IV SAB/Po 101/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr. ) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 marca 2018 r. sprawy ze skargi K.O. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie niezałatwienie wniosku 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4. oddala skargę w pozostałym zakresie, 5. zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz K.O. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. K. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie niezałatwienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy, stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności oraz, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa, a także o przyznanie od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; zwanej dalej "p.p.s.a.") i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący wyjaśnił, że od złożenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2016 r. o ustalenie warunków zabudowy oraz wezwania z dnia [...] października 2016 r. upłynął ponad rok, a organ nie wydał w sprawie decyzji, ani nie zawiadomił o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wyjaśnił, że w dniu [...] sierpnia 2016 r. Skarżący złożył wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na zakład produkcyjno-handlowy branży ślusarskiej na nieruchomości oznaczonej jako dz. nr [...]. W wyniku wstępnej analizy złożonego wniosku stwierdzono, że nie spełnia on wymagań wynikających z art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073; zwanej dalej "u.p.z.p."). W związku z tym w dniu [...] października 2016 r. wezwano Skarżącego do uzupełnienia wniosku w zakresie niezbędnych informacji pouczając go, że ich nieuzupełnienie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone Skarżącemu w dniu [...] listopada 2017 r., a uzupełnienie wniosku o ustalenie warunków zabudowy nastąpiło w dniu [...] listopada 2016 r. zatem po terminie na jego uzupełnienie. Organ wskazał ponadto, że pomimo wezwania precyzyjnie określającego zakres informacji koniecznych do uzupełnienia Skarżący nie uzupełnił złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy w sposób spełniający wymagania formalne wynikające z przepisów. Nie wskazano bowiem granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru na który ta inwestycja będzie oddziaływać. W uzupełnieniu złożonego wniosku załączono kopię mapy zasadniczej niemniej jednak nie określono na niej granic terenu objętego wnioskiem jak również nie wskazano obszaru na który ta inwestycja będzie oddziaływać. Nie uczyniono tego także w formie opisowej. Inwestor ograniczył się jedynie do "podkreślenia" treści mapy w zakresie granic geodezyjnych nieruchomości niemniej jednak oznaczył przebieg granic nie tylko działki nr [...] lecz wyszczególnił także granice działek sąsiednich nr [...] oraz [...]. Przy czym jeśli chodzi o działkę wskazaną w części opisowej wniosku jako teren inwestycji czyli dz. nr [...] Skarżący nie zaznaczył granic geodezyjnych w sposób domknięty czyli pozwalający domniemywać, że wyznaczono jakikolwiek obszar (czyli teren posiadający domknięte granice). Ponadto zaznaczone zostały granice geodezyjne działek sąsiednich tj. dz. nr [...] i [...] bez wyjaśnienia czy jest to także teren inwestycji czy też jest to obszar oddziaływania wnioskowanej inwestycji. Ponadto działka nr [...] to nieruchomość będąca drogą (niepubliczną) stanowiącą własność Gminy K. zatem niezrozumiała jest jakakolwiek próba wskazywania tej nieruchomości. Inwestor wnioskuje o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany przeznaczenia nieruchomości, której oddziaływanie nie musi się zamykać w granicach geodezyjnych działki nr [...]. Nieruchomość ta nie posiada bowiem bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, a dojazd do niej odbywa się poprzez służebność dojścia i dojazdu ustanowioną po terenie dz. nr [...]. Pomimo wezwania nie wyjaśniono jaki jest obszar odziaływania tej inwestycji jak również nie wskazano w sposób jednoznaczny granic terenu inwestycji. Inwestor nie uzupełnił również złożonego wniosku w zakresie informacji dotyczących określenia charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Brak stosownych wyjaśnień w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko, o których wprost w art. 52 u.p.z.p., nie pozwala na uznanie, że treść wniosku o ustalenie warunków zabudowy spełnia wymagania formalne. Ograniczenie się do lakonicznego stwierdzenia, iż brak będzie negatywnego wpływu na środowisko w kontekście przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r, w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, organ uznał za bezpodstawne i nieadekwatne do zakresu wnioskowanej działalności. Brak rzetelnych wyjaśnień w tym zakresie uniemożliwił Wójtowi Gminy dokonanie oceny czy prowadzona działalność nie kwalifikuje się do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. Niezależnie od powyższego Wójt Gminy zaznaczył, że nawet w sytuacji poprawnego złożenia analizowanego wniosku w sposób spełniający wymagania przepisów prawa, niemożliwym było pozytywne jego rozpatrzenie bowiem inwestor nie może sam z własnej woli ubiegać się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla samowolnie zrealizowanych inwestycji. Podstawą wydania takiej decyzji może być wyłącznie zobowiązanie do przedłożenia takiej decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 48 i 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przesłanka taka na gruncie rozpatrywanej sprawy nie zaistniała. Organ zwrócił również uwagę, że w sprawie nie zostały spełnione kryteria zawarte w art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia, w myśl art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Z punktu widzenia sprawności postępowania znacząca jest zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 