IV SAB/Po 101/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 marca 2015 r. sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Wójta Gminy D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa 3. zasądza od Wójta Gminy D. na rzecz skarżącego R. P. kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia [...]września 2014 r. R.P. wystąpił w trybie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie informacji w następującym zakresie: 1) kopii zatwierdzonego przez Gminę D.statutu Przedszkola Publicznego "[...]" w D.; 2) kopii umowy pomiędzy Gminą D., a Przedszkolem Publicznym "[...]" lub innych dokumentów, na podstawie których przedszkole świadczy na rzecz Gminy usługi edukacyjno-wychowawcze i opiekuńcze w zakresie wychowania przedszkolnego, w tym zajęć dodatkowych finansowanych przez Gminę; 3) informacji czy wzór umowy na świadczenie usług edukacyjno-wychowawczych i opiekuńczych w roku 2014/2015, jaką rodzice dzieci uczęszczających do Przedszkola "[...]" mają zawrzeć z dyrektorem placówki został uzgodniony przez Gminę, a w przypadku gdy taka umowa została zaakceptowana zawnioskowano o przekazanie kopii zatwierdzonego wzoru umowy. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. R. P. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wójta Gminy D., wskazując że do dnia wniesienia skargi nie udzielono mu żądanej informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni, ukaranie dyscyplinarne pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że w dniu [...] listopada 2014 r. skarżącemu udzielono żądanej informacji publicznej za pośrednictwem poczty elektronicznej. Dalej wskazano, iż opóźnienie w odpowiedzi na wskazane w skardze wnioski wynikało z dużej ilości kierowanych do Urzędu wniosków o udostepnienie informacji publicznej. Często wnioski mają rozbudowany charakter, a odpowiedzi na pytania wymagają przeprowadzenia postepowania wyjaśniającego i analizy dokumentacji źródłowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; powoływanej dalej jako ppsa ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ppsa sądy rozpoznają między innymi skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, w tym również w sprawie bezczynności organu na niewydanie decyzji (art. 3 § 2 pkt 1 ppsa). W myśl art. 149 § 1 ppsa sąd administracyjny uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiotem rozpoznawanej skargi pozostawała bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły zatem przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782). Zgodnie z art. 2 cytowanej ustawy, każdemu przysługuje co do zasady prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Nie ulega zatem wątpliwości, że Skarżący dysponował legitymacją do wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Stosownie do art. 4 ust. 1 powołanej ustawy zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także podmioty które dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Jak wynika przy tym z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przykładowy katalog danych, które mogą mieścić się w pojęciu informacji publicznej został określony w art. 6 cytowanej ustawy. Stwierdzić zatem można, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne oczywiście w zakresie tych zadań. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, stanowi ją treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej oraz podmioty niebędące organami administracji, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane. Z tej perspektywy nie ulega zatem wątpliwości, że Wójt Gminy D. jako organ jednostki samorządu terytorialnego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a informacja żądana przez Skarżącego była taką informacją publiczną. W myśl art. 13 ust. 1 powołanej ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Niemniej, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w powyższym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należało zatem uznać, że wniosek skarżącego z dnia 22 września 2014 r. – podlegał załatwieniu do dnia 06 października 2014 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że organ nie wyznaczył dodatkowego terminu w trybie art. 13 ust. 2 powołanej ustawy. Następną czynnością podjętą przez organ było dopiero udzielenie żądanej informacji w dniu [...] listopada 2014 r. Tym samym Organ bezsprzecznie pozostawał w stanie bezczynności. Niemniej w dniu [...] listopada 2014 r. skarżącemu udzielono żądanej informacji publicznej. Tym samym, mimo stwierdzenia, że organ pozostawał w stanie bezczynności, niniejsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ppsa. Wobec usunięcia stanu bezczynności niemożliwe jest bowiem zobowiązanie organu na podstawie art. 149 § 1 ppsa do dokonania w określonym terminie oznaczonej czynności. W przedmiocie charakteru zaistniałej uprzednio bezczynności Sąd uznał, że w niniejszej sprawie bezczynność Organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Okres bezczynności nie był znaczny, zaniechanie organu nie miało charakteru celowego, a żądana informacja została skarżącemu udzielona niezwłocznie po wniesieniu skargi. Sąd nie dopatrzył się również w działaniu organu lekceważenia wnioskodawcy. Wobec stwierdzenia braku rażącego naruszenia prawa nie zaistniały także podstawy do wymierzenia organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 ppsa. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 161 § 1 ppsa., orzekł jak punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.