IV SAB/Po 118/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie WSA Józef Maleszewski WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2021 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia S. O. W. P. z siedzibą w W. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. Pismem z [...] czerwca 2021 r. Stowarzyszenie S. O. W. P. z siedzibą w W. (zwane też dalej "Stowarzyszeniem" lub "Skarżącym") wniosło skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy (zwanego też dalej "Burmistrzem") w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] maja 2021 r., w związku z nieprawidłowym wydłużeniem terminu do załatwienia wniosku do [...] lipca 2021 r. Zarzuciwszy naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej w skrócie "u.d.i.p.") – w zakresie, w jakim przepisy te stanowią podstawę prawa do informacji – przez jego nieuzasadnione ograniczenie, polegające na nieznajdującym uzasadnienia, maksymalnym wydłużeniu terminu do załatwienia wniosku, a przez to naruszenie istoty konstytucyjnego prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, 2) art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. – w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że podmiot jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie 14-dniowym, to podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku – przez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym, nieznajdującym podstaw w okolicznościach sprawy, maksymalnym wydłużeniu terminu do załatwienia wniosku, podczas gdy w treści pisma z [...] czerwca 2021 r. nie przedstawiono konkretnych i rzeczywistych argumentów na rzecz zasadności wydłużenia terminu, a nadto podczas gdy przedmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej był prosty, zatem jego realizacja nie wymagała wyjątkowych nakładów pracy, Stowarzyszenie wniosło o: (i) stwierdzenie, że Burmistrz dopuścił się bezczynności; (ii) zobowiązanie Burmistrza do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] maja 2021 r.; (iii) rozpatrzenie przez sąd administracyjny sprawy w terminie określonym w art. 21 pkt 2 u.d.i.p., tj. nie później niż w terminie 30 dni od jej wpłynięcia, a także (iv) zasądzenie od organu na rzecz Stowarzyszenia zwrotu kosztów postępowania, wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że: - w dniu [...] maja 2021 r. Stowarzyszenie skierowało do Burmistrza, w oparciu o art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 10 ust. 1 u.d.i.p., wniosek o udostępnienie następujących informacji publicznych: "1. Czy w związku z wygraną w tzw. "Bitwie o wozy", akcji dla gmin z najwyższą frekwencją w wyborach prezydenckich w 2020 r., do gminy trafił już wóz strażacki? 2. Jeśli tak, prosimy o wskazanie, które jednostki OSP z niego korzystają? 3. Czy gmina przekazała wóz strażacki do innej jednostki samorządu terytorialnego? Jeżeli tak, to wnosimy o przekazanie dokumentów z tym związanych. 4. Jeśli gmina wygrała w "Bitwie o wozy", ale nie trafił do niej wóz strażacki, prosimy o wskazanie powodu: a) gmina nie ma OSP i zdecydowała się na przekazanie wozu innej gminie, prosimy wskazać – której? b) gmina jest jeszcze w trakcie ubiegania się o przyznanie wozu, c) inna sytuacja, prosimy opisać - jaka?" - w odpowiedzi z [...] czerwca 2021 r. organ poinformował, że "z uwagi na nakład pracy jaki musi zostać wniesiony w przygotowanie materiałów, informacja udostępniona zostanie z zachowaniem terminu zgodnego z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (...), tj. do dnia [...].07.2021 r."; - do dnia złożenia skargi przedmiotowy wniosek nie został załatwiony zgodnie z jego treścią. Następnie Skarżący podkreślił, że z uwagi na zakres żądanych informacji nie sposób uznać, iż "nakład pracy jaki musi zostać wniesiony w przygotowanie materiałów" jest rzeczywistą przesłanką uzasadniającą zastosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Organ błędnie zastosował ten przepis z dwóch powodów. Po pierwsze, nie wskazano konkretnych przesłanek, usprawiedliwiających przedłużenie terminu do załatwienia wniosku. Uzasadnienie w tej mierze w niniejszej sprawie jawi się jako ogólnikowe, nie odniesione do stanu faktycznego. Nie wiadomo bowiem jaki "nakład pracy" organ musi poczynić, w tym zwłaszcza nie przedstawiono żadnego konkretnego argumentu na rzecz tego, że wymagany nakład pracy jawi się jako nadzwyczajny. Po drugie, informacje żądane we wniosku dotyczyły informacji prostych, dotyczących jednego konkretnego zdarzenia, przez co nie sposób przyjąć, że realizacja wniosku jest wyjątkowo obciążająca. Istotne znaczenie ma fakt, że żądane informacje dotyczą działalności samego organu, zatem nie są to dane, które wiążą się z koniecznością gromadzenia danych znajdujących się w aktach spraw lub z nich wynikających. W świetle powyższego – jak dalej wywiódł Skarżący – organ w sposób nieuzasadniony zastosował art. 13 ust. 2 u.d.i.p., przez co pozostaje w bezczynności w zakresie rozpatrzenia przedmiotowego wniosku. Zastosowanie tego przepisu jawi się jako pozorne na kanwie niniejszej sprawy. Ponadto, ponad wszelką konieczność wykracza, a nadto nie spełnia wymogu proporcjonalności maksymalne wydłużenie terminu do załatwienia wniosku, tj. do 2 miesięcy, czyli do najdłuższego, nieprzekraczalnego terminu, o którym stanowi art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Przywoławszy przykłady wyroków sądów administracyjnych, w których formułuje się wymogi względem uzasadnienia przedłużenia terminu odpowiedzi na wniosek, Skarżący stwierdził w konkluzji, że wyroki te potwierdzają, iż nieprawidłowe zastosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. sprawia, że w istocie nie dochodzi do wydłużenia terminu do załatwienia wniosku, przez co organ dopuszcza się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek. W niniejszej sprawie doszło do nieprawidłowego zastosowania tego przepisu, bowiem organ nie wykazał, ażeby okoliczności sprawy uzasadniały wydłużenie terminu do załatwienia wniosku. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wyjaśnił, że pismem z [...] czerwca 2021 r. udostępnił informację publiczną w zakresie pkt 1-4 wniosku z [...] maja 2021 r. Powodem opóźnienia był nakład pracy, jakimi obarczone są osoby odpowiedzialne za udostępnianie informacji publicznej w związku z licznym wnioskami wpływającymi do Urzędu, a także trudna sytuacja kadrowa związana z pandemią wirusa SARS-CoV2. Dlatego proces przygotowania informacji został przedłużony, o czym Skarżący został poinformowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a."). Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. mających za przedmiot decyzje administracyjne (pkt 1) oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). W myśl art. 21 in principio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, z późn. zm.; w skrócie "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej – czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. – ani też wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, CBOSA). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. (a w ślad za tym: także do art. 52 § 2 p.p.s.a.) z dniem 1 czerwca 2017 r. – mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) – nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanego w takich przypadkach zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa). W konsekwencji w odniesieniu do skarg na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie znajduje zastosowania wymóg z art. 53 § 2b in fine p.p.s.a., w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. wyrok NSA z 28.01.2020 r., I OSK 2433/18, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA"). Ponadto do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10, CBOSA; por. też wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11, CBOSA) Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie – dodany z dniem 1 czerwca 2017 r. – przepis art. 53 § 2b ab initio p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie" (por. wyrok NSA z 17.11.2020 r., II OSK 973/19, CBOSA). Mając to wszystko na uwadze, Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie przez Stowarzyszenie S. O. W. P. z siedzibą w W. za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania. Przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia z [...] maja 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej [opatrzonego przez organ prezentatą z datą wpływu: [...] maja 2021 r. ([...])] – obejmującej odpowiedzi na następujące pytania: "1. Czy w związku z wygraną w tzw. "Bitwie o wozy", akcji dla gmin z najwyższą frekwencją w wyborach prezydenckich w 2020 r., do gminy trafił już wóz strażacki? 2. Jeśli tak, prosimy o wskazanie, które jednostki OSP z niego korzystają? 3. Czy gmina przekazała wóz strażacki do innej jednostki samorządu terytorialnego? Jeżeli tak, to wnosimy o przekazanie dokumentów z tym związanych. 4. Jeśli gmina wygrała w "Bitwie o wozy", ale nie trafił do niej wóz strażacki, prosimy o wskazanie powodu: a) gmina nie ma OSP i zdecydowała się na przekazanie wozu innej gminie, prosimy wskazać – której? b) gmina jest jeszcze w trakcie ubiegania się o przyznanie wozu, c) inna sytuacja, prosimy opisać - jaka?" – w związku z nieprawidłowym, zdaniem Skarżącego, wydłużeniem przez organ terminu do załatwienia ww. wniosku do 30 lipca 2021 r. Należy od razu zaznaczyć, że nie jest pomiędzy stronami sporne – i nie budzi też wątpliwości Sądu – że żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jako informacja o majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.), oraz że Burmistrz, będący organem wykonawczym gminy, a więc organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej (por. wyroki WSA: z 15.01.2013 r., II SAB/Ol 165/12; z 02.06.2015 r., IV SAB/Po 47/15; z 14.06.2016 r., IV SAB/Wr 75/16; z 27.07.2016 r., II SAB/Gd 91/16; z 21.07.2017 r., II SAB/Bd 65/17; z 31.07.2017 r., II SA/Kr 672/17; z 27.04.2018 r., II SAB/Wa 665/17; z 28.12.2018 r., II SAB/Po 108/18; z 21.11.2019 r., IV SAB/Wr 99/19; z 25.09.2020 r., IV SAB/Po 90/20; II SAB/Sz 92/20; z 03.03.2021 r., II SAB/Gd 117/20 – dostępne w CBOSA), będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Spór dotyczy jedynie tego, czy zasadnie Burmistrz zastosował w tym przypadku przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p. i przedłużył termin udostępnienia wnioskowanych informacji – w stosunku do podstawowego, 14-dniowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. – i to w maksymalnym wymiarze: do 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. W związku z tym należy zwrócić uwagę na istotne rozróżnienie wynikające już z przywołanych na wstępie przepisów p.p.s.a., w świetle których zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji publicznej w procedowaniu może przybrać dwie postaci – bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Tym postaciom zarzucalnej opieszałości organu odpowiadają dwa rodzaje skarg, wyraźnie wymienione w art. 149 p.p.s.a., tj.: (i) skarga na bezczynność organu oraz (ii) skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ Odnosząc powyższe uwagi do skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez Stowarzyszenie, należy stwierdzić, że z jej tytułu ("Skarga na bezczynność"), treści wniosków (zob. pkt 1 petitum) oraz uzasadnienia jednoznacznie wynika, że autor skargi wyraźnie uczynił jej przedmiotem tylko jedną z normatywnych postaci opieszałości organu administracji publicznej w załatwieniu sprawy, a mianowicie bezczynność organu (a już nie przewlekłość postępowania). W związku z tym ocenę, czy w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym doszło do zarzucanej Burmistrzowi bezczynności, należy poprzedzić koniecznym rozgraniczeniem zakresów obu rodzajów skarg przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 oraz art. 149 p.p.s.a., tj. skargi na bezczynność organu oraz skargi na przewlekłe prowadzenie przezeń postępowania. W tym kontekście Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela zapatrywanie wyrażone m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12 (CBOSA), zgodnie z którym nowelizacja Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegająca na dodaniu (od 11 kwietnia 2011 r.) skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania wymagała reinterpretacji pojęcia "bezczynności", przez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia (względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Chodzi w tym przypadku o przekroczenie terminu określonego na podstawie art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 735; w skrócie "k.p.a.") lub wynikającego z przepisów szczególnych (do których odsyła art. 35 § 4 k.p.a.), względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a. Pojęcie "bezczynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 (a od 15 sierpnia 2015 r. – także pkt 9) oraz art. 149 p.p.s.a. sprowadza się więc obecnie do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracyjnych – niezałatwienia sprawy w terminie (por. R. Suwaj, Sądowa ochrona przed bezczynnością administracji publicznej, Warszawa 2014, s. 57). Potwierdza to definicja legalna "bezczynności" wprowadzona do k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1" (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). W tym ujęciu dochowanie przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, względnie jego sukcesywne przedłużanie z zachowaniem aktów staranności przewidzianych w art. 36 k.p.a., wyklucza możliwość skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności. Z kolei pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 44; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2017, art. 3 Nb 78), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, art. 37 Nb 4). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 05.07.2012 r., II OSK 1031/12, CBOSA). Potwierdza to definicja legalna "przewlekłości" wprowadzona do k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli "postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy" (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Nie ulega przy tym wątpliwości, że zastosowanie przywołanych, kodeksowych definicji "bezczynności" oraz "przewlekłości" rozciąga się także na przepisy p.p.s.a., co oznacza, że skarga na bezczynność organu jest skargą na "bezczynność" w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., zaś skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest skargą na "przewlekłość", o której mowa w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. uchwała NSA z 22.06.2020 r., II OPS 5/19, ONSAiWSA 2020/6/79). Przechodząc do oceny, czy w niniejszej sprawie doszło do zarzucanej Burmistrzowi bezczynności, należy wskazać, że podstawowy termin załatwienia sprawy z wniosku o udostępnienie informacji publicznej został określony w przepisie szczególnym – w rozumieniu art. 35 § 4 i art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. – jakim jest art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w myśl którego: "Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2". Poza tym ustawodawca wprowadził do u.d.i.p. również szczególną podstawę umożliwiającą przedłużanie ww. podstawowego terminu – stanowiącą funkcjonalny odpowiednik regulacji art. 36 k.p.a. – w postaci art. 13 ust. 2 u.d.i.p., w brzmieniu: "Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku". W kontrolowanej sprawie ów podstawowy, 14-dniowy termin do udostępnienia Stowarzyszeniu wnioskowanej informacji upływał z dniem [...] czerwca 2021 r. ([...]). Jednakże Burmistrz skorzystał z możliwości, jaką daje przywołany art. 13 ust. 2 u.d.i.p. i pismem z [...] czerwca 2021 r. przedłużył termin załatwienia sprawy ("udostępnienia informacji"), spełniając formalne wymogi ww. przepisu, w postaci podania powodów opóźnienia ("z uwagi na nakład pracy jaki musi zostać wniesiony w przygotowanie materiałów") oraz wskazania nowego terminu załatwienia sprawy, który wyniósł w tym przypadku dokładnie 2 miesiące od wpływu wniosku do Organu ("t.j. do dnia [...].07.2021 r."). Wnioskowana informacja została udostępniona Skarżącemu bezspornie pismem z [...] czerwca 2021 r., wysłanym pocztą elektroniczną w dniu [...] czerwca 2021 r., a więc już po wniesieniu przez niego skargi, ale przed upływem przedłużonego terminu załatwienia sprawy. Z tych względów nie sposób uznać, że Burmistrz dopuścił się zarzucanej mu w skardze bezczynności, skoro udostępnił wnioskowaną informację przed upływem terminu zakreślonego (przedłużonego) zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Należy w tym miejscu podkreślić, że w świetle wyżej przedstawionego, normatywnego rozumienia "bezczynności" organu, Sąd w ramach rozpoznawania wniesionej skargi na bezczynność nie był władny badać, czy powody opóźnienia wskazane w powiadomieniu z [...] czerwca 2021 r. były rzeczywiste i czy uzasadniały fakt oraz wymiar dokonanego przedłużenia terminu. Ubocznie wypada zauważyć, że te okoliczności mogłyby zostać poddane badaniu w ramach skargi na przewlekłość, która jednak w niniejszej sprawie nie została przez Stowarzyszenie wniesiona. Odmienne stanowisko Skarżącego – który oczekiwał zbadania przez Sąd, przy rozpatrywaniu wniesionej skargi na bezczynność, zasadności dokonanego przez Burmistrza przedłużenia terminu załatwienia wniosku – jest nieuprawnione. Niewykluczone, że zasadzało się ono na założeniu, któremu Skarżący dał wyraz w pkt V uzasadnienia skargi, że ewentualne "nieprawidłowe zastosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p." – błędnie rozumiane przez Skarżącego szeroko: także jako jego zastosowanie niezasadne – "sprawia, że w istocie nie dochodzi do wydłużenia terminu do załatwienia wniosku". W ocenie Sądu ww. przepis nie daje dostatecznych podstaw do takiego wnioskowania. Mowa jest w nim bowiem jedynie o obowiązku "podania powodów opóźnienia", bez dalszych doprecyzowań (że np. mają to być powody "uzasadnione", "usprawiedliwione", "przekonujące", "rzeczywiste", itp.). Dlatego o nieskuteczności przedłużenia terminu w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. można by ewentualnie mówić jedynie w odniesieniu do przypadku niepodania przez organ jakichkolwiek powodów opóźnienia, a nie w sytuacji podania takich powodów, z tym że ocenianych przez wnioskodawcę z jakichś względów negatywnie (jako np. "niezasadne", "nieusprawiedliwione", "nieprzekonujące", "nierzeczywiste", itp.). Jak z powyższego wynika, w okolicznościach kontrolowanej sprawy, w aktualnym stanie prawnym, można by zasadnie zarzucić Burmistrzowi bezczynność w rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia jedynie w przypadku, gdyby organ ten nie dochował terminu przedłużonego na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Ponieważ jednak w tej sprawie do tego nie doszło, to skarga nie mogła zostać uwzględniona. Należy jeszcze zaznaczyć, że powyższe rozstrzygnięcie nie wyraża żadnej oceny w kwestii zasadności dokonanego przez Burmistrza przedłużenia terminu, w tym co do podanych powodów i jego maksymalnego wymiaru. Sformułowanie takiej oceny byłoby bowiem dopuszczalne jedynie przy rozpatrywaniu skargi na przewlekłość postępowania, z jaką w niniejszej sprawie bezspornie nie mieliśmy do czynienia. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.