IV SA/Po 964/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie WSA Karol Pawlicki (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr. sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącego J.S. kwotę [...] złotych ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Prezydent Miasta P. odmówił J. S. zatwierdzenie projektu i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. L. [...] w p. Decyzję wydano w oparciu o treść art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 156, poz. 1118 ze zm.). W uzasadnieniu organ podał, że inwestor przedłożył projekt budowlany, w którym wskazał odległość 1,92 m od planowanej rozbudowy budynku jednorodzinnego do granicy z działką sąsiednią. Z kolei w warunkach zabudowy (decyzja nr [...] Prezydenta P. z [...] maja 2009 r.) została określona jako niezmienna obowiązująca linia zabudowy od ul. [...] oraz nieprzekraczalna w odległości 12m od głębi działki. Warunki zabudowy nakazały również, aby obiekt lokalizować i zaprojektować zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Z dniem 8 lipca 2009 r. weszło w Zycie rozporządzenie Ministra infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniające w/w rozporządzenie, którym zmieniono m.in. przepisy określające odległość budynków od granicy działki. Nowe przepisy dla zabudowy jednorodzinnej precyzują okoliczności, w których można sytuować, rozbudować i nadbudować budynek przy granicy. Według organu w niniejszej sprawie zastosowanie ma § 12 ust. 3 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r, który określa warunki rozbudowy budynku istniejącego usytuowanego w odległości mniejszej niż 4m (w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami dziennymi lub drzwiowymi w stronę granicy z działka sąsiednią) i 3m (w budynku zwróconym ścianą bez otworów w stronę granicy działki). Odległość od granicy z działką sąsiednią dla istniejącego budynku jednorodzinnego wynosi 1,92m i jest bez wątpienia mniejsza od 3 i 4 m. W niniejszej sprawie inwestor wnosi o wydanie pozwolenia na budowę polegającą na rozbudowie istniejącego budynku jednorodzinnego. Rozbudowa przewidziana jest w odległości 1,92m od granicy z działką sąsiednią, czyli w pasie o szerokości 3m wzdłuż tej granicy nie zostaną zachowane dotychczasowe wymiary budynku jednorodzinnego i tym samym nie będzie spełniony warunek przewidziany w § 12 ust. 3 pkt. 3 w/w rozporządzenia. W odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2010 r. J. S. zwrócił uwagę, że przedłożony przez niego projekt budowlany spełnia warunki określone w prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy. Również z informacji uzyskanych z Ministerstwa Infrastruktury wynika, że w sprawie może być zastosowany § 12 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia [...] października 2010 r. J. S. wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji i zarzucił im naruszenie przepisów postępowania – art. 7,11,77,80 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego – poprzez błędne zastosowanie § 12 ust. 3 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz niezastosowanie § 12 ust. 3 pkt. 1 względnie § 12 ust. 2 w/w rozporządzenia. Zdaniem skarżącego w zmienionym § 12 rozporządzenia przewidziano kilka sytuacji, w których budynek można umieścić bezpośrednio przy granicy lub w odległości nie mniejszej niż 1,5m od granicy. Takie usytuowanie budynku jest dopuszczalne gdy: - wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo z decyzji o warunkach zabudowy - działka budowlana w zabudowie jednorodzinnej ma szerokość mniejszą niż 16m. Odpowiadając na skargę organu odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei w oparciu o art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie skarga okazała się zasadna. W stanie faktycznym sprawy bezsporne jest to, że ściana przedmiotowego budynku od strony sąsiedniej działki budowlanej nie posiada otworów okiennych i drzwiowych oraz to, że działka inwestora ma szerokość mniejszą niż 16m. Zgodnie z ogólną zasadą zawartą w § 12 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r.) budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszą niż 3m. Z kolei § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie zmieniające z 12 marca 2009 r. wprowadza zasadę, zgodnie z którą możliwa jest rozbudowa istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określono w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary. Należy mieć jednak na uwadze, że według § 12 ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. możliwe jest sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt. 2, w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z akt sprawy wynika, że skarżący ma wydaną decyzję z [...] maja 2009 r., dopuszczającą rozbudowę budynku. Z kolei z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy odniósł się do podniesionej w odwołaniu kwestii dopuszczonego w załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy usytuowania budynku. Z załącznika graficznego wynika zaś możliwość sytuowania budynku zgodnie z wnioskiem o udzieleniu pozwolenia na rozbudowę. Powyższe z kolei oznacza, że w sprawie może mieć zastosowanie omówiony wyżej § 12 ust. 2 w związku z ust. 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ I instancji. Brak ustosunkowania się do zarzutu odwołania stanowi naruszenie przez organ odwoławczy przepisów postępowania w istotnym stopniu. Zgodnie bowiem z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i zakresem kompetencji organu odwoławczego organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę. Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza, że ma obowiązek rozpoznać wskazane w odwołaniu zarzuty i do nich się ustosunkować w uzasadnieniu swojej decyzji. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie odniósł się do podniesionej w odwołaniu kwestii spełniania przez projekt budowlany warunków określonych w załączniku graficznym stanowiącym załącznik do warunków zabudowy z 18 maja 2009 r. Tym samym Sąd uznał, że decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 8,15,107 § 3 kpa. W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy. AT-Sz