. Komentarz, Warszawa 2003 r., t. III, s. 2, uw. 2 oraz s. 4 – 8, uw. 7 - 9 i akceptowane przez Komentatora orzecznictwo i piśmiennictwo; W. Muszalski, Prawo socjalne, Warszawa 1999 r., s. 12 i n.; I. Sierpowska, Prawo pomocy społecznej, Kraków 2006 r., s. 25 - 34). Do prawa zabezpieczenia społecznego należą w szczególności: ustawa o pomocy społecznej, ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym (Dz. U. z 2003 r., nr 122, poz. 1143 ze zm. – dalej jako: uzs), ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., nr 99, poz. 1001 ze zm.), ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r., nr 71, poz 734 ze zm.) i szereg innych - z uwagi na stan faktycznym - nie mających zastosowania w sprawie. Ustawy te tworzą system zabezpieczenia społecznego, realizujący w szczególności przepisy art. 65 - 66, art. 67 - 71, art. 74 - 76 oraz art. 81 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zm.). Założeniem tego systemu jest spójność i wzajemne uzupełnianie się instytucji zabezpieczenia społecznego. Rozwiązania zawarte w uzs i ups korelują ze sobą i wzajem się uzupełniają. W szczególności - w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy - wskazuje na to stosowanie ustawy do tych samych grup społecznych (np. osób dotkniętych ubóstwem, bezrobociem - art. 7 pkt 1 i 4 ups, art. 1 ust. 2 pkt 5, art. 2 pkt 5 i 7 i art. 3 ust. 1 pkt 2 uzs; I. Sierpowska, op. cit., s. 263). Obie ustawy operują podobnymi rozwiązaniami szczegółowymi. Pracownikiem organu pomocy społecznej (art. 11 ust. 1 i 2, art. 116, art. 119 i art. 120 ups) i CIS (art. 11 ust. 1 pkt 3 uzs) jest pracownik socjalny. Pracownik socjalny prowadzi pracę socjalną (art. 6 pkt 12, art. 15 pkt 2, art. 119 ust. 1 pkt 1 ups), będącą działalnością zawodową mającą na celu pomoc osobom we wzmocnieniu lub odzyskaniu zdolności do funkcjonowania w społeczeństwie oraz tworzenie warunków sprzyjających temu celowi. CIS realizuje reintegrację zawodową przez - w szczególności - kształcenie umiejętności pozwalających na pełnienie ról społecznych i osiąganie pozycji społecznych dostępnych osobom niepodlegającym wykluczeniu społecznemu; nabywanie umiejętności zawodowych oraz przyuczenie do zawodu, przekwalifikowanie lub podwyższanie kwalifikacji zawodowych (art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 uzs). Ustawa o zatrudnieniu socjalnym unormowała instytucję indywidualnego programu zatrudnienia socjalnego, podpisywanego przez kierownika CIS z osobą skierowaną do CIS, przy czym program ów jest opracowany przez pracownika socjalnego CIS, który określa w szczególności zakres i formy reintegracji zawodowej i społecznej; rodzaje i sprawności psychofizyczne niezbędne do podjęcia pracy i metody ich ćwiczeń, osoby odpowiedzialne za realizację programu (art. 12 ust. 4 i art. 13 ust. 1 i 2 uzs). Odpowiadając na argumenty Skarżącego należy wskazać, iż w myśl przepisów uzs, skierowanie do uczestnictwa w zajęciach integracyjnych w CIS jest możliwe bądź na podstawie własnego wniosku osoby objętej regulacją ww. ustawy, bądź za jej zgodą (art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2). Jednostka kierującą jest właściwy miejscowo ośrodek pomocy społecznej (art. 12 ust. 1 pkt 2). Konsekwentnie też ustawa stanowi, że kierownik Centrum przyjmuje osobę skierowaną do Centrum po podpisaniu z nią indywidualnego programu zatrudnienia socjalnego, w uzgodnieniu z kierownikiem właściwego miejscowo ośrodka pomocy społecznej (art. 12 ust. 4 uzs). Z regulacji tej wynika, iż uczestnictwo w zajęciach integracyjnych w CIS zależy od woli zainteresowanego, której wyrazem jest bądź wystąpienie z wnioskiem o skierowanie do uczestnictwa w zajęciach integracyjnych w CIS, bądź wyrażenie zgody na wystąpienie z takim wnioskiem przez np. ośrodek pomocy społecznej. Wobec powyższego, odmowa wyrażenia zgody na wniosek MOPR o skierowaniu do uczestnictwa w zajęciach prowadzonych przez CIS, bądź cofnięcie zgody przez zainteresowanego (art. 12 ust. 1 uzs), mogą być w konkretnej sytuacji uznane za brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, stanowiący podstawę do odmowy przyznania świadczenia (art. 11 ust. 2 ups). Należy podkreślić, iż z normy zawartej w ww. przepisie wynika, że brak współdziałania może być przesłanką odmowy przyznania świadczenia, co