IV SA/Po 997/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi "X" w K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] 2. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącej [...] w K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. F. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, obejmujących remont elewacji frontowej oraz przebudowę klatek schodowych w budynku usługowo-mieszkalnym położonym w K. przy ul.[...] . Decyzja stała się ostateczna z dniem [...] września 2010 r. We wniosku z dnia 4 października 2010 r., Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości [...] w K., zwana dalej Wspólnotą Mieszkaniową, wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wskazaną wyżej decyzją ostateczną, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie kpa. Wspólnota Mieszkaniowa podniosła, że posiadała przymiot strony w tym postępowaniu, gdyż klatki schodowe, które mają być remontowane, znajdują się przy ścianie nośnej sąsiadujących ze sobą kamienic [...] [...] i [...] [...], a tym samym planowane roboty budowlane będą oddziaływać na należący do niej budynek. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., Prezydent Miasta K., odmówił wznowienia postępowania, zakończonego wskazaną wyżej decyzją ostateczną. Uznając się za organ właściwy do rozpoznania wniosku na podstawie art. 150 § 1 kpa, stwierdził, iż określone w tej decyzji roboty budowlane przewidziane są w obrębie bryły budynku położonego na działce nr [...] przy ul. [...] [...] , stąd też ustalony obszar oddziaływania tego obiektu został ograniczony do tej działki. Organ I instancji uznał zatem, iż jedynymi stronami postępowania są współwłaściciele tej nieruchomości – A. i M. F. Po rozpoznaniu odwołania, Wspólnoty Mieszkaniowej, decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., Wojewoda Wielkopolski uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż organ I instancji nie zbadał kwestii zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Wyjaśnił również, iż w przypadku powołania się przez wnioskodawcę na przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, organ rozpatrujący podanie nie bada, czy podmiot wnoszący podanie jest stroną w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 kpa. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji powinien zatem w pierwszej kolejności, po ustaleniu, że zachowano termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, wszcząć postępowanie w sprawie wznowienia zgodnie z dyspozycją art. 149 § 1 kpa i dopiero w następnej jego fazie badać zasadność przesłanki wznowienia powołanej przez wnioskodawcę. Postanowieniem z dnia 1 lutego 2011r. Prezydent Miasta K. na podstawie art.149 § 1 kpa i art.150 § 1 kpa wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2010r.nr [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2011r. Prezydent Miasta K. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawiesił z urzędu wznowione postępowanie, albowiem M. i A. F. poinformowali organ o złożeniu skargi do WSA. W skardze na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2011r., skarżący A. i M. F. zarzucili naruszenie art. 138 § 2 kpa w związku z art. 149 § 3 kpa poprzez uznanie, że organ I instancji nie był uprawniony do wydania decyzji odmawiającej wznowienia postępowania. Wskazali, iż w niniejszej sprawie ewidentny jest brak legitymacji procesowej po stronie Wspólnoty Mieszkaniowej bowiem roboty budowlane związane z przebudową klatek schodowych ograniczają się wyłącznie do budynku przy ul. [...] [...]. Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 190/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. F. i M.F. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w niniejszej sprawie sporne zagadnienie prawne sprowadza się do pytania, czy organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania oparty na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa może w trakcie czynności wstępnych postępowania wznowieniowego, a więc przed wydaniem postanowienia o wznowieniu albo decyzji o odmowie wznowienia postępowania badać, czy wnioskodawca ma interes prawny uzasadniający uznanie go za stronę zakończonego postępowania. Mając na względzie konstytucyjne prawo do procesu, Sąd ten stwierdził, iż nie można przyjąć, że merytoryczne kwestie, do których nawiązał organ I instancji, a odnoszące się do położenia kamienicy należącej do Wspólnoty Mieszkaniowej poza obszarem oddziaływania, mogły zostać rozstrzygnięte w decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, której nie poprzedzało postępowanie wyjaśniające, w toku którego strona miałaby zapewnioną możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem i wypowiedzenia się co do jego treści (np. możliwość zapoznania się z projektem budowlanym, na który powołuje się organ I instancji). Zatem nie do zaakceptowania jest taka wykładania przepisów o wznowieniu postępowania administracyjnego, która zezwalałaby na merytoryczne rozstrzyganie o spornym interesie prawnym osoby żądającej wszczęcia postępowania weryfikacyjnego w decyzji wskazanej w art. 149 § 3 kpa (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1981/06, Lex nr 510752). Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę kasacyjną złożyli skarżący A. F. i M. F., reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, jako podstawę skargi kasacyjnej wskazali naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 149 § 3 kpa poprzez błędne uznanie, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi. W uzasadnieniu podnieśli, iż stanowisko Sądu I instancji co do konieczności orzekania w niniejszej sprawie o interesie prawnym wnioskodawcy w "postępowaniu co do przyczyn wznowienia" pozostaje w sprzeczności z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych. Podnieśli, iż z jego analizy wynika, że dopuszczalne jest wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania już na etapie wstępnym postępowania prowadzonym w przedmiocie wznowienia, jeżeli organ dojdzie do wniosku, że podanie złożył podmiot nie będący stroną w sprawie. W związku z powyższym, w ocenie skarżących, zbędne jest wznowienie postępowania tylko po to, by następnie odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej. Organ odwoławczy, uchylając decyzję organu I instancji i przekazując sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia naruszył zatem art. 138 § 2 kpa w związku z art. 149 § 3 kpa. Decyzja ta, jako niezgodna z prawem, powinna zostać tym samym uchylona przez Sąd I instancji, tak jak i wyrok oddalający skargę. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2013r. sygn. akt II OSK 2409/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA i decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2011r. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, iż Sąd I instancji, pomimo generalnie podobnego stanowiska do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie dostrzegł jednak, że powodem uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji było jego błędne uznanie, że ocena, czy podanie o wznowienie postępowania pochodzi od strony może mieć miejsce wyłącznie po wznowieniu postępowania. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji i nakazując temu organowi wznowienie postępowania, organ odwoławczy pominął tym samym badanie poprawności dokonanej przez organ I instancji oceny dopuszczalności podania i odmowy wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych. Z zasady dwuinstancyjności wynika natomiast obowiązek rozpoznania sprawy w pełnym jej zakresie w dwóch instancjach. Wprawdzie Sąd I instancji podjął się oceny poprawności rozstrzygnięcia organu I instancji w pominiętym zakresie, lecz wojewódzki sąd administracyjny nie może zastępować organu odwoławczego. Podjęcie przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa, wobec pominięcia oceny dopuszczalności podania o wznowienie postępowania, było bowiem przedwczesne. Skarga podlegała zatem uwzględnieniu ze względu na błędny pogląd organu odwoławczego o konieczności wydania w okolicznościach niniejszej sprawy postanowienia o wznowieniu postępowania bez rozważenia w jakimkolwiek zakresie, czy podanie o jego wznowienie może być uznane za dopuszczalne również z przyczyn podmiotowych. Powyższe było natomiast konsekwencją błędnego przyjęcia, że w przypadku powołania się przez podmiot wnoszący podanie na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, organ administracji nie bada, czy podmiot ten jest stroną postępowania głównego, gdyż kwestia ta w każdym przypadku jest przedmiotem oceny dopiero po wznowieniu postępowania. Zaskarżona decyzja podlegała zatem uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, gdyż przyjęte przez organ odwoławczy podstawy uchylenia decyzji organu I instancji były błędne. Dalej NSA podkreślił, iż w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ odwoławczy powinien ocenić natomiast, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy uzasadnione było wydanie przez organ I instancji decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, a tym samym, czy brak legitymacji Wspólnoty Mieszkaniowej jest, w świetle okoliczności faktycznych sprawy i po uwzględnieniu jej rodzaju, oczywisty i nie wymaga przeprowadzenia postępowania, które wkraczałoby w ramy postępowania, o którym stanowi art. 149 § 2 kpa. Dokonując tej oceny, organ odwoławczy powinien zwrócić jednocześnie uwagę na podniesiony przez pełnomocnika skarżących argument dotyczący usytuowania przebudowywanych klatek schodowych, których dotyczy decyzja o pozwoleniu na budowę oraz ściany nośnej pomiędzy budynkami przy ul. [...] [...] i [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski ponownie rozpoznając sprawę na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji – Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2010r. odmawiającą Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości [...] [...] w K. wznowienia postępowania. W uzasadnieniu organ powołując się na treść art.153 p.p.s.a. wskazał, iż organ I instancji prawidłowo odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. Z zatwierdzonego przez organ I instancji projektu budowlanego jasno wynika, iż roboty budowlane związane z przebudową klatek schodowych projektowane są wyłącznie w obrębie bryły budynku zlokalizowanego przy ul.