IV SA/Po 973/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz – Frymus . Sędziowie NSA Paweł Miładowski (spr.) WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska Protokolant ref. staż. Marta Kmieciak po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego, zasiłku dla bezrobotnych 1.uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus /-/ P. Miładowski Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. uznał W. K. za osobę bezrobotną z dniem [...] czerwca 2005 r. i przyznał mu prawo do zasiłku od dnia [...] czerwca 2005 r. Termin pierwszej wizyty w Urzędzie Pracy wyznaczono na dzień [...] lipca 2005 r., następnej zaś na dzień [...] sierpnia 2005 r. Przyjęcie dat do wiadomości Zainteresowany potwierdził własnoręcznymi podpisami. Pomimo tego, dnia [...] sierpnia 2005 r. W. K. nie zgłosił się w Urzędzie Pracy. Dnia [...] sierpnia 2005 r. Zainteresowany stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy K. i wyjaśnił, że nie zgłosił się dnia [...] sierpnia 2005 r., dlatego, że pomylił daty wyznaczonego stawiennictwa z [...] na [...] sierpnia 2005 r. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001; dalej: ustawa o promocji zatrudnienia), orzekł o utracie przez W. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2005 r. oraz o utracie z tą samą datą prawa do zasiłku. W uzasadnieniu organ podał, iż Zainteresowany nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Pismem z dnia [...] września 2005 r. Zainteresowany odwołał się od decyzji organu I instancji. Podniósł, że nie stawił się w wyznaczonym terminie na skutek niedomówienia lub pomyłki. Dnia [...] września 2005 r. W. K. złożył oświadczenie, iż dostarcza tego dnia do Urzędu Pracy zaświadczenie lekarskie, w którym nie została określona data od kiedy do kiedy był chory. Jego stan zdrowia i stosowane leki mogą powodować, że zapomina o swoich obowiązkach. Decyzją z dnia [...] r., [...], Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podał, że pomimo wcześniejszego pouczenia o terminie stawiennictwa w Urzędzie Pracy, Zainteresowany nie zgłosił się w wyznaczonym terminie i w okresie 5 dni nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W. K. nie dołożył należytej staranności, zaś okoliczność pomylenia daty wizyty z datą pobierania zasiłku nie może usprawiedliwiać niestawiennictwa. Pismem z dnia [...] października 2005 r. W. K. złożył skargę do sądu administracyjnego. Wskazał, że cierpi na stany depresyjne od 1999 r. W toku postępowania administracyjnego złożył zaświadczenie od lekarza prowadzącego, iż stan zdrowia, pogorszony w wyniku utraty pracy, mógł spowodować stany niedyspozycji, w których mógł pomylić daty. Jest leczony środkami psychotropowymi. Był pewien, że postępuje prawidłowo, w związku z czym nie mógł wyjaśnić swego błędu w terminie 5 dni. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że zaświadczenie lekarskie, jakie przedstawił Skarżący, nie zostało sporządzone na odpowiednim druku i nie potwierdza, czy faktycznie w wyznaczonym dniu Skarżący nie mógł stawić się w Urzędzie Pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć należy, jaka jest funkcja przepisów, wprowadzających obowiązek stawiennictwa bezrobotnego w Urzędzie Pracy. Przede wszystkim ma ona na celu sprawdzenie, czy bezrobotny, uzyskujący pomoc ze środków publicznych, nie świadczy pracy bez zgłoszenia tego właściwym organom, a tym samym – czy jest gotów do podjęcia pracy. Nadto, stawiennictwo w Urzędzie Pracy umożliwia kontakt z bezrobotnym, a tym samym współdziałanie celem poprawy sytuacji bezrobotnego. Jednakże, nie można traktować obowiązku stawiennictwa w kategoriach bezwzględnych. Już bowiem sam ustawodawca przewidział sytuację, w której pomimo niestawienia się w wyznaczonym terminie istnieje możliwość usprawiedliwienia nieobecności. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, w takiej sytuacji bezrobotny winien w ciągu 5 dni od wyznaczonej daty (wg stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji) powiadomić o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Dlatego też, w każdym wypadku, gdy bezrobotny naruszy wskazany obowiązek, organ winien szczegółowo rozważyć, czy rzeczywiście spełnione są przesłanki wyciągnięcia negatywnych skutków wobec bezrobotnego – a przypomnieć trzeba, że art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia nakazuje w takiej sytuacji pozbawienie osoby zainteresowanej statusu bezrobotnego. W ocenie tutejszego Sądu, postępowanie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie istotnie narusza obowiązujące przepisy. Skarżący podniósł bowiem, że jego niestawiennictwo w Urzędzie Pracy było konsekwencją pomyłki, i wskazał na możliwy związek tej pomyłki z jego stanem zdrowia. Organ odwoławczy nie uznał tych twierdzeń jako możliwych przesłanek odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie i wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. W szczególności, w uzasadnieniu decyzji Wojewody brak jest odniesienia się do możliwego związku pomiędzy stanem zdrowia Skarżącego a niestawiennictwem w Urzędzie Pracy. Zauważyć jednak trzeba, że Skarżący opisał swój stan zdrowia i przedstawił zaświadczenie lekarskie. Zaświadczenie to nie odnosiło się do kwestii zdolności do pracy, lecz wskazywało na problemy psychiczne Skarżącego. Wbrew temu, co twierdzi organ odwoławczy, zaświadczenie to, w kontekście twierdzenia Skarżącego, iż pomylił datę stawiennictwa w Urzędzie Pracy z datą wypłaty zasiłku dla bezrobotnych, powinno stać się choćby przedmiotem analizy organu administracji publicznej. Skarżący podał również w skardze wniesionej do sądu, że zażywa leki psychotropowe. Już samo doświadczenie życiowe podpowiada, że leki takie mogą prowadzić do określonych zaburzeń w odbieraniu bodźców zewnętrznych. Dlatego, bez przeprowadzenia wnikliwego postępowania, organ nie może uznać, iż w przedmiotowej sprawie niestawiennictwo Skarżącego nie miało uzasadnionych podstaw. Podkreślić trzeba nadto, że – jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 1998 r., II SA 145/98, LEX nr 41939 – pięciodniowy termin do powiadomienia nie może być traktowany jako termin materialnoprawny, bezwzględnie obowiązujący bez możliwości uwzględnienia okoliczności towarzyszących jego uchybieniu. I choć samo pomylenie daty stawiennictwa nie może być wystarczającą przyczyną skutecznie usprawiedliwiającą niestawiennictwo, to ewentualne okoliczności, np. zaburzenia zdrowotne, które taką pomyłkę spowodowały, mogą taką ocenę zmienić. Przedstawione wyżej rozważania skłaniać muszą do wniosku, że organ w kontrolowanym postępowaniu naruszył przepisy, które regulują czynności organu w postępowaniu wyjaśniającym, w tym zwłaszcza art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: kpa). W przedstawionych wyżej względów wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie musi być poprzedzono szczegółowym postępowaniem, przeprowadzonym z uwzględnieniem wynikającej z art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej. Organ winien przede wszystkim zmierzać do ustalenia, czy podniesione przez Skarżącego okoliczności związane ze stanem zdrowia mogą stanowić przyczynę uzasadniającą niestawiennictwo. W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: ppsa) orzekł, jak w pkt. 1 sentencji. O braku możliwości wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 ppsa. /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ P. Miładowski /-/ E. Makosz-Frymus