IV SA/Po 969/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 01 grudnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 969/11 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 01 grudnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 969/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. W. na decyzję wskazaną w rubrum postanowienia. Skarżący wystąpił z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie wyroku (k. 79), co wykonano, na adres Skarżącego, w dniu 15 grudnia 2011 r. (k. 108). Pismem z dnia 05 grudnia 2011 r. Skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (k. 96–99). Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 969/11, referendarz sądowy tut. Sądu przyznał Skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (k. 101–101v). Odpis postanowienia doręczono Skarżącemu w dniu 19 grudnia 2011 r. (k. 109). Po stwierdzeniu prawomocności formalnej tego postanowienia Sąd pismem z dnia 16 stycznia 2012 r. zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Poznaniu o ustanowienie adwokata z urzędu dla Skarżącego (k. 111), informując o tym fakcie Skarżącego (k. 116). Okręgowa Rada Adwokacka pismem z dnia 19 stycznia 2012 r. poinformowała Sąd, że wyznaczyła dla Skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adw. T. Z. (k. 113). O powyższym Sąd poinformował wyznaczonego adwokata oraz Skarżącego, pismem z dnia 20 stycznia 2012 r. (k. 115, 116). Pismem z dnia 20 stycznia 2012 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego K. J., wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem tut. Sądu skargę kasacyjną od wyroku z dnia 01 grudnia 2011 r. o sygn. IV SA/Po 969/11, domagając się również zwolnienia Skarżącego od kosztów postępowania sądowego oraz przyznania kosztów zastępstwa procesowego (k. 119–121). Pełnomocnik wyjaśnił, że Skarżący zwrócił się do niego, aby złożył skargę kasacyjną, gdyż wyznaczony adwokat dotychczas nie skontaktował się ze Skarżącym. Do skargi kasacyjnej zostało dołączone pełnomocnictwo (k. 122) oraz kserokopia znanego już sądowi dokumentu niemieckiego z okresu okupacji: dowodu jazdy wydanego na pojazdy konne (k. 123). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Jedną z przesłanek prawidłowego złożenia środka zaskarżenia, od której zaistnienia uzależnione jest jego merytoryczne rozpatrzenie, pozostaje dochowanie ustanowionych przez prawodawcę terminów wyznaczonych dla poszczególnych czynności procesowych. Zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a). Jeżeli jednak strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono na adres Skarżącego w dniu 15 grudnia 2011 r., zatem ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej był 16 stycznia 2012 r. (art. 177 w zw. z art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna, sporządzona przez r.pr. K. J. została złożona osobiście w Biurze Podawczym tut. Sądu w dniu 20 stycznia 2012 r., a więc cztery dni po terminie, i nie zawierała wniosku o jego przywrócenie. Należy tu podkreślić, iż wniosek o przywrócenie terminu jest pismem w postępowaniu sądowym w rozumieniu art. 45 p.p.s.a., zatem powinien spełniać tak ogólne wymogi formalne przewidziane w art. 46 p.p.s.a. dla każdego pisma strony, jak i wymogi szczególne ustanowione dla tego rodzaju wniosków w art. 87 p.p.s.a. Wobec powyższego, skoro skarga kasacyjna została wniesiona po terminie i nie został jednocześnie złożony wniosek o przywrócenie tego terminu, Sąd, na podstawie art. 178 p.p.s.a., obowiązany był skargę kasacyjną odrzucić. Na marginesie – nawiązując do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zwolnienie Skarżącego od kosztów postępowania sądowego – Sąd informuje, że referendarz sądowy tut. Sądu przyznał już uprzednio w niniejszej sprawie Skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym m.in. całkowite zwolnienie od kosztów sądowych, stąd składanie kolejnych wniosków w tym przedmiocie należy uznać za zbędne. MZ