IV SA/Po 99/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015r. na posiedzeniu niejawnym skargi P.K.E. Zarządu Okręgu W. w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji postanawia odrzucić skargę P.K.E. Zarząd Okręgu W. w P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji. Powyższa skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie w przedmiocie sprostowania wydane w trybie art. 111 §1a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013r. poz. 267 - dalej k.p.a.). Zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Ponadto, z brzmienia § 1a ww. przepisu wynika, iż organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może ją uzupełnić lub sprostować z urzędu w zakresie o którym mowa w §1, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Taka konstrukcja instytucji uzupełnienia (sprostowania) decyzji w zakresie określonym w art. 111 §1 k.p.a. powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu (sprostowaniu) w trybie art. 111 §1a k.p.a. nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią uzupełnianego (prostowanego) aktu administracyjnego. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Oznacza to, że na postanowienie o sprostowaniu decyzji wydanego w trybie art. 111 §1a k.p.a. nie służy zażalenie, gdyż nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy. W tym miejscu należy wskazać, iż k.p.a. odróżnia sprostowanie przez organ administracyjny, który wydał decyzję w zakresie rozstrzygnięcia bądź prawa do odwołania (art. 111 §1a k.p.a.) na które nie służy zażalenie i sprostowanie błędów pisarskich i rachunkowych (art. 113 k.p.a.) na które przysługuje zażalenie. Ponieważ Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o sprostowaniu decyzji w zakresie określonym w art. 111 §1a k.p.a., gdyż środek zaskarżenia przysługuje jedynie od decyzji będącej przedmiotem sprostowania i to w terminie liczonym od dnia doręczenia postanowienia prostującego, stwierdzić należy, że ustawodawca nie nadał podejmowanym w tym trybie aktom rangi odrębnych rozstrzygnięć, pozwalających przyjąć dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach. Brak jest także przepisów szczególnych, które w takich przypadkach pozwalałyby na kontrolę sądowoadministracyjną. Skoro na postanowienie o sprostowaniu decyzji w trybie art. 111 §1a k.p.a. w nie służy zażalenie, bowiem nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, to oznacza to, że zakwestionowane rozstrzygnięcie jest niezaskarżalne i tym samym nie podlega kontroli sądów administracyjnych, skoro ten kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) - art. 3 § 2 i § 3 tej ustawy. W niniejszej sprawie skarga podlegała więc odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.