IV SA/Po 97/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka NSA Paweł Miładowski WSA Bożena Popowska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką o d d a l a s k a r g ę /-/ B. Popowska /-/ G. Radzicka /-/ P. Miładowski Decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...]sierpnia 2008 r. Nr [...] cofnięto T. T. licencję wydaną [...].09.2002 r. nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową. Decyzję oparto na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 15 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym oraz art. 104 kpa. W uzasadnieniu Organ wskazał, iż w dniu [...].03.2004 r. wszczął w stosunku do T. T. postępowanie w przedmiocie cofnięcia licencji. Podstawą do wszczęcia przedmiotowego postępowania był fakt, iż taksówkarz do wniosku o udzielenie licencji na transport drogowy taksówką dołączył niewiarygodne zaświadczenie o odbyciu kursu i zdaniu egzaminu uprawniającego do uzyskania przedmiotowej licencji. Ponadto w trakcie weryfikacji zaświadczeń stwierdzono, iż nazwisko T. nie figuruje w protokołach komisji egzaminacyjnej powołanej przez Prezydenta Miasta P. W związku z przekazaniem sprawy podejrzenia o przestępstwo, organ licencyjny zawiesił postępowanie. W związku z brakiem dostarczenia przez p. T. informacji dotyczącej jego skazania, organ licencyjny dnia [...].12.2006 r. zwrócił się o udzielnie informacji do Krajowego Rejestru Karnego. W odpowiedzi uzyskano informację, iż T. T., syn B., zamieszkały P., ul. [...], został skazany przez Sąd Rejonowy w P. w dniu [...].10.2005 r. wyrokiem z art. 270 § 1 k.k. Wyrok uprawomocnił się z dniem 29.10.2005 r. Postanowieniem z dnia 21.09.2007 r. Organ podjął uprzednio zawieszone postępowanie. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania wyjaśniającego organ orzekł o cofnięciu licencji T. T. z uwagi na wystąpienie obligatoryjnej przesłanki do jej cofnięcia. Od decyzji tej odwołał się T. T. podnosząc, iż w dniu 26.09.2008 r. złożył do Sądu wniosek o zatarcie tego skazania i po jego uwzględnieniu będzie osobą nie karaną sądownie. Odwołujący wniósł również o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy jego wniosku. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ wskazał, iż treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. ustawy o transporcie drogowym jest jednoznaczna. Wynika z niego obowiązek cofnięcia przez organ licencji w przypadku, gdy jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Jedną z takich przesłanek jest przewidziany przepisem art. 5 ust. 3 tej ustawy wymóg tzw. dobrej reputacji, co oznacza m.in. niekaralność przedsiębiorcy za przestępstwa "umyślne": karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy i inne dotyczące wykonywania zawodu. Organ podał, iż bezsporne jest to, iż T. T. został prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne: przeciwko wiarygodności dokumentów (art. 270 § 1 k.k.), a zatem została spełniona przesłanka cofnięcia p. T. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. W skardze do Sądu T. T. podniósł, że 30.06.2009 r. upływają 3 lata od zapłacenia przez niego grzywny orzeczonej za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów. Kara ta stała się podstawą do pozbawienia go licencji na przewozy taksówką. Zatarcie skazania, "które może nastąpić po 30.06.2009 r." spowoduje zmianę jego sytuacji. Podkreślił, iż nie został skazany na karę pozbawienia wolności, a jedynie na karę grzywny. Ponadto pozbawienie Skarżącego możliwości "zarobkowania na taksówce" spowoduje, że nie będzie miał On z czego żyć, gdyż jest to jedyne Jego źródło utrzymania, i będzie zmuszony obciążać budżet Państwa pobieranym zasiłkiem dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dodał, że uwzględnia stan faktyczny istniejący w dacie orzekania, w związku, z czym nie mógł wziąć pod uwagę zatarcia skazania, które będzie zdarzeniem przyszłym. Dnia 10 lipca 2009 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo uzupełniające skargę, do którego Skarżący załączył postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] lipca 2009 r. sygn. akt [...] zarządzające wobec Skarżącego zatarcie skazania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywanej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji, nie