znaczy, że organ nie musi wydać rozstrzygnięcia tej treści. Decyzje podejmowane w tych sprawach należą zatem do tzw. decyzji uznaniowych, co nie znaczy, że mogą być dowolne. Granice uznania określają przepisy prawa materialnego, w niniejszej sprawie – ustawy o pomocy społecznej, w tym te, które określają cele i przesłanki udzielania pomocy, a także art. 11, 100 i n. ups, oraz przepisy prawa proceduralnego, zwłaszcza zasady ogólne postępowania administracyjnego z zasadą uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, uregulowaną w art. 7 kpa na czele. W świetle powyższych wymogów, zadaniem Sądu jest po pierwsze ustalenie, czy w niniejszej sprawie zaszła przesłanka odmowy przyznania pomocy żądanej przez Skarżącego; po drugie, czy podejmując taką decyzję organ I instancji nie przekroczył granic uznania i czy organ II instancji nie naruszył zasady dwuinstancyjności, weryfikując rozstrzygnięcie I-instancyjne. W nawiązaniu do przedstawionej regulacji stwierdzić należy, iż w rozpatrywanej sprawie za trafną wypada uznać dokonaną przez organ I instancji ocenę co do braku współdziałania ze strony Skarżącego. Chodzi nie tylko o to, że odmawiał On wyrażenia zgody na wystąpienie z wnioskiem o skierowanie do uczestnictwa w zajęciach integracyjnych w CIS przez ośrodek pomocy społecznej (kolejny raz wezwano Skarżącego do oświadczenia o gotowości do udziału w CIS 30 grudnia 2005 r., a pozytywnie Skarżący zareagował w formie wniosku z dnia 27 stycznia 2006 r.), ale i o okoliczności sprawy. Za taką właśnie oceną postawy Skarżącego przemawiało to, że Zainteresowany ma warunki, by przynajmniej próbować przezwyciężać trudne sytuacje życiowe; jest w kwiecie wieku (w dacie wydania decyzji ukończone 43 lata), jest zdrowy, ma średnie wykształcenie, od 26 kwietnia 2002 r. ma status bezrobotnego i nie ma prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W realiach P., gdzie po 1 maja 2004 r. i otwarciu się części rynku pracy Unii Europejskiej ilość bezrobotnych stale i znacząco się zmniejsza, podwyższenie kwalifikacji zawodowych w CIS mogło realnie wpłynąć na zwiększenie możliwości uzyskania przez Zainteresowanego pracy. W świetle ww. okoliczności i predyspozycji Skarżącego, by przezwyciężać trudne sytuacje życiowe własną aktywnością, Sąd podziela pogląd organu I instancji, który uznał, że postawa Skarżącego w związku ze staraniami MOPS-u skierowania do uczestnictwa w zajęciach integracyjnych w CIS, jest podstawą do odmowy świadczeń za miesiąc listopad, grudzień 2005 r. i styczeń 2006 r Powyższe ustalenia pozwalają na wniosek, że organ I instancji, stwierdzając brak współdziałania ze strony Skarżącego, nie przekroczył materialnoprawnych granic uznania administracyjnego. Dodatkowo, Sąd pragnie podkreślić, iż znane Mu jest z urzędu, z dokumentów sprawy o sygn. akt IV SA/Po 122/06, iż także wcześniej Skarżący nie wyrażał zgody i chęci współdziałania z pracownikami socjalnymi, a zatem powinien mieć świadomość, jak może być interpretowana Jego bierna postawa w stosunku do pracowników i organów opieki społecznej. Zdaniem Sądu, podejmując zaskarżoną decyzję I-instancyjną, organ nie naruszył też nakazów uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wynikających z art. 7 kpa. Należy bowiem stwierdzić, że organy administracji, działające na podstawie przepisów prawa materialnego (art. 11 ust 2 ups), przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, są obowiązane załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, ale nie jest tak, że każda osoba spełniająca warunki do przyznania pomocy społecznej tę pomoc musi uzyskać w żądanej wysokości i na każdy cel, gdyż organy administracji muszą oceniać całość postępowania wnioskodawców i kontekst społeczny danej sprawy, wyrażający się poprzez kryterium interesu społecznego. Tak więc zadaniem organów administracji działających w tej jak i podobnych sprawach jest dokonanie w sposób obiektywny oceny sytuacji Strony i innych beneficjentów pomocy społecznej, także pod kątem celów pomocy społecznej i w tym kontekście dokonanie oceny ich zachowań. Zdaniem Sądu, taka obiektywna ocena została dokonana przez organy orzekające w niniejszej sprawie. Podsumowując powyższe, należy jeszcze raz powtórzyć, iż z powołanych przepisów ustawy o pomocy społecznej wynika, że decyzja w sprawie zasiłku okresowego ma charakter uznaniowy, zarówno w zakresie przyznawania, jak i wysokości. Do organu zatem należy ocena czy zostały spełnione warunki uzasadniające przyznanie pomocy w formie zasiłku. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy, organ I instancji prawidłowo go ocenił i wydał zgodne z prawem rozstrzygnięcie oraz dostatecznie wyczerpująco uzasadnił wydaną decyzję. 4. Rozpatrując niniejszą sprawę pod kątem przepisów procesowoprawnych ups, normujących postępowanie w sprawie z wniosków o przyznanie zasiłków, Sąd wskazuje na treść normatywną art. 106 ust. 3 ups. W myśl tego przepisu "świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. W przypadku, gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem". W kontekście ww. przepisu należy odnieść się do stwierdzenia Skarżącego, że skoro wniosek o skierowanie do uczestnictwa w zajęciach integracyjnych CIS złożył w dniu 27 stycznia 2006 r., to organ, wydając decyzję w dniu 24 stycznia 2006 r., powinien przyznać świadczenie chociaż za styczeń 2006 r. Sąd jest odmiennego zdania. Nie można - oceniając decyzję I-instancyjną wydaną w dniu 24 stycznia 2006 r. - wymagać, by organ uwzględnił ww. wniosek, ponieważ został on złożony po dacie wydania przedmiotowej decyzji. Byłoby to też sprzeczne z sekwencją zdarzeń i - w konsekwencji - z logiką. Stąd też, wniosek z dnia 27 stycznia 2006 r. mógł jedynie mieć wpływ (i miał, bo Skarżący otrzymał świadczenie na przyszłe miesiące) na rozstrzygnięcia dotycząca późniejszych okresów. 5. Należy także w rozpatrywanym kontekście wskazać, choć to nie miało wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy, że Sąd nie podziela twierdzeń SKO, iż złożenie wniosku o współpracę z CIS w styczniu 2006 r. ekskulpuje Skarżącego także wstecz, a więc pozwala na wypłacenie świadczeń z okresu, gdy Skarżący odmawiał tej współpracy. Sąd podkreśla, iż organ jest obowiązany do orzekania według stanu faktycznego z dnia orzekania. W świetle tej samej zasady SKO nie powinien - jako motywu swego orzeczenia - wskazywać na fakt odmowy podjęcia przez Skarżącego pracy, ponieważ fakt ten miał miejsce po okresie objętym wnioskiem o pomoc w formie zasiłku okresowego, stanowiącym granice czasowe niniejszej sprawy 6. Biorąc powyższe pod uwagę, należy wskazać, iż organ I instancji prawidłowo uznał, że jakkolwiek Skarżący spełnia ustawową przesłankę pozytywną przyznania pomocy (art. 8 ust. 1 pkt 1 ups), to udzielenia tejże pomocy należy odmówić, z uwagi na przesłankę negatywną - brak współdziałania Skarżącego z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu własnej, trudnej sytuacji życiowej (art. 11 ust. 2 ups). Jak już wskazywano, Sąd nie uznaje za trafne motywów, na których oparł swoje rozstrzygnięcie organ II instancji. Jednakże, z uwagi na to, że decyzja tego organu - negatywna dla Skarżącego - odpowiada prawu, Sąd przyjął, iż, zgodnie z art. 145 ust. 1 pkt 1 ppkt c) ppsa to naruszenie przepisów postępowania nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Zestawiając oczywiście trudną sytuację materialną Skarżącego, Jego wiek w przedziale produkcyjnym, długotrwałą bezrobotność (art. 1 ust. 2 pkt 5 uzs) i średnie wykształcenie, Sąd jako jednoznacznie pozytywne ocenia skierowanie Skarżącego na zajęcia do wyspecjalizowanej w udzielaniu pomocy placówki. Sąd bierze pod uwagę podstawowy cel działania Centrum Integracji Społecznej, którym jest przygotowanie osób długotrwale bezrobotnych lub zagrożonych trwałym wykluczeniem społecznym do podjęcia pracy oraz powrót do aktywnego życia społecznego. Ustawodawca przewidział nadto świadczenie integracyjne w wysokości 50 % (w okresie próbnym) bądź 80 % zasiłku dla bezrobotnych (art. 2 pkt 6, art. 15 ust. 1 bądź 4 uzs). Podsumowując powyższe, zgodnie z przepisem art. 3 ust. 3 ups rodzaj, forma i rozmiar świadczenia winny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, jednak ustawodawca w art. 11 ust. 2 ups stanowi wyraźnie, że brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia z pomocy społecznej. Skarżący takiego współdziałania odmówił, co uzasadniało odmowną decyzję organów pomocy społecznej. Wobec powyższego, skargę jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ppsa należało oddalić. /-/ E. Makosz-Frymus /-/ B. Popowska /-/ P. Miładowski AT