IV SA/Po 989/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M. S. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Decyzją Wojewody z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...] utrzymano w mocy decyzję Prezydenta M. L. z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] A.K. wnoszącą sprzeciw w sprawie zmiany sposobu użytkowania części parterowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr ewid. [...] położonej w L. przy ul. [...] na aptekę ogólnodostępną i gabinet właściciela. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda wskazał, że w dniu [...] czerwca 2017 r. I. A. i M. S. złożyli zgłoszenie w sprawie zmiany sposobu użytkowania części parterowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr ewid. [...] położonej w L. przy ul. [...] na aptekę ogólnodostępną i gabinet właściciela. W dniu [...] czerwca 2017 r. organ I instancji wydał decyzję na podstawie art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia [...] lipca 1994 Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm. dalej: Prawo budowlane) i wniósł sprzeciw w sprawie ww. zgłoszenia. Prezydent M. L. wskazał, że przedsięwzięcie nie jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie działki nr ewid. [...] położonej w L.. W dniu [...] czerwca 2017 r. M. S. wniósł odwołanie od ww. rozstrzygnięcia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz dokonanie przez organ błędnej interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda, po analizie akt organu I instancji przesłanych wraz z odwołaniem, ustalił, że zaskarżony sprzeciw został wniesiony, w terminie przewidzianym w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Wniosek zgłoszeniowy złożono w siedzibie organu I instancji 2 czerwca 2017 r. Termin 30 dniowy, liczony od dnia wpływu zgłoszenia do wniesienia sprzeciwu, upłynął w dniu [...] lipca 2017 r. Decyzję o sprzeciwie wydano w dniu [...] czerwca 2017 r. i skutecznie doręczono Inwestorowi w dniu [...] czerwca 2017 r. Dalej przywołano treść przepisu art. 71 ustawy Prawa budowlanego. Organ odwoławczy analizując sprawę w pierwszej kolejności ustalił, że budynek jednorodzinny, objęty wnioskiem o zmianę sposobu użytkowania został wykonany na podstawie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...]. W myśl art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zgodnie z art. 3 pkt. 2a Prawa budowlanego przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość. w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Jednocześnie kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy ma fakt, że teren na którym znajduje się działka nr ewid. [...] objęty jest zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady M. L. z dnia [...] kwietnia 2002 r. (dalej: mpzp) i oznaczony symbolem [...] Zgodnie z § 11 pkt 3 ww. miejscowego planu dopuszczono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, jednocześnie wykluczono prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Wojewoda nie zgodził się z odwołującym, że zapis § 11 mpzp dopuszcza na terenie B3MN prowadzenie usług jako funkcji pomocniczej na danym terenie. W ocenie organu II instancji, zapis 11 mpzp "w strefie zabudowy mieszkaniowo-usługowej określa się następujące ustalenia szczegółowe dla terenów oznaczonych na rysunku symbolami", określa ogólna funkcję dla terenów w nim wymienionych od B1MN do B15. Następnie w poszczególnych zapisach uchwałodawca precyzuje jaką funkcją objęty jest konkretny teren. Bezsporny pozostaje zapis w § 11 pkt 3 ww. planu, który wprost wskazuje "zakazuje się prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej". Przywołany zakaz ma również zastosowanie dla terenów oznaczonych symbolami B1MN, B2MN, B4MN, B5MN, B6MN, B7MN, B8MN, B9MN. W tej sytuacji przedłożone przez Inwestora do akt sprawy opinie nie mogą wiązać organu administracji architektoniczo-budowlanej. Zdaniem Wojewody zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzeni!ym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stanowi akt prawa powszechnie obowiązującego na obszarze nim objętym (art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Tak więc przepisy planu miejscowego, podobnie jak przepisy ustaw i rozporządzeń, podlegają ogólnym zasadom wykładni prawa. Ponadto wyjaśniono, iż w przedmiotowej sprawie zmiana sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego (parteru) dotyczy zmiany jego funkcji z mieszkalnej na usługową. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1829 ze zm.) działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy ocenił, że Prezydent M. L. prawidłowo wniósł sprzeciw z uwagi na fakt, że na terenie działki nr ewid. [...] obowiązuje całkowity zakaz prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej, zatem zmiana sposobu użytkowania części budynku jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda nie podzielił natomiast stanowiska organu I instancji, " "że inwestor zamierza zrealizować przebudowę ze zmianą sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z jednym lokalem mieszkalnym na budynek z dwoma lokalami mieszkalnymi, apteką i gabinetem". Z dołączonego projektu budowlanego str. 19 wynika, że na parterze budynku zostanie zachowana częściowo funkcja mieszkalna składająca się z: klatki schodowej prowadzącej na I piętro budynku, łazienki, WC oraz dwóch pokoi (łącznia powierzchnia 106,78 m2), zatem w tym przypadku nie można mówić że powstanie dodatkowy lokal mieszkalny. Jednocześnie autor projektu wykazał, że powierzchnia części usługowej nie przekroczy 30 % . Odnosząc się do uwag Skarżącego, że w obowiązującym obecnie miejscowym planie są zawarte sprzeczności - Wojewoda wskazał, że jako organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma uprawnień badać zgodności ww. miejscowego planu z przepisami