IV SA/Po 971/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprawy ze skargi M. O. na decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. Nr [...] W przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych postanawia o d r z u c i ć s k a r g ę /-/E. Kręcichwost-Durchowska Radca Prawny T. A. działając w imieniu M. O. pismem z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra [...] z dnia [...] r. Nr [...] oraz bezczynność tego organu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, radca prawny T. A. w piśmie z dnia [...] r. wyjaśnił, że przedmiotem tejże skargi jest również decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia [...] r. przesłał skargę do Starosty [...] , który po jej opracowaniu, odesłał ją wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Jak wynika z akt administracyjnych, Starosta [...] w dniu [...] r. wydał decyzję Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania M. O. zasiłku dla bezrobotnych. Wskazanej wyżej decyzji strona nie zakwestionowała i nie wniosła odwołania w trybie przewidzianym w art. 127 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (jt. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z czym decyzja ta uzyskała status decyzji ostatecznej. Powyższe oznacza, iż M. O. nie przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z dyspozycji art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z art. 52 § 2 ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, takim jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższe wyrażą zasadę, zgodnie z którą postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może być wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym (zob. T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze Warszawa 2005 s. 235). Z tego względu mając na uwadze fakt, iż M. O. nie skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. Nr [...] , lecz po 14 miesiącach od jej wydania złożyła skargę do sądu administracyjnego, której zakresem objęła w/w decyzję, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/E.Kręcichwost-Durchowska KB/