IV SA/Po 966/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. T.C. Sp. z o.o. w W. na pismo Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak. [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej ze Skarbu Państwa ( Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu) kwotę 500 zł ( słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu. /-/E.Kręcichwost-Durchowska Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. P. T. C. Sp. z o.o. w W. wniosła skargę na pismo Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak. [...] o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej w sprawie pozwolenia na rozbudowę istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] zlokalizowanej na dachu budynku Hotelu "O.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż podstawą prawną do pozostawienia powyższego wniosku bez rozpoznania był przepis art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm. – zwanej dalej "Kpa"), zgodnie z którym, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie administracyjnym stanowiskiem zarówno braki formalne, jak i merytoryczne wniosku nie dają podstawy do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania, ani też rozstrzygnięcia na niekorzyść strony (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 1999 r., IV SA 1980/98, Lex nr 47253, wyrok z dnia 6 listopada 1985 r. I SA 1935/85, niepublik.). W doktrynie i judykaturze dominuje również pogląd, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 § 2 Kpa nie przybiera prawnej formy decyzji administracyjnej, ani postanowienia, a jest czynnością materialno - techniczną (por. B. Adamiak, Komentarz do art. 64, uwaga 4, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2003; A. Wróbel, Komentarz do art. 64, uwaga 4, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, NSA w wyroku z 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94, ONSA 1997, nr 3, póz. 114; uchwała SN z 8 czerwca 2000 r., III ZP 11/00, OSNAPIUS z 2000 r., nr 19, póz. 702, OSP 2001 r., z. 1 póz. 12). W związku z powyższym należy uznać, iż pozostawienie wniosku skarżących bez rozpoznania nie stanowi aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.- dalej Ppsa), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Tym samym wniesienie skargi na tego typu czynność jest niedopuszczalne, bowiem w każdym wypadku, gdy organ pozostawia podanie bez rozpoznania osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa, polegające na bezczynności organu wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią wniosku, przysługuje - na ogólnych zasadach - skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa. Skarga ta jednakże powinna być wniesiona z zachowaniem trybu określonego w art. 52 tej ustawy ( por. uchwała SN z dnia 8 czerwca 2000 r., III ZP 11/00, OSNIAPiUS 2000, nr 19, poz. 702). Wobec powyższego skargę na pismo Prezydenta Miasta P. należało, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa odrzucić. Ponadto zauważyć należy, iż nawet gdyby traktować pismo skarżącego jako skargę na bezczynność Prezydenta Miasta P., to również i w tym wypadku skarga podlegałaby odrzuceniu. Zgodnie art. 52 § 1 Ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (§ 4). W przypadku skargi na bezczynność środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 Kpa, które powinno być skierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z akt niniejszej sprawy wynika, iż powyższy środek nie został wykorzystany. Strona skarżąca traktując błędnie pismo Prezydenta Miasta P. jako akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa wezwała pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. organ do usunięcia naruszenia prawa. Powyższego wezwania nie można jednak traktować jako zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie o którym mowa w art. 37 kpa. Co prawda treść tego wezwania dowodzi jednoznacznie, że strona interweniuje w celu merytorycznego rozpoznania jej żądania, to jednakże fakt, iż strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który w sposób jednoznaczny określił charakter pisma z dnia [...] kwietnia 2009 r., powołując się w nim na art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa powoduje, iż pismo to należało traktować zgodnie z wola strony jako wezwanie do usunięcia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 Ppsa, a nie zażalenie z art. 37 Kpa. W tym stanie rzeczy wobec nie wyczerpania środków zaskarżenia skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 należałoby odrzucić. W oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 lit. a wyżej wskazanej ustawy orzeczono o zwrocie wpisu. /-/E.Kręcichwost-Durchowska