IV SA/Po 974/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. IV SA/Po 974/17 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 10 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zobowiązania do udostępnienia części nieruchomości p o s t a n a w i a oddalić wniosek o uzupełnienie postanowienia [...]wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 10.08.2017r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Starosty Pilskiego z dnia 30.12.2016r. nr [...]. Skarżący na rozprawie w dniu 20.12.2017r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w związku z brakiem dokumentów, wskazując że jako właścicielowi powinny mu być przedstawione pełne dokumenty związane z posadowiona linią. Ponadto wniósł o zwrot kosztów postępowania oraz upoważnił [...] do wypowiadania się w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 20 grudnia 2017 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 20 grudnia 2017 r. oddalił skargę na ww. decyzję. Skarżącemu doręczono w dniu 15 stycznia 2018 r. odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz odpis wyroku wraz z uzasadnieniem (k. 89 akt sądowych). Skarżący pismami przesłanymi dnia 20 stycznia 2018 r. wniósł o uzupełnienie odpisu ww. postanowienia. Ponadto wniósł o uzupełnienie i rozszerzenie ww. wyroku, a także o wyjaśnienie i rozszerzenie uzasadnienia ww. wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; zwana dalej: p.p.s.a.) do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z treścią art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba, że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3), w tej sytuacji właściwą formę orzeczenia stanowi postanowienie. Instytucja uzupełnienia orzeczenia służy temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym. Wskazać przy tym należy, że uzupełnić można tylko sentencję wyroku, a nie jego uzasadnienie. Z treści powołanego przepisu wyraźnie wynika, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku poprzez zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd wskazuje, że wniosek o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. IV SA/Po 974/17 jest bezzasadny. W postanowieniu tym Sąd rozpoznał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W postanowieniu tym Sąd nie zauważa pominięcia żadnej kwestii, która powinna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia. Skarżący we wniosku o uzupełnienie postanowienia również nie wskazuje takiej kwestii. Sąd wskazuje, że jeżeli skarżący nie zgadzał się z treścią rozstrzygnięcia, to powinien skorzystać z przysługujących środków odwoławczych, o czym został pouczony przez Sąd wraz z doręczeniem odpisu postanowienia. Sąd wskazuje, że orzeczenie oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku powinno przybrać postać postanowienia (por. postanowienie SN z dnia 13 maja 1982 r., I PR 43/82, OSNC 1983, nr 1, poz. 11 z glosą A. Świderskiej, NP 1985, nr 6, s. 107). W art. 194 § 1 pkt 5a p.p.s.a. ustawodawca uznał, że na postanowienie, którego przedmiotem jest odmowa uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku, przysługuje zażalenie. Z przepisu tego wynikają dwa istotne wnioski, a mianowicie, że oddalenie wniosku o uzupełnienie wyroku zapada w formie postanowienia, a na postanowienie to przysługuje zażalenie. Konieczność rozstrzygania postanowieniem o oddaleniu wniosku o uzupełnienie wyroku wynika także z treści art. 160 p.p.s.a., który formę wyroku przewiduje wyłącznie dla wypadków wskazanych w ustawie. W związku z powyższym, mając na uwadze treść art. 166 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.