IV SA/Po 997/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi E. S., L. S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 18 lipca 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżących E. S., L. S. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Decyzją z dnia 18 lipca 2016 r. nr [...] Starosta [...] działając na podstawie art. art. 105 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), w związku z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm. zwanej dalej ustawą pgik) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2015r. poz. 542 ze zm.) działając z urzędu, umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków w zakresie powierzchni działek nr [...], położonych obręb S. z powodu jego bezprzedmiotowości. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji w pierwszej kolejności przytoczył treść przepisów: art. 20 ust. 1, art. 21 ust.1, 22 ust. 1 i art. 4 ust. 1 a pkt 2 pgik. Następnie przywołał przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a mianowicie § 10, 36, 37 ust 2, 44, 45, 46 i 60. Dalej wskazano, że Sąd Rejonowy w K. I Wydział Cywilny przekazał do Starosty [...] wyrok o sygn. akt VI C [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. w sprawie z powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Sąd Rejonowy w punkcie 1 wyroku uzgodnił treść księgi wieczystej KZ1 [...] z rzeczywistym stanem prawnym w ten sposób, że w dziale I-O tej księgi wpisać działkę nr [...] o obszarze 0,0467 ha, natomiast w punkcie 2 wyroku uzgodnił treść księgi wieczystej KZ1 [...] z rzeczywistym stanem prawnym w ten sposób, że w dziale I-O tej księgi wpisać jako powierzchnię działki nr [...] obszar 0,0550 ha. IV Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w K. na podstawie wyżej powołanego wyroku dokonał sprostowania w księgach wieczystych w następujący sposób: - w księdze wieczystej o numerze [...] prowadzonej na rzecz E. S. do ˝ części i L. S. do ˝ części - w dziale I-O (oznaczenie nieruchomości) rubryka 1.4 oznaczenie, podrubryka 1.4.1 - działka ewidencyjna - wykreślono wpis "brak" i wpisano działkę nr [...], natomiast w podrubryce 1.5 - obszar - wykreślono powierzchnię 0,0550 ha i wpisano obszar 0,0467 ha; - w księdze wieczystej o numerze [...] prowadzonej na rzecz J. W. - w dziale I-O (oznaczenie nieruchomości) podrubryka 1.5 - obszar - wykreślono powierzchnię 0,0467 ha i wpisano 0,0550 ha. W ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez starostę figuruje: - na rzecz S. E. i S. L. po ˝ części działka o numerze ewidencyjnym [...] i powierzchni 0,0550 ha, zapisana w księdze wieczystej o numerze KZ1 [...] - na rzecz J. W. działka o numerze ewidencyjnym [...] i powierzchni 0,0467 ha, zapisana w księdze wieczystej o numerze KZ1 [...] W ocenie organu jak wynika z wpisów w księgach wieczystych i bazy danych ewidencji gruntów i budynków stan prawny nieruchomości jest taki sam. Różnica natomiast jest związana z powierzchnią działek. Następnie powołano art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Działki nr [...] oraz przypisane im powierzchnie ujawnione zostały w ewidencji gruntów i budynków w 1965 roku tj. podczas zakładania, na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 55 poz. 32) operatu ewidencji gruntów dla miasta S.. Od tego czasu nie były dokonywane żadne zmiany danych ewidencyjnych. Natomiast przed założeniem operatu ewidencji gruntów i budynków nieruchomość identyfikowana była za pomocą numerów parcel. Starosta wskazał, że prace geodezyjne i kartograficzne podlegają zgłoszeniu do organów prowadzących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny przed przystąpieniem do ich realizacji. Materiały lub informacje o materiałach podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. O zakończeniu prac geodezyjnych i kartograficznych wykonawca zawiadamia organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, który dokonuje ich weryfikacji pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii, w szczególności dotyczącymi: 1) wykonywania pomiarów, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. a, oraz opracowywania wyników tych pomiarów; 2) kompletności przekazywanych wyników wykonanych prac geodezyjnych lub prac kartograficznych. Wyniki weryfikacji utrwala się w protokole. Podstawę do przyjęcia zbiorów danych lub innych materiałów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowi pozytywny wynik weryfikacji albo dokument potwierdzający odbiór tych zbiorów danych lub innych materiałów jako przedmiotu zamówienia publicznego realizowanego w związku z