zaś według kryteriów słuszności. Podstawą rozpoznania skargi są akta sprawy, a więc stan faktyczny i prawny istniejący w dniu zaskarżonego aktu (art. 133 p.p.s.a.). Sąd ma zatem obowiązek ocenić, jaki stan faktyczny sprawy wynika z tych akt i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Rozpoznając skargę, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do oceny, czy istniały uzasadnione podstawy cofnięcia skarżącemu licencji na wykonywanie usług transportowych w zakresie przewozu osób taksówką. Zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego taksówką zostały uregulowane w rozdziale 2 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 874- dalej u.t.d.) Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy działalność transportowa jest licencjonowana, co oznacza, że dopiero po spełnieniu określonych warunków istnieje możliwość jej podjęcia i prowadzenia. Na etapie ubiegania się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką przedsiębiorca powinien spełniać wymagania wymienione w art. 6 u.t.d., w szczególności legitymować się tzw. dobrą reputacją, w tym m.in. niekaralnością za umyślne przestępstwa karnoskarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy, jak też przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności (art. 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b) w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) i pkt 4 u.t.d.) Celem wprowadzenia powyższych wymagań jest zapewnienie użytkownikom usług transportowych optymalnego poziomu przewozu oraz gwarancji zgodnego z prawem postępowania przewoźnika, dlatego tylko wówczas, gdy będą one spełnione zarówno na etapie ubiegania się o licencję, jak i w okresie jej ważności, przedsiębiorca może wykonywać przedmiotowe usługi. W sytuacji, gdy przedsiębiorca przestaje spełniać wymagania bezpiecznego przewozu organ ma obowiązek (art. 15 ust. 1 u.t.d.) lub uprawnienie (art. 15 ust. 3 u.t.d.) wszcząć postępowanie w przedmiocie cofnięcia licencji. W niniejszej sprawie podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d., zgodnie z którym licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Podstawą faktyczną decyzji było ustalenie, iż skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo wymienione w przepisie art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a u.t.d. Na dowód powyższego załączono do akt wypis z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] czerwca 2008 r., z którego wynika, iż T. T. został skazany za przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. (orzeczenie z dnia [...] października 2005 r. w sprawie sygn. akt [...], prawomocny od dnia 29 października 2005 r.). Dokonanej przez organ ocenie przedstawionych faktów nie sposób nic zarzucić. Niewątpliwie jedną z przesłanek uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d. jest spełnianie wymogu tzw. dobrej reputacji, którą przedsiębiorca traci w przypadku prawomocnego skazania za przestępstwa określone wskazanym przepisem, w tym przeciwko wiarygodności dokumentów. Okoliczność ta została wykazana w niniejszej sprawie ponad wszelką wątpliwość Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 w/w ustawy mają charakter bezwzględny i nie pozostawiają organowi swobody decyzyjnej - w przypadku zaistnienia wskazanych w nich okoliczności cofnięcie licencji ma charakter obligatoryjny. Zdaniem organu w niniejszym przypadku okoliczności takie zaistniały. Z uwagi na bezwzględny charakter wskazanych przepisów niedopuszczalne było również, jak wywiedziono, uwzględnienie przez organ przy wydawaniu decyzji takich faktów jak zatarcie skazania, które miało nastąpić w przyszłości, czy pozbawienie strony źródła dochodu. Jak już wcześniej podniesiono, Sąd orzeka biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dniu zaskarżonego aktu. Z tego też powodu nie ma dla sprawy znaczenia dołączone przez Skarżącego do akt postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [...].07.2009 r. zarządzające wobec Skarżącego zatarcie skazania. Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w myśl art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. /-/ B. Popowska /-/ G. Radzicka /-/ P. Miładowski j.a.