IV SA/Po 957/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz (spr.) Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010r. nr [...], znak [...]; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] (znak: [...]) Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 54 w związku z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm., dalej ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej kpa), ponownie rozpatrując wniosek M. R. z dnia [...] lipca 2007 r., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie budynku handlowego z przeznaczeniem na budynek mieszkalno-handlowy z garażami, na terenie położonym w [...]. Jako rodzaj zabudowy wskazano zabudowę usługową i mieszkaniową wielorodzinną budynkiem mieszkalno-handlowym z funkcją handlową w parterze budynku, funkcją mieszkalną na pozostałych kondygnacjach, z dojściami i dojazdami, miejscami postojowymi, zielenią i śmietnikiem. Wymieniając warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy organ I instancji wskazał, że obowiązujące i nieprzekraczalne linie zabudowy zostały oznaczone na załączniku graficznym do decyzji. Dopuszczono lokalizację projektowanego budynku przy granicy z działką nr [...] (obręb [...]). Ustalono wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni terenu inwestycji na około 0,5 zaś udział powierzchni biologicznie czynnej - około 10% powierzchni terenu inwestycji. Projektowana powierzchnia sprzedaży wynosić będzie około 80 m2, szerokość elewacji frontowej budynku około 14 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego budynku około 11 m. Kąt nachylenia połaci dachowych - około 25°, dach dwuspadowy, w dostosowaniu do wymogów sytuowania budynków przy granicy działki sąsiedniej. Główna kalenica równolegle do frontu działki, wysokość do głównej kalenicy około 14 m. Organ I instancji zastrzegł, że w projekcie zagospodarowania działki należy zaplanować urządzenie zieleni, usytuowanie śmietnika, lokalizację miejsc postojowych oraz dojść i dojazdów. Działalność handlowa i usługowa, użytkowanie związanych z budynkiem urządzeń i instalacji nie mogą powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu przy zabudowie mieszkalnej. obsługa komunikacyjna terenu inwestycji odbywać się będzie z ulicy Widok poprzez istniejący zjazd, który należy przebudować do parametrów zjazdu publicznego, na warunkach określonych w postanowieniu Zarządu Dróg Miejskich. Na terenie posesji należy zabezpieczyć minimum 6 stanowisk postojowych, z zachowaniem wymaganych prawem odległości od okien budynków oraz od granic sąsiednich działek budowlanych. Określając wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich organ I instancji wskazał, że budynki i sposób zagospodarowania działki powinny spełniać wymogi zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm., dalej jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Nadto nakazał podjąć działania mające na celu zapobieganie ewentualnym negatywnym oddziaływaniom na środowisko. Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji wskazał, że obszar którego dotyczył wniosek nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatem, stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt. 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, warunki zabudowy ustala się w trybie postępowania administracyjnego, które zmierza do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Prawomocnym wyrokiem z dnia 21 października 2008 r. sygn. akt II SA/Po 930/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną przez M. O. i R. J. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2008r. Nr [...] (znak [...]) ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej działki z powodu uchybień, jakie występują w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz w wyznaczeniu zasięgu obszaru analizowanego. Organ I instancji wskazał, że ponownie przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, że spełnione są wszystkie warunki zawarte w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiotowa działka posiada dostęp do drogi publicznej bezpośrednio z ulicy. W ulicy tej funkcjonują wszystkie niezbędne sieci infrastruktury technicznej konieczne do poprawnego funkcjonowania nowoprojektowanej zabudowy, co wynika ze znajdującej się w aktach sprawy mapy sytuacyjno - wysokościowej i znane jest organowi z urzędu. Działka nie jest klasyfikowana jako działka rolna, stąd nie jest wymagane w tej sprawie uzyskanie stosownych zgód. Projektowana inwestycja nie narusza również przepisów odrębnych. Funkcja projektowanego budynku jak i jego gabaryty nie odbiegają od funkcji i gabarytów innych tego typu budynków, zlokalizowanych w obszarze analizowanym, co wynika z przeprowadzonej w sprawie analizy oraz zostało potwierdzone stosowną dokumentacją fotograficzną. Od opisanej decyzji odrębne odwołania złożyły M. O. i R. J. M. O. napisała, że przedmiotowa działka już jest intensywnie zabudowana, bowiem znajduje się na niej myjnia samochodowa i dojazd do myjni. Wybudowanie tak dużego budynku na niedużej działce prawie całkowicie zaciemni mieszkanie i ogród strony oraz spowoduje drastyczne obniżenie wartości nieruchomości. R. J. również podkreśliła, że planowana rozbudowa całkowicie zaciemni sąsiednie posesje i zauważyła, że pod projektowany budynek przeznaczono frontową część działki, natomiast sąsiednie budynki mieszkaniowe znajdują się w głębi działek. Mieszkańcy sąsiedniego budynku będą zatem mieli widok na betonową ścianę. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...],[...