wykonywaniem zadań Głównego Geodety Kraju lub organów administracji geodezyjnej kartograficznej. W przypadku negatywnego wyniku weryfikacji właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej zwraca wykonawcy prac geodezyjnych lub prac kartograficznych przekazane przez niego zbiory danych lub inne materiały wraz z protokołem zawierającym opis stwierdzonych uchybień i nieprawidłowości. Starosta podkreślił, że w zakresie wyników prac geodezyjnych odnoszących się do działek nr [...] położonych w S. wykonawca prac otrzymał negatywne protokoły kontroli (według obecnie obowiązujących przepisów protokół weryfikacji) skutkiem czego dokumentacja nie została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i wpisana do ewidencji materiałów tego zasobu, a także nie uwierzytelniona na potrzeby postępowania sądowego lub czynności cywilnoprawnych. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pgik Sądy przekazują staroście odpisy prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - odpisy orzeczeń sądu, w sprawach o własność nieruchomości lub jej części, w szczególności dotyczących stwierdzenia nabycia prawa własności do nieruchomości przez zasiedzenie, nabycia praw do spadku, działu spadku, zniesienia współwłasności, podziału majątku wspólnego, potwierdzenia nabycia prawa własności w wyniku uwłaszczenia, wydanie nieruchomości lub jej części, rozgraniczenie nieruchomości a także zawiadomienia o nowych wpisach w działach I i II księgi wieczystej. Prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie wpisów dokonanych w księgach wieczystych; prawomocnych orzeczeń sądowych; umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali; ostatecznych decyzji administracyjnych; dyspozycji zawartych w aktach normatywnych; umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2. Jak wynika z powyższych ustaleń w ewidencji gruntów i budynków figuruje działka nr [...] na rzecz S. E. do ˝ części i S. L. do ˝ części, natomiast działka nr [...] figuruje na rzecz J. W.. W księdze wieczystej o numerze [...] prowadzonej na rzecz E. S. do ˝ części i L. S. do ˝ części ujawniona jest nr [...], a w księdze wieczystej o numerze KZ1 [...] prowadzonej na rzecz J. W. ujawniona jest działka nr [...]. Zatem w ocenie Starosty stan prawny nieruchomości wykazany w ewidencji gruntów i budynków jest zgodny z wpisami w księgach wieczystych. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła L. S., podnosząc m.in. że powierzchnie działek nr [...] uzgodnione w wyroku sądowym są obszarami rzeczywistymi i zgodnymi z powierzchniami odpowiadających im parcel przed założeniem operatu ewidencji gruntów i budynków. Natomiast błędne są powierzchnie działek nr [...] przypisane im podczas zakładania ewidencji gruntów i budynków w 1965 r. Decyzją z dnia 14 września 2017 r. Nr [...] Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie Starosta [...] decyzją z 2 czerwca 2015 r., nr [...] działając z urzędu odmówił aktualizacji bazy danych operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie informacji dotyczących zmiany powierzchni działek nr: [...] i [...], położonych w obrębie S., wynikających z wyroku Sądu Rejonowego w O. W. VI Zamiejscowy Wydział Cywilny w K. z 9 kwietnia 2014 r., o sygnaturze akt VI C [...] oraz zawiadomień z ksiąg wieczystych Kw nr [...] [...] i Kw nr [...] [...] W wyniku wniesionego odwołania Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P., decyzją z 5 października 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 9 marca 2016 r., sygn. akt IVSA/Po [...] uchylił zaskarżone decyzje obu instancji. Zdaniem organu w uzasadnieniu wyroku sąd między innymi stwierdził, że organy prowadzące ewidencję i dokonujące aktualizacji zapisów tej ewidencji, nie mają żadnych uprawnień do badania, czy też kontrolowania prawnych konsekwencji orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych aktów notarialnych, czy też danych wynikających z ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów prawa. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta [...] działając z urzędu, decyzją z 18 lipca 2016 r., umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków w zakresie powierzchni działek nr: [...] i [...], położonych w obrębie S. z powodu jego bezprzedmiotowości. Z analizy sprawy wynika, że istnieje zgodność oznaczenia działek pomiędzy operatem ewidencji gruntów i budynków, a dokumentami państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Natomiast jeżeli chodzi o powierzchnię działek, jest ona jednym z elementów oznaczenia nieruchomości i pochodną przebiegu ich granic. Przebieg granic ewidencyjnych w myśl § 36 rozporządzenia wykazuje się w ewidencji na postawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Do organu nie wpłynęła żadna nowa dokumentacja geodezyjna, która wskazywałaby na zmianę ich powierzchni. W ocenie organu odwoławczego, wprowadzenie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków polegających na zmianie powierzchni działek nr: [...] i [...], na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w O. W. z 9 kwietnia 2014 r., którym to wyrokiem Sąd w Dziale 1-0 uzgodnił treść księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, wykraczałoby poza ramy postępowania aktualizacyjnego. Powyższe orzeczenie nie może stanowić bowiem podstawy wprowadzenia zmian ewidencyjnych, ponieważ nie wynikają z niego dane do aktualizacji. Organ II instancji wskazał, że nie kwestionuje wyroku Sądu, jednakże skoro orzeczenie nie zostało oparte na dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z której wynikałaby zmiana powierzchni działek, nie było więc podstawy do zmiany wpisów w operacie ewidencji gruntów. Zgodnie z art. 25 ust.1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, Dział pierwszy księgi wieczystej obejmuje oznaczenie nieruchomości oraz wpisy związane z jej własnością. Dział ten nie jest objęty ustawowym domniemaniem zgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, ponieważ w dziale tym nie rejestruje się stanów prawnych. Jak powyżej powiedziano ewidencja gruntów i budynków ma charakter rejestrowy. Rejestruje ona stan prawny zaistniały uprzednio, ale w żadnym wypadku stanu prawnego nie tworzy. Nie rozstrzyga także sporów o prawa do gruntów, ani żadnych kwestii spornych związanych z ustaleniem tytułu własności. Organ odwoławczy podniósł, że w zaskarżonej decyzji, organ I instancji wskazał między innymi na przepis art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego. § 1 tego przepisu stanowi, że gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo części. Starosta [...] prawidłowo uznał, że z braku podstaw do wprowadzenia zmian należy postępowanie umorzyć jako bezprzedmiotowe. Skargę na decyzję organu II instancji wniosły E. S. i L. S., wskazując, że jest dla nich niezrozumiałym nierespektowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W ocenie Skarżących organy obu instancji kpią sobie z orzeczeń sądowych i ich wysiłków w poprawieniu błędu powstałego 100 lat temu, odmawiając aktualizacji zgodnie z wyrokiem Sądu K.. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo, w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca zarówno gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, w tym poprawności lub wadliwości określonych, poczynionych w sprawie przez organy ustaleń faktycznych. Z kolei wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Uregulowania zawarte w art. 153 p.p.s.a. mają zapobiec sytuacji, w której określone zagadnienia byłyby odmiennie oceniane w kolejnych decyzjach organów lub orzeczeniach sądu. Wobec tego, nie można na dalszych etapach postępowania skutecznie podnosić argumentacji sprzecznej lub powielającej wytknięte uprzednio błędy w kwestiach natury faktycznej lub prawnej, wykazane przez sąd w wydanym uprzednio wyroku. W ocenie składu orzekającego, który związany jest oceną prawną zawartą w wyroku tut. Sądu z dnia 09 marca 2016 r., IV SA/Po 978/15, taka właśnie sytuacja, skutkująca naruszeniem art. 153 p.p.s.a. wystąpiła w rozpoznawanej obecnie sprawie. W wyroku z dnia 09 marca 2016 r. Sąd podkreślił, że przeprowadzone przez organy orzekające ustalenia stanu faktycznego nie są prawidłowe. Wskazano, że istota prowadzenia ewidencji gruntów i budynków sprowadza się do ciągłej aktualizacji w operacie ewidencyjnym zbioru informacji podmiotowych i przedmiotowych, na podstawie dokumentów powstałych w zasadzie poza postępowaniem ewidencyjnym (decyzji administracyjnych, orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, aktów normatywnych), czy wytworzonych w toku postępowania ewidencyjnego w związku z obowiązkiem utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu prowadzącego ewidencję dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2 rozporządzenia). Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające m.in. z prawomocnych orzeczeń sądowych. Deklaratoryjny charakter wpisów oznacza, że nie kształtują one nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdzają stan prawny wynikający z dokumentów. Organy prowadzące ewidencję i dokonujące aktualizacji zapisów tej ewidencji nie mają zatem żadnych uprawnień do badania, czy też kontrolowania prawnych konsekwencji orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, czy też danych wynikających z ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów prawa. Zgodnie z jednolitym poglądem orzecznictwa, aktualizacja danych w ewidencji dotyczy naniesienia zmian powstałych już po wprowadzeniu do ewidencji danych kwestionowanych. Tak wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 10 lutego 2003r., sygn.. akt II SA 1478/01, Lex nr 156384. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje bowiem poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Dokonuje się jej niezwłocznie po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych. Dokumenty, na podstawie których dokonuje się tego rodzaju aktualizacji, określone zostały w § 46 ust.2 cytowanego rozporządzenia i należy do nich między innymi prawomocne orzeczenie sądowe. W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu, organ nie ma prawa kwestionować ustaleń wynikających z prawomocnego orzeczenia Sądu. Zarówno przepisy ustawy, jak i rozporządzenia wyraźnie wskazują, że aktualizacji dokonuje się na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Natomiast nie ma znaczenia na jakiej podstawie orzeczenie to zapadło. Organ zatem poprzez swoje stanowisko de facto podważył prawomocne orzeczenie sądu. W ocenie Sądu, organy nie dokonały subsumcji prawa materialnego, tj. Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dokonały ich nieprawidłowej wykładni. Wobec sformułowanej w powyższym zakresie oceny prawnej, istotne dla dalszego procedowania przez organy, a w konsekwencji i obecnej kontroli Sądu, były zagadnienia wyeksponowane w powołanym wyroku, które przesądziły o uchyleniu zaskarżonych decyzji. Organy w sposób całkowicie nieuprawniony zignorowały wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 978/15 i nie zastosowały się do wytycznych Sądu zawartych w jego uzasadnieniu. Nie mieści się w standardach procedury administracyjnej działanie organu, który pomimo uchylenia jego wcześniejszej decyzji przez Sąd postępuje tak, jakby do wydania takiego wyroku w ogóle nie doszło. To samo dotyczy organu II instancji, który bezrefleksyjnie przyjął stanowisko organu I instancji jako prawidłowe. W zaskarżonej i poprzedzającej ja decyzji, organy opierając się na tożsamym materiale dowodowym, stosując przyjęty wcześniej schemat negatywnie oceniony przez Sąd weryfikujący wcześniejsze decyzje, ponownie ogranicza się do zreferowania treści przepisów, a nadto stwierdza, że postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Na uwagę w tym miejscu zasługuje fakt, że uzasadnienie decyzji Starosty nie zawiera jakichkolwiek argumentów, które przemawiałyby za trafnością poglądu o umorzeniu postepowania administracyjnego. Organ I instancji w bardzo obszernym uzasadnieniu swojej decyzji nawet w jednym zdaniu nie odniósł się do kwestii umorzenia postepowania oraz wskazania podstaw u których legła taka decyzja, czym naruszył art. 7, 77, 107 § 3 kpa. A przede wszystkim nawet w szczątkowej formie nie odniósł się do wyroku Sądu z dnia 09 marca 2016 r. Ostatecznie, organ odwoławczy formułuje tożsamą konkluzję, stwierdzając jednocześnie, że nie kwestionuje wyroku Sądu, jednakże skoro orzeczenie nie zostało oparte na dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z której wynikałaby zmiana powierzchni działek, nie było podstawy do zmiany wpisów w operacie ewidencji gruntów. Organ II instancji ograniczył się bowiem jedynie do zacytowania przepisów, które w jego ocenie znajdowały zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, oraz do zdawkowego zaaprobowania stanowiska organu I instancji. Skoro wyrokiem Sądu sygn. IV SA/Po 978/15 przesądzone zostało, że organ nie ma prawa kwestionować ustaleń wynikających z prawomocnego orzeczenia Sądu, a przepisy ustawy, jak i rozporządzenia wyraźnie wskazują, że aktualizacji dokonuje się na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu, to okoliczności te należy uznać za jednoznaczne ustalone. Wydanie natomiast decyzji o umorzeniu postepowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego jest bezcelowe i nie tylko godzi w zasadę sprawności postępowania, ale stanowi też widomy znak usiłowania obejścia zasady związania organu wyrokiem sądu wynikającej z przepisu art. 153 p.p.s.a. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy uwzględnią stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 978/15. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sądowego, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.