IV SA/Po 972/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odrzucić skargę. H. P. złożył sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 października 2025 r. nr [...] wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 977, dalej: k.p.a.), którą organ utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 4 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o umorzenie postępowania wobec uwzględnienia sprzeciwu i wydania decyzji autokontrolnej z 14 października 2025 r. Skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych sprzeciwu poprzez podanie numeru PESEL - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Przesyłka zawierająca przedmiotowe wezwanie została skutecznie doręczona skarżącemu 28 listopada 2025 r. Kierując się brzmieniem art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 953 ze zm., dalej: P.p.s.a.), zarządzeniem z 26 listopada 2025 r. Sąd wezwał skarżącego do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi w wysokości 400 zł na podstawie § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wraz z wezwaniem Sąd poinformował skarżącego, że rozpozna sprzeciw z 12 listopada 2025 r. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego jako skargę wywiedzioną od wskazanej decyzji. Skarżącego informowano, że zaskarżone rozstrzygnięcie, którym organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości, nie podlegało zaskarżeniu w formie sprzeciwu w trybie art. 64a-64c P.p.s.a. O charakterze decyzji przesądza bowiem rozstrzygnięcie organu. Uwzględniając okoliczność, że skarżący zastosował się do błędnego pouczenia zawartego w decyzji Sąd wskazał, że stosownie do art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Wezwanie do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi zostało skutecznie doręczone stronie 1 grudnia 2025 r. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący nie uiścił uzupełniającej opłaty z tytułu wpisu od złożonej skargi oraz nie usunął pozostałych braków formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W kontrolowanym postępowaniu skarżący wniósł sprzeciw, stosując się do treści pouczenia zawartego w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Mając na uwadze, że decyzja objęta sprzeciwem wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a jej rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organ I instancji Sąd doszedł do przekonania o konieczności zmiany kwalifikacji sprawy i rozpoznania wniesionego sprzeciwu jako skargi. W myśl art. 64a P.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Nie czyniąc na tym etapie przedmiotem oceny prawidłowości materialnej i formalnej zaskarżonej decyzji należy przyjąć, że właściwą formą jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu była skarga. Z tych względów Sąd zwrócił się do skarżącego zgodnie z opisanym na wstępie zarządzeniem z 26 listopada 2025 r., wzywając jednocześnie do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi. Należy przy tym wskazać, że Sąd nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania wobec wydania przez Kolegium decyzji stanowiącej reakcję na wniesiony sprzeciw. Pomijając błędne oznaczenie daty decyzji, nie sposób przyjąć, że stanowi ona rozstrzygnięcie autokontrolne, o którym mowa w art. 64c § 5 P.p.s.a. Przepis ten wskazuje, że organ, o którym mowa w § 2, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić sprzeciw od decyzji w całości w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania, uchylając zaskarżoną decyzję i wydając nową decyzję na podstawie art. 138 § 1 albo 4 k.p.a. W kontrolowanym postępowaniu decyzja Kolegium, wydana rzekomo 14 października 2025 r., została oparta o art. 138 § 2 k.p.a., zaś w jej rozstrzygnięciu uchylono w całości decyzję organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Wójtowi Gminy [...]. Powyższe jednoznacznie świadczy o tym, że rozstrzygnięcie Kolegium nie stanowiło autokontroli w rozumieniu przepisów P.p.s.a. Przechodząc do zasadniczych rozważań Sąd wskazuje, że w myśl art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast skarga, od której nie został uiszczony należny wpis, stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a., podlega odrzuceniu przez sąd. Stosownie do § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zagospodarowania przestrzennego wynosi 500 zł. Stosownie do art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast w myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. pismo strony powinno zawierać, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi doręczono skarżącemu 28 listopada 2025 r. Termin do usunięcia braku w zakresie numeru PESEL skarżącego upłynął z dniem 5 grudnia 2025 r. Natomiast termin do wykonania wezwania w przedmiocie uiszczenia uzupełniającego wpisu od złożonej skargi upłynął z dniem 8 grudnia 2025 roku. Pomimo upływu zakreślonych terminów wezwania pozostały niewykonane. Skarżący nie uiścił wpisu od skargi oraz nie wskazał w zakreślonym terminie numeru PESEL. Mając na uwadze powyższe, skarga nie mogła otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.