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając wskazano, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w wypadku łącznego spełnienia wszystkich warunków zawartych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dla ustalenia, czy wskazany teren spełnia warunki oraz w celu określenia wymagań dla nowej zabudowy właściwy organ – stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588 ze zm.) wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy. Poczynione w sprawie szczegółowe ustalenia pozwalają na ustalenie wymagań dla nowej zabudowy w sposób określony w decyzji organu I instancji. Kolegium zauważyło, ze przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) dopuszczają sytuowanie budynków w odległości 3 m od granicy działki. Szczegółowa ocena, czy planowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich –również w zakresie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych – będzie możliwa dopiero po przedłożeniu konkretnego projektu budowlanego, na następnym etapie postępowania. Od opisanej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła M. O. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wskazała, że nie zgadza się z argumentami Kolegium dotyczącymi przedwczesności zarzutów dotyczących zaciemnienia. Skarżąca oceniła, że takie stanowisko rodzi poczucie krzywdy, a planowany budynek, mimo odsunięcia od granic nieruchomości na odległość 3 metrów będzie zabierał światło i ciepło. Podniosła, że planowana inwestycja nie spełnia wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych względów niż te podniesione w skardze. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153,poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje w sytuacjach określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.).dalej zwane p.p.s.a., tj w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania, jak również w przypadku wad, jeżeli mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyjaśnić należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art..135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej końcowego załatwienia. Niniejsza sprawa podlegała już kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który, jak była o tym mowa wyżej, wyrokiem z dnia 21 października 2009r. (dalej wyrok z 2009r.) uchylił wcześniejsze decyzje organów pierwszej i drugiej instancji w sprawie warunków zabudowy z wniosku M. R. dla inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie budynku handlowego z przeznaczeniem na budynek mieszkalno – handlowy z garażami w [...]. W wyroku tym Sąd wskazał na uchybienia, które eliminowały te decyzje z obrotu prawnego, jednocześnie wskazując w jaki sposób te uchybienia należy naprawić tj. jakie czynności należy podjąć, aby decyzja w sprawie warunków zabudowy była zgodna z prawem. W myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Należy przy tym zaznaczyć, że związanie sądu i organów administracyjnych oceną prawną oznacza, że nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wcześniej wyrażonym w orzeczeniu sądowym poglądem i zobowiązane są do podporządkowania mu się w pełnym zakresie. Zgodnie z wytycznymi wyroku z 2009 r. organ winien był prawidłowo wytyczyć obszar analizowany, "dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, aby stwierdzić co na danym obszarze jest normą, a co odstępstwem od niej, a następnie w oparciu o tak przeprowadzoną analizę ustalić cechy nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy". W myśl § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy upup. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Stosownie natomiast do przepisów § 9 ust. 1-4 powołanego rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp, w czytelnej technice graficznej zapewniającej wykonywanie ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy. W świetle tych regulacji prawnych należy zaznaczyć, że załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, określone w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, stanowią integralną część tej decyzji. Oznacza to, że zgodnie z art. 107 § 1 kpa, załączniki te muszą być, oprócz zaznaczenia na nich której dokładnie decyzji dotyczą – opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania tej decyzji. Obowiązek ten dotyczy zarówno części tekstowej jak i graficznej decyzji, jak też załączników w postaci wyników analizy, zawierających także część tekstową i graficzną ( wyrok NSA z 19.01.2007r., II OSK 200/06, LEX nr 327707). W przypadku wadliwego sporządzenia tych załączników – decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i może budzić uzasadnione obawy co do prawidłowości przeprowadzenia analizy określonej w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Należy zaznaczyć, że analiza jak i wyniki analizy stanowiące załącznik do decyzji są w zasadzie powtórzeniem tych dokumentów załączonych do wcześniejszej, uchylonej decyzji o warunkach zabudowy. O ile można przyjąć, że obszar analizowany tym razem został wytyczony poprawnie (k. 206 akt administracyjnych), to jednak nie został on załączony do decyzji jako jej załącznik graficzny, a jedynie podłączony do projektu decyzji. Nie można zatem uznać, że stanowi on integralną część decyzji w myśl powyżej przytoczonych przepisów. Załącznik graficzny oznaczony nr 2 jest powtórzeniem dokumentu, który stanowi załącznik graficzny nr 1 do decyzji (k. 220 i 223 akt administracyjnych). Ponadto, o ile mapy obszaru analizowanego i mapa terenu rozgraniczającego teren inwestycji sporządzone są na kopiach map pochodzących z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, o tyle nadal nie wiadomo w jakiej skali są te mapy ( na dokumencie k. 206 ręcznie dopisano skalę 1:500). Analiza obszaru (k. 207-210) nadal jest lakoniczna i uznaniowa w kluczowych dla decyzji elementach tj. parametrach przyszłego budynku. Brakuje w niej adresów budynków, które analizowano i których wymiary posłużyły do ustalenia parametrów planowanej inwestycji. Dane w analizie zostały uogólnione, częste jest powoływanie się na średnią (średni wskaźnik zabudowy, średnia szerokość elewacji frontowej itd.). Ponadto organ posługuje się pojęciem działek sąsiednich, nie wskazując, które konkretnie ma na myśli. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 2009r. wyraźnie wskazywał, że organ, ponownie rozpoznając sprawę winien mieć na względzie konieczność dochowania przy wydawaniu orzeczenia wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r., nr 164, poz. 1588 – dalej rozporządzenie) – i tak, po wytyczeniu zgodnego z wymogami rozporządzenia obszaru analizowanego, przeprowadzi w jego ramach analizę i ustali wymagania w zakresie: - linii zabudowy, - wielkości powierzchni zabudowy, - szerokości elewacji frontowej, - wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, - geometrii dachu planowanej zabudowy. W sporządzonej analizie natomiast, zgodnie z wytycznymi wyroku z 2009r. winny znaleźć się zarówno parametry zabudowy istniejącej , jak i projektowanej. Wytyczne te są aktualne również w niniejszej sprawie. W wynikach analizy, stanowiących załącznik nr 2 do decyzji (k. 222 akt administracyjnych.) wszelkie wartości (intensywność zabudowy, udział powierzchni biologicznie czynnej, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, oraz część parametrów geometrii dachu planowanego budynku) podano w wysokościach: "około". Zdaniem Sądu parametry te winny być określone ściśle, przy czym tam, gdzie odpowiednie przepisy pozwalają zachować elastyczność winny wskazywać w jakich granicach ta elastyczność (tolerancja) ma być zachowana. Dotyczy to np. kąta nachylenia dachu – analiza winna wskazywać średni kąt nachylenia, i wskazywać procentowo możliwość odstępstwa od tej wartości. Jeżeli chodzi o szerokość elewacji frontowej to zgodnie z § 6 rozporządzenia wyznacza się ją dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20% ( z zastrzeżeniem ust. 2). W analizie szerokość tę ustalono na 12 do 18 m, natomiast w decyzji – ok. 14 m. Nie wyjaśniono w decyzji, w dalszym ciągu, co oznacza wskaźnik wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. W analizie wielkość tę określono jako "ok. 0,5" (tak jak w poprzedniej, uchylonej decyzji). Tymczasem w myśl § 5 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia wskaźnik ten wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, przy czy dopuszcza się ewentualnie wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. Podobnie wyznacza się wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Stanowić ona winna przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, a wówczas gdy wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 1 i 3 ). Wskazana natomiast w analizie i następnie w decyzji wysokość określona została na "do 11m". Takie określenie, o czym była już mowa w uzasadnieniu do wyroku z 2009r., należy uznać za błędne i dowolne, bowiem wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej powinna być określona ściśle i znajdować odniesienie w ustaleniach dokonanych w sposób opisany w rozporządzeniu. Tak więc, prowadząc ponownie postępowanie organ winien dokonać szczegółowej analizy zabudowy działek sąsiednich i stwierdzając co na analizowanym obszarze jest "normą", a co odstępstwem od nich – ustalić cechy nowej, planowanej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy. Organ powinien wskazać jasno, które działki sąsiednie i dlaczego wzięto pod uwagę przy sporządzaniu analizy, jakie uzyskano średnie dokonując obliczeń w sposób wskazany w rozporządzeniu z dnia 26.08.2003r. oraz, ewentualnie czym uzasadnione było odstępstwo od tych wartości. Dotychczasowe analizy organów w powyższym zakresie nie dają podstaw do merytorycznej oceny Sądu, a określenie wymagań dla planowanej zabudowy służyć winno zapewnieniu ładu urbanistycznemu, na który składają się m. in. gabaryty sąsiadujących budynków. W niniejszej sprawie wymagania wskazano jedynie w przybliżeniu i nie poddano analizie gabarytów budynków istniejących w obszarze analizowanym. Opisane naruszenia przepisów prawa materialnego stanowią rezultat uchybienia przepisom postępowania. Organy administracji publicznej winny, bowiem stać na straży praworządności, podejmować niezbędne kroki, aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny w celu załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy, zgodnie z art. 7, 75 § 1, 77 kpa. W niniejszej sprawie nie można powiedzieć aby organy postępowały w myśl przytoczonych przepisów, tym samym powodując ich naruszenie – nie można bowiem stwierdzić aby organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny, wyczerpująco zebrały materiał dowodowy i prawidłowo go przeanalizowały – zaniechanie to narusza wskazane wyżej przepisy procedury. Rację ma natomiast organ, który w zaskarżonej decyzji podnosi, że szczegółowa ocena czy planowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym ocena ewentualnego zacienienia pomieszczeń na sąsiednich nieruchomościach będzie możliwa dopiero na etapie rozpatrywania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę po złożeniu konkretnego projektu technicznego dla nowej zabudowy. W tym zakresie również wypowiedział się Sąd w uzasadnieniu do wyroku z 2009 r., podkreślając, że realizacja każdej inwestycji musi być prowadzona w zgodzie z odpowiednimi przepisami , w tym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz.690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności § 13 tego rozporządzenia. Sprawa zacieniania działki skarżącej będzie więc przedmiotem badania właściwego w kwestii pozwolenia na budowę organu administracji publicznej; organ działający w niniejszej sprawie, dotyczącej warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje innego organu. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 wyroku. Na podstawie art.152 p.p.s.a. orzeczono o wykonalności zaskarżonej decyzji. ja