k.p.a. Jej realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Art. 35 § 1 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że podanie o ustalenie warunków zabudowy wpłynęło do organu administracji w dniu [...] sierpnia 2016 r. Po ustaleniu, że wniosek nie spełnia wymagań formalnych określonych w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. organ administracji w dniu [...] października 2016 r. wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych podania poprzez: - określenie granic terenu objętego wnioskiem przedstawionych na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, - określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, - przedłożenia umów zawartych między inwestorem, a właściwymi jednostkami organizacyjnymi (zarządcy infrastruktury technicznej) lub oświadczeń zarządców o warunkach przyłączenia obiektu budowlanego do sieci gwarantujących zapewnienie dostaw lub wykonanie uzbrojenia terenu (zaopatrzenie w wodę, odprowadzenie ścieków sanitarnych i deszczowych, zaopatrzenie w energię elektryczna , itp.) wystarczającego dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego, - określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, - określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko, wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy nr działki, na której zlokalizowany jest budynek objęty złożonym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wskazanym w treści złożonego wniosku a treścią mapy załączonej do złożonego wniosku. Jednocześnie poinformowano Skarżącego, że nieuzupełnienie braków formalnych w terminie 7 dniu spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W dniu [...] listopada 2016 r. do organu administracji wpłynęło pismo Skarżącego w którym określono zapotrzebowanie na wodę przedmiotowej inwestycji, wyjaśniono, że przedmiotowy budynek znajduje się na terenie działki [...] w zabudowie zagrodowej, gabaryty budynku nie ulegną zmianie, a budynek przeznaczony jest do montażu kotłów do centralnego ogrzewania oraz serwisu i sprzedaży. Wskazano także, że zmiana sposobu użytkowania budynku nie wpłynie negatywnie na środowisko. Do pisma załączono mapę wskazując, że określono na niej granice terenu objętego wnioskiem. Pismem z dnia [...] października 2017 r. organ administracji powiadomił Skarżącego, że w związku z nieuzupełnieniem braków formalnych wniosków, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. pozostawiony on został bez rozpoznania. Jak wynika z systemu śledzenia przesyłek dostępnego pod adresem http://emonitoring.poczta-polska.pl przesyłka o nr [...] została nadana w dniu [...] października 2017 r., a więc w dniu wniesienia przez K. O. skargi na bezczynność organu. Podkreślić należy, że w przypadku skarg na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.) lub dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu administracji publicznej (art. 61 § 3a k.p.a.), nawet jeżeli to podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa. W takim przypadku organ prowadzący postępowanie zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jest obowiązany wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Obowiązujące przepisy prawa procesowego nie przewidują określonej formy dla pozostawienia podania bez rozpoznania. W doktrynie i orzecznictwie sądowym prezentowane były rozbieżne poglądy, co do prawnej formy tej czynności organu administracji publicznej. Dominujące jest jednak stanowisko, że pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza stwierdzenie przez organ administracji publicznej, że podanie zawiera wadę określoną w art. 64 § 2 k.p.a. i że wskutek tego stało się ono bezskuteczne z mocy prawa. Aktualnie ugruntowane jest już stanowisko, iż pozostawienie podania bez rozpoznania jest czynnością materialno-techniczna, o której organ ma jedynie zawiadomić wnioskodawcę (por., R. Stankiewicz, [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 2014, str. 301, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2000 r., sygn. akt III ZP 11/00, publ. OSNIAPiUS z 2000 r., nr 19, poz. 702, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13, wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2518/14 oraz z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1042/13, postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2484/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pozostawienie podania bez rozpoznania jest także formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Przepis art. 64 § 2 k.p.a. powinien być interpretowany przy uwzględnieniu dyrektyw wynikających z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i 9 k.p.a. (por. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex/el.). Tym samym uznać trzeba, że w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych podania obowiązkiem organu administracji jest poinformowanie wnoszącego podanie, o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Wnoszący podanie ma bowiem prawo uzyskać informację, że wniesionemu przez niego podaniu nie został nadany dalszy bieg, jak również poznać powodu dla których organ uznał, że braki takie nie zostały prawidłowo uzupełnione. Na obowiązek poinformowania wnioskodawcy o pozostawieniu podania bez rozpoznania zwracały uwagę sądy administracyjne formułując tezę, iż w przypadku usunięcia braków formalnych po terminie określonym w art. 64 § 2 k.p.a., lecz przed wysłaniem przez organ administracji publicznej pisma informującego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, stosowanie powołanego przepisu nie jest dozwolone (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt. II GSK 337/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 maja 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 260/12, WSA we Wrocławiu z dnia 21 września 2017 r. sygn. akt III SAB/Wr 