IV SA/Po 991/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant St. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. (nr albumu [...]) w przedmiocie stypendium Rektora dla najlepszych studentów postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu A. R. uiszczony wpis w kwocie 200 (dwieście) zł. Prawomocnym wyrokiem z 06 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 243/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję Uczelnianej Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] z [...] grudnia 2011 r. odmawiającą A. R. (dalej jako: "Wnioskodawca" lub "Skarżący") przyznania stypendium ("nagrody") rektora dla najlepszych studentów, z powodu wykorzystania środków finansowych przeznaczonych na ten cel. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Odwoławcza Komisja Stypendialna [...] – wskazując jako podstawę art. 174 ust. 4, art. 175 ust. 3 i 4, art. 186 ust. 1 oraz decyzją z dnia 09 sierpnia 2013 r. (nr albumu: 79761) postanowiła "podtrzymać swoją decyzję i nie przyznać stypendium rektora dla najlepszych studentów na rok akademicki [...]", wskazując, że podstawą wydania takiej decyzji jest wykorzystanie limitu 10% liczby studentów na kierunku [...], w którym to limicie nie zmieścił się Wnioskodawca. Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł A. R., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, [...]. Z powołaniem się na zarzuty naruszenia: 1) przepisów prawa materialnego – art. 181 ust. 1 i art. 186 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 ze zm.; powinno być: Dz. U. z 2012 r. poz. 572 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.sz.w.") – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem powszechnie obowiązującego przepisu prawa (art. 181 ust. 1 p.sz.w.), wyłącznie na podstawie przesłanki wykorzystania środków finansowych, tj. przesłanki ustanowionej z przekroczeniem delegacji ustawowej wynikającej z art. 186 ust. 1 p.sz.w. w Regulaminie przyznawania pomocy materialnej studentom [...] (Załącznik do Zarządzenia nr [...]; dalej jako: "Regulamin"), a nadto w sytuacji, gdy przedmiotowa przesłanka stanowi podstawę dyskryminowania studentów, którzy nie mieli możliwości złożenia wniosku o stypendium w terminie określonym w Regulaminie; 2) przepisów postępowania: (i) art. 7 i art. 77 w związku z art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej w skrócie: "k.p.a.") – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nie wskazanie w decyzji, jaki materiał dowodowy stanowił podstawę rozstrzygnięcia; (ii) art. 107 § 1 k.p.a. – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nie odniesienie się w zaskarżonej decyzji do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego w odwołaniu oraz niewskazanie w zaskarżonej decyzji imion i nazwisk członków orzekającej Komisji, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wydziałowej Komisji Stypendialnej z dnia [...] listopada 2011 r. w części dotyczącej nieprzyznania Skarżącemu stypendium Rektora, a także o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podkreślając, że Skarżący nie spełnił warunków do uzyskania stypendium nie mieszcząc się w limicie 10% najlepszych studentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jak wynika z dokumentów nadesłanych przez pełnomocnika organu, w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została nadana w placówce Poczty Polskiej tego samego dnia, w którym została wydana, tj. 09 sierpnia 2013 r. (k. 21, 24 akt sądowych), i doręczona Skarżącemu w dniu 12 sierpnia 2013 r. (k. 23). Ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi był zatem 11 września 2013 r. (środa). Sporządzona przez zawodowego pełnomocnika skarga nosi datę nagłówkową 19 września 2013 r. i wpłynęła do siedziby organu w dniu 23 września 2013 r. (k. 5). Mimo, że na podstawie akt sprawy nie można ustalić dokładnej daty wniesienia skargi (brak koperty względnie adnotacji o osobistym złożeniu skargi w siedzibie organu), nie może budzić wątpliwości fakt, że skarga została wniesiona po terminie, skoro ustawowy termin do wniesienia skargi upłynął już osiem dni przed datą oznaczoną przez zawodowego pełnomocnika Skarżącego jako data sporządzenia skargi. Jednocześnie skarga nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Fakt wniesienia skargi po terminie uniemożliwia Sądowi merytoryczne rozpoznanie sprawy, a w szczególności rozważenie, czy w świetle art. 175 ust. 4 w zw. z ust. 2 i 3 zdanie drugie p.sz.w. wskazana przez Skarżącego jako decyzja pierwszoinstancyjna – decyzja Wydziałowej Komisji Stypendialnej [...] z dnia [...] listopada 2011 r. (nr albumu [...]) – nie jest obarczona wadą nieważności opisaną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.