prawa, dlatego też zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może zaskarżyć uchwalę do sądu administracyjnego. Na marginesie organ zauważył, że do przedmiotowego zgłoszenia nie zostało dołączone zaświadczenie wymagane na podstawie art. 71 pkt 4 Prawa budowlanego, dotyczące zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanego przez właściwy organ. Omawiane zaświadczenie jest swego rodzaju autentyczną wykładnią obowiązującego planu w kontekście planowanej zmiany sposobu użytkowania. Takie zaświadczenie z mocy art. 76 § 1 k.p.a. jako dokument urzędowy posiada walor prawdziwości. Z uwagi na zaistniałe braki organ odwoławczy wezwał w dniu [...] lipca 2017 r. wnioskodawcę do przedłożenia ww. zaświadczenia. W dniu [...] lipca 2017 r. do tut. urzędu wpłynęło pismo M. S., z którego wynika, że odwołujący nie uzyskał wymaganego przepisami prawa zaświadczenia, a zatem zgłoszenie jest niekompletne. Skargę na decyzje Wojewody wywiódł M. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta M. L. w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono - naruszenie przepisów prawa materialnego tj,: 1) art. 71 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta M. L. o wniesieniu sprzeciwu wobec planowanej zmiany sposobu użytkowania budynku w sytuacji, w której planowana zmiana sposobu użytkowania budynku nie narusza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: 2) § 11 pkt 3) Uchwały Rady M. L. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie: uchwalenia zmiany planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta L. i zmiany planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Leszno- Zaborowo w rejonie ulic Z., C. i H. (Dz. U. Woj. W.. Z 2002 r., nr [...], poz. 3907, dalej: MPZP) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten całkowicie zakazuje prowadzenia działalności gospodarczej na terenie oznaczonym na rysunku do MPZP jako B3MN w sytuacji, w której prawidłowa interpretacja tego przepisu skłania do przyjęcia, że na wskazanym terenie dopuszczalna jest działalność usługowa; 3) naruszenie § 11 pkt 3) MPZP w zw. z art. 3 pkt 2a) Prawa budowlanego w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że na terenie zabudowy jednorodzinnej nie jest możliwe prowadzenie działalności usługowej, podczas gdy przepisy Prawa budowlanego wprost dopuszczają możliwość przeznaczenia 30% powierzchni nieruchomości na działalność usługową (użytkową) bez utraty przymiotu budynku mieszkalnego jednorodzinnego; 4) naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz art. 8 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie przez organy przepisów prawa miejscowego tj. § 11 pkt 3 MPZP w sytuacji oczywistej sprzeczności tego przepisu z ustawą zasadniczą, pomimo że zasady: demokratycznego państwa prawa, zaufania obywateli do państwa oraz bezpośredniości stosowania Konstytucji obligują organy władzy publicznej do samodzielnego decydowania o odmowie stosowania norm ustawowych sprzecznych z Konstytucją RP; Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj.: 5) art. 7, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art, 138 § 2 k,p.a., poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, pomimo że zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania było niekompletne i nie zawierało zaświadczenia o zgodności planowanej inwestycji z MPZP; 6) naruszenie przepisów o doręczeniach w postępowaniu administracyjnym: tj. art. 40 § 1, 42 § 2 k.p.a., 44 § 1 i 2 k.p.a., art. 44 § 3 k.p.a., art. 44 § 4 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 989/17 Sąd zawiesił postepowanie sądowoadministracyjne. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, ze wyrokiem z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 765/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził nieważność uchwały Rady M. L. z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta L. i zmiany planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego L. – Z. w rejonie ulic Z., C. i H. w części, a mianowicie w § 11 pkt 3 zdanie 6 oznaczonej symbolem B3MN o treści: "zakazuje się prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej" dla działki o nr [...] położonej w L. przy ulicy [...]. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku sprawy o sygn. akt IV SA/Po [...], albowiem podstawą sprzeciwu złożonego przez Prezydenta [...] była stwierdzona niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami ww. uchwały Rady M. L. z dnia [...] kwietnia 2002 r. Tym samym Sąd postanowił zawiesić niniejsze postępowania do czasu uprawomocnienia się wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 765/17. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2018 r. WSA w Poznaniu podjął zawieszone postępowanie z uwagi na uprawomocnienie się w dniu 04 stycznia 2018 r. wyroku o sygn. akt IV SA/Po 765/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał na uwadze, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 765/17 stwierdził nieważność uchwały Rady M. L. z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta L. i zmiany planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego L. – Z. w rejonie ulic Z., C. i H. w części, a mianowicie w § 11 pkt 3 zdanie 6 oznaczonej symbolem B3MN o treści: "zakazuje się prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej" dla działki o nr [...] położonej w L. przy ulicy [...]. Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] listopada 2017 r. zważył, że wprowadzenie na należącej do skarżącego działce położonej w obszarze B3MN całkowitego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej dokonano z przekroczeniem władztwa planistycznego wynikającego z art. 4 ust. 1 u.z.p Zgodnie bowiem z art. 22 Konstytucji RP, ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 ustawy oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 ustawy oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Zgodnie z art. 71 ust. 5 pkt 1–3 prawa Budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części: wymaga wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach budowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, a także innych aktów prawa miejscowego, może spowodować niedopuszczalne zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Właściwy organ jest zobowiązany wnieść sprzeciw, jeżeli wystąpi co najmniej jedna z powyższych przesłanek. Wprawdzie art. 71 ust. 5 wskazuje szczegółowo przypadki, w których właściwy organ ma obowiązek wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, jednak należy przyjąć, że wyliczenie to nie ma charakteru zamkniętego i organ architektoniczno-budowlany w każdej sytuacji podejrzenia naruszenia przez inwestora obowiązujących przepisów powinien zgłosić sprzeciw. W zgłoszeniu w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu lub jego części należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć dokumenty, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1–6. Jednym z dokumentów, jakie należy dołączyć do oświadczenia w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jest zaświadczenie, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4. Zaświadczenie to nie ma potwierdzać treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w zakresie objętym zmianą sposobu użytkowania, lecz odnosić się do zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z tym planem. Gdyby chodziło wyłącznie o treść planu, to wymienione w analizowanym przepisie zaświadczenie byłoby zupełnie zbędne, brak byłoby bowiem przeszkód, aby organ administracji zbadał treść planu we własnym zakresie. Tymczasem chodzi o to, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta mają zbadać zgodność inwestycji z planem i wydać w tym przedmiocie zaświadczenie. Treść przedmiotowego zaświadczenia, nie wiąże organu rozstrzygającego o zmianie sposobu użytkowania obiektu w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Jest to tylko dodatkowy materiał dowodowy (dokument urzędowy), który tak jak każdy inny dowód w sprawie będzie podlegał ocenie przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, ponieważ to ten organ, a nie wójt, burmistrz albo prezydent miasta, jest organem właściwym zgodnie z przepisami komentowanej ustawy do oceny zgodności zgłaszanego zamierzenia budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku – decyzji o warunkach zabudowy. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że teren na którym znajduje się działka nr ewid. [...] objęty jest zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady M. L. z dnia [...] kwietnia 2002 r. (dalej: mpzp) i oznaczony symbolem [...] Zgodnie z § 11 pkt 3 ww. miejscowego planu dopuszczono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, jednocześnie wykluczono prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Podstawą sprzeciwu złożonego przez Prezydenta [...] w przedmiotowej sprawie, była stwierdzona niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami § 11 pkt 3 ww. planu, który "zakazuje prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej". Mając jednak na względzie prawomocny wyrok Sądu w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 765/17, należy uznać iż brak jest podstaw do złożenia sprzeciwu od zgłoszenia w sprawie zmiany sposobu użytkowania części parterowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr ewid. [...] położonej w L. przy ul. [...] na aptekę ogólnodostępną i gabinet właściciela. Skoro jedynym powodem, dla którego organ I instancji złożył sprzeciw była niezgodność przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie działki nr ewid. [...] położonej w L., to w chwili obecnej nie ma w ocenie Sądu przeszkód do wyrażenia zgody na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. W tym miejscu warto wskazać, że nowelą z dnia 16 grudnia 2016 r. w przepisie 71 Prawa budowlanego po ust. 4b został dodany nowy przepis ust. 4c przewidujący, że organ administracji architektoniczno-budowlanej ma prawo z urzędu, przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu, wydać zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu. Wydanie takiego zaświadczenia z jednej strony rodzi dla inwestora prawo do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bezpośrednio po uzyskaniu tego zaświadczenia, z drugiej zaś strony organ ma już wyłączone prawo do wniesienia sprzeciwu, skoro niejako sam się tego prawa pozbawił, wystawiając stosowne zaświadczenie. Tym samym organ administracji architektoniczno-budowlanej może wyrazić zgodę na zmianę korzystania w sposób wyraźny. Końcowo Sąd podnosi, że przy wykładni art. 71 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane należy uwzględnić, że stanowi on regulację ingerującą w prawo własności, a zatem wartość podlegającą konstytucyjnej ochronie (art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Prawo własności i jego gwarancje wskazane w art. 64 Konstytucji należy konstruować na tle ogólnych zasad ustroju Rzeczypospolitej, a w szczególności na tle art. 20 i 21, które zaliczają własność prywatną do podstawowych zasad ustrojowych państwa. W świetle tych przepisów, zagwarantowanie ochrony własności jest konstytucyjną powinnością państwa i stanowi wartość wyznaczającą kierunek interpretacji zarówno art. 64 Konstytucji, jak i unormowań zawartych w ustawodawstwie zwykłym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu sądowego od skargi ([...] zł) oraz koszty zastępstwa prawnego, ustalone według stawki opłat określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800) powiększone o kwotę opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.