21/17; http;//orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie Skarżący został poinformowany o pozostawieniu bez rozpoznania złożonego przez niego wniosku o ustalenie warunków zabudowy po upływie roku i dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku. Po udzieleniu przez Skarżącego odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] października 2016 r. obowiązkiem organu było dokonanie oceny nadesłanych dokumentów pod kątem usunięcia braków formalnych wniosku. Tymczasem analiza akt administracyjnych nadesłanych przez organ administracji nie pozwala przesądzić, iż organ dokonał stosownej oceny przed wniesieniem przez Skarżącego skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Wprawdzie w piśmie Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2017 r. adresowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. wskazano, że Skarżący nie dopełnił niezbędnych formalności, niemniej jednak pozostała treść pisma, w której organ odnosi się do merytorycznych aspektów uniemożliwiających wydanie decyzji zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, może sugerować, iż organ nie ocenił przedłożonych przez Skarżącego dokumentów, a podanie Skarżącego nie zostało pozostawione bez rozpoznania. Mając na uwadze wynikającą z art. 14 § 1 k.p.a. zasadę pisemności postępowania administracyjnego, wskazać trzeba, że pismo z dnia [...] października 2017 r. jest jedynym dokumentem pozwalającym przesądzić, że organ zapoznał się z dokumentami przedłożonymi przez Skarżącego. Powyższe nakazuje jednak uznać, że oceny tej organ administracji dokonał w dniu sporządzenia pisma, a więc po upływie niemal roku od nadesłania przez Skarżącego dokumentów. Oznacza to, że w okresie od dnia [...] listopada 2016 r. do dnia [...] października 2017 r. organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Mając na uwadze treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) obowiązkiem Sądu w rozpoznawanej sprawie było również zbadanie zasadności pozostawienia bez rozpoznania wniosku złożonego przez Skarżącego. W tym zakresie Sąd podzielił stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę. Na przedłożonej przez Skarżącego mapie nie określono granic terenu objętego wnioskiem jak również nie wskazano obszaru na który inwestycja będzie oddziaływać. Inwestor ograniczył się jedynie do zakreślenia granic geodezyjnych nieruchomości objętej wnioskiem oraz sąsiednich działek nr [...] oraz [...]. Przy czym jak trafnie zauważył organ administracji, w przypadku działki nr [...] Skarżący nie zaznaczył granic geodezyjnych w sposób domknięty. Skarżący nie uzupełnił również złożonego wniosku w zakresie informacji dotyczących określenia charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko, co w świetle § 2 pkt 15, § 3 pkt 11, 13, 14, 15 i 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko miało zasadnicze znaczenie w sprawie. Powyższe uzasadniało umorzenie niniejszego postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku z dnia [...] sierpnia 2016 r., jednak nie zmieniło oceny Sądu, iż do dnia poinformowania Skarżącego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania organ pozostawał w bezczynności. Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynność Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie miało charakter rażący. Wyjaśnić należy, że dla oceny, czy w sprawie wystąpiła kwalifikowana forma bezczynności nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, musi być ono znaczne, bądź też przejawiać się w braku jakiejkolwiek reakcji organu na wniosek strony. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ administracji ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ administracji czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Akta administracyjne sprawy nadesłane przez organ administracji nie pozwalają przyjąć, że przed dniem wniesienia skargi na bezczynność organu Wójt Gminy dokonał oceny dokumentów przedłożonych przez Skarżącego. Organ poinformował Skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania po upływie 14 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Takie działanie organu administracji miało w ocenie Sadu charakter rażącego naruszenia prawa. Sąd nie uwzględnił wniosku Skarżącego o przyznanie od organu administracji sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z art.. 149 § 2 p.p.s.a. sąd w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Wyjaśnić należy, że grzywna ma charakter przede wszystkim dyscyplinujący i prewencyjny, zaś suma pieniężna przyznawana na rzecz skarżącego ma charakter kompensacyjny. Z treści art. 149 § 2 u.p.p.s.a. wyraźnie wynika, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie jego żądania, czy też na konieczność zdyscyplinowania organu, który dopuszcza się bezczynności. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały okoliczności przemawiające za przyznaniem Skarżącemu sumy pieniężnej. Dokonując takiej oceny Sąd miał na uwadze w szczególności fakt, iż wobec nieuzupełnienia przez Skarżącego braków formalnych wniosku z dnia [...] sierpnia 2016 r., podanie to zostało ostatecznie pozostawione bez rozpoznania, a zwłoka organu nie mogła powodować dla Skarżącego znacznych negatywnych skutków. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w pkt 1 wyroku orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy (pkt 1 wyroku). Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 2 wyroku), a na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 wyroku). W pozostałym zakresie Sąd skargę oddalił (pkt 4 wyroku). O kosztach postępowania (pkt 5 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając kwotę stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł), a także reprezentującego Skarżącego wynagrodzenia radcy prawnego (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804).