[...] [...], a obszar oddziaływania obiektu obejmuje wyłącznie nieruchomość A. i M. F. Również ściana nośna od strony granicy z nieruchomością przy ul.[...] [...] zlokalizowana jest w całości na nieruchomości A. i M. F. Na rozprawie przed NSA wskazano również, iż klatka schodowa znajduje się po drugiej stronie budynku niegraniczącej z budynkiem Wspólnoty Mieszkaniowej. Roboty budowlane polegające na remoncie klatek schodowych nie mają wpływu na sposób zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej – ul.[...] [...] i nie ma podstaw prawnych do zmiany obszaru oddziaływania obiektu. W związku z tym brak legitymacji procesowej Wspólnoty Mieszkaniowej. Skargę na powyższą decyzję złożyła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości [...] [...] w K. reprezentowana przez pełnomocnika, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 3 pkt 20 w zw. z art.28 ust.2 ustawy Prawo budowlane, poprzez bezpodstawne przyjęcie iż skarżąca nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu przy ul. [...] [...], a tym samym błędne nie uznanie jej za stronę postępowania oraz naruszenie prawa procesowego tj. art. 149 § 2 kpa poprzez błędne zastosowanie przejawiające się w bezpodstawnym przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy z uwagi na oczywisty brak legitymacji po stronie skarżącej zbędne jest wydanie postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania; naruszenie art.153 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na wydaniu decyzji przez organ II instancji bez uwzględnienia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku NSA z dnia 11 kwietnia 2013r.; nadto naruszenie art. 7, 77, art.8 kpa poprzez niewystarczające zbadanie materiału dowodowego; a także naruszenie art.107 § 1 i 3 kpa poprzez niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne wydanej decyzji. Nadto skarżąca domagała się na podstawie art.106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzenia dowodów z dokumentu – opinii biegłej H. T. z dnia [...].03.2011r. i opinii technicznej nr [...] K. J. z dnia [...].01.2011r. na okoliczność ustalenia, że skarżąca znajduje się w bezpośrednim obszarze oddziaływania obiektu położonego w K. ul. [...] [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując prezentowaną wcześniej argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga okazała się zasadna. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z treścią art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły, immanentny związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania tych organów w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Wskazania zawarte w uzasadnieniu orzeczenia sądu mogą również określać zakres, w jakim należy wykorzystać materiały i czynności procesowe z poprzedniego postępowania. Wskazania mają wytyczyć kierunek działalności organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2013r. wyraźnie wskazał, iż w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ odwoławczy powinien ocenić, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy uzasadnione było wydanie przez organ I instancji decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, a tym samym, czy brak legitymacji Wspólnoty Mieszkaniowej jest, w świetle okoliczności faktycznych sprawy i po uwzględnieniu jej rodzaju, oczywisty i nie wymaga przeprowadzenia postępowania, które wkraczałoby w ramy postępowania, o którym stanowi art. 149 § 2 kpa. Dokonując tej oceny, organ odwoławczy powinien zwrócić jednocześnie uwagę na podniesiony przez skarżących argument dotyczący usytuowania przebudowywanych klatek schodowych, których dotyczy decyzja o pozwoleniu na budowę oraz ściany nośnej pomiędzy budynkami przy ul. [...] [...] i [...]. Sąd w obecnym składzie stoi na stanowisku, iż organ II instancji opierając się jedynie na projekcie budowlanym i stanowisku inwestora zaniechał wszechstronnego i wnikliwego wyjaśnienia sprawy w zakresie wskazanym przez NSA czym naruszył dyspozycję art.153 p.p.s.a. Istota problemu bowiem sprowadza się do zbadania czy strona skarżąca posiada status strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2010r. Bezsporne jest, iż skarżąca jest właścicielem budynku sąsiadującego bezpośrednio z budynkiem, w którym prowadzone są roboty. Według ekspertyzy ściany obu budynków stykają się ze sobą. Obydwa budynki objęte są ochroną konserwatorską. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku uchylając wyrok WSA z dnia 11 sierpnia 2011r. i decyzję Wojewody Wlkp. z dnia [...] stycznia 2011r. wskazał, że powodem uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji było jego błędne uznanie, że ocena, czy podanie o wznowienie postępowania pochodzi od strony może mieć miejsce wyłącznie po wznowieniu postępowania. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji i nakazując temu organowi wznowienie postępowania, organ odwoławczy pominął tym samym badanie poprawności dokonanej przez organ I instancji oceny dopuszczalności podania i odmowy wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych. Należy powtórzyć, iż przedmiotem kontroli są decyzje wydane w trybie nadzwyczajnym – wznowienia postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jest instytucją stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, dotknięte jest jedną z wad, wymienionych w art. 145 § 1 kpa. Jedną z nich jest niebranie przez stronę udziału w postępowaniu bez własnej winy (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Zanim jednak dojdzie do wznowienia postępowania, organ administracji publicznej bada, zaistnienie w sprawie przesłanek przedmiotowych i podmiotowych, stanowiących przeszkodę do jego wznowienia. Stwierdzenie ich zaistnienia uzasadnia odmowę wznowienia postępowania, która zgodnie z art. 149 § 3 kpa (w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji) następuje w drodze decyzji, zaś ich brak – wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa), które stosownie do art. 149 § 2 kpa stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Merytoryczna ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest zatem niedopuszczalna. Kwestia ta powinna być bowiem przedmiotem odpowiednich ustaleń i oceny dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Wskazać jednak należy, iż w toku czynności wstępnych organ administracji publicznej, oceniając dopuszczalność podania o wznowienie postępowania, bada także m.in. czy podmiot wnoszący to podanie posiada przymiot strony. Co do zasady bowiem, wniesienie podania o wznowienie postępowania na podstawie innej niż art. 145 § 1 pkt 4 kpa przez podmiot, który nie został uznany za stronę w postępowaniu głównym, uzasadnia odmowę wznowienia postępowania. Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania możliwe jest w pewnych okolicznościach również wtedy, gdy podmiot, który powołując się na podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa podnosi, iż został pominięty w postępowaniu głównym. Wydanie w takiej sytuacji decyzji odmawiającej wznowienia postępowania możliwe jest jednak tylko wtedy, gdy brak legitymacji podmiotu składającego podanie jest oczywisty i nie wymaga przeprowadzenia postępowania, które wkraczałoby w ramy postępowania, o którym mowa w art. 149 § 2 kpa. Dokonana przez organ administracji publicznej ocena podania o wznowienie postępowania powinna być bowiem przeprowadzona jedynie pod względem formalnym, a nie merytorycznym. Jeżeli zatem podmiot składający podanie o wznowienie postępowania powołuje się na przysługującą mu w sprawie legitymację materialnoprawną i istnieją co do tego wątpliwości, ich wyjaśnienie powinno nastąpić po uprzednim wznowieniu postępowania zgodnie z art.149 § 1 kpa, a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez organ postępowania, co do przyczyn wznowienia. Wskazać trzeba, że w niniejszej sprawie w ocenie Sądu nie zostało w sposób oczywisty wyjaśnione, iż skarżąca nie posiada statusu strony. Organ winien zatem w takiej sytuacji wznowić postępowanie (co zresztą uczynił – w obrocie prawnym pozostaje bowiem postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2011r. wznawiające postępowanie oraz postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2011r. zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie wznowienia postępowania) i dokonać zbadania, czy prowadzone roboty na sąsiedniej, stykającej się nieruchomości oddziałują na nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie. Strona skarżąca przedstawiła dwie ekspertyzy, z których wynika, iż pęknięcia na ścianach budynku należącego do skarżącej mogą mieć związek z prowadzonymi robotami budowlanymi na działce sąsiedniej. Organ nie podjął żadnej inicjatywy dowodowej, nie przeprowadził dowodu z opinii biegłych, bądź wizji lokalnej i oględzin wskazanych obiektów. Należy pamiętać, że właściciele nieruchomości znajdujących się w ustalonym obszarze analizowanym, jako dysponujący tytułem prawnym do działek położonych w strefie oddziaływania, posiadają interes prawny i są – oprócz inwestora – stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę tej inwestycji. Ponadto ma rację strona skarżąca iż organ dopuścił się naruszenia art. 7, art.77, art.8 kpa poprzez niewystarczające zbadanie materiału dowodowego; a także naruszenie art.107 § 1 i 3 kpa poprzez niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne wydanej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z at.135 p.p.s.a orzekł jak w sentencji. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji winien podjąć zawieszone postępowanie i we wznowionym już postępowaniu zbadać interes prawny strony skarżącej mając na uwadze powyższe rozważania. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art.200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wpis od skargi w kwocie 500 zł i wynagrodzenie adwokata reprezentującego Skarżącą, ustalone zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013, poz.461), w wysokości 257 zł.