IV SAB/Po 125/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2023 r. sprawy ze skargi W. sp. z o.o. w W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania zażalenia 1. zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze do rozpoznania zażalenia W. sp. z o.o. w W. z dnia 15 czerwca 2023 r, 2. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się bezczynności, 3. stwierdza, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz W. sp. z o.o. w W. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę w sprawie zażalenia z dnia 15.06.2023 r. na postanowienie Związku Międzygminnego O. w sprawie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej [...] (nr tytułu wykonawczego [...] z 17.02.2023 r.). W skardze wskazano z daleko posuniętej ostrożności procesowej, że gdyby Sąd uznał, że pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26.07.2023 r., [...], posiada znamiona decyzji lub postanowienia, to niniejsze pismo należy potraktować jako skargę lub zażalenie na pismo Kolegium. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że w dniu 08.04.2023 r. skarżąca wniosła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej [...] (nr tytułu wykonawczego [...] z 17.02.2023 r.), zgodnie z treścią zawiadomienia Urzędu Skarbowego w W., otrzymanego w dniu 01.04.2023 r. W dniu 19.05.2023 r. skarżąca wniosła ponaglenie w sprawie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej [...] W dniu 14.06.2023 r. skarżąca otrzymała postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 07.06.2023 r., znak [...], w którym Kolegium uznało ponaglenie za nieuzasadnione, ponieważ przesyłkę doręczono Spółce w dniu 01.06.2023r. (w związku z czym treść postanowienia jest znana Spółce.). W dniu 14.06.2023 r. skarżąca wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o wyjaśnienie i rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści postanowienia [...] z dnia 07.06.2023 r., otrzymanego w dniu 14.06.2023 r. Zaakcentowano, że w żadnym piśmie skarżąca nie wnioskowała o doręczanie pism na adres do doręczeń elektronicznych w rozumieniu ustawy o doręczeniach elektronicznych. W piśmie skarżącej pt. "Zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej", na podstawie nadal obowiązującego art. 391 par. 1 k.p.a. w brzmieniu dotychczasowym, skarżąca jednoznacznie zaakcentowała, żeby nie przysyłać żadnych pism w postaci papierowej, a wszelkie pisma przysyłać tylko i wyłącznie w postaci elektronicznej. Wszystkie pisma w przedmiotowej sprawie zostały doręczone do organu na adres elektronicznej skrzynki podawczej ePUAP, który jest jedną z usług rejestrowanego doręczenia elektronicznego. Skarżąca wniosła również o wyjaśnienie i doprecyzowanie stwierdzenia Kolegium w otrzymanym postanowieniu, iż "Ze strony internetowej Poczty Polskiej wynika, że przesyłkę doręczono Spółce w dniu 01.06.2023r. (w związku z czym treść postanowienia jest znana Spółce.)", gdyż skarżącej nie doręczono w dniu 01.06.2023 r. żadnej przesyłki od Związku Międzygminnego "O. ", i nie jest skarżącej znana treść postanowienia, a w otrzymanym postanowieniu SKO nie została podana informacja, np. o numerze przesyłki, aby dokonać weryfikacji tego stwierdzenia na stronie internetowej Poczty Polskiej. W dniu 15.06.2023 r. skarżąca wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na postanowienie Związku Międzygminnego O. w sprawie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej [...] (nr tytułu wykonawczego [...].). W treści zażalenia skarżąca wskazała, że nie jest zadowolona z postanowienia i nie jest zadowolona z trybu działania Związku Międzygminnego O. . Skarżąca wskazała, że nie otrzymała postanowienia SKO w sprawie ww. zażalenia. W dniu 27.06.2023 r. skarżąca wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na Związek Międzygminny O. w sprawie obowiązku doręczania pism w postaci elektronicznej. W dniu 11.07.2023 r. skarżąca wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie braku weryfikacji poświadczenia nieprawdy w dokumentach co do okoliczności mających znaczenie prawne, wnosząc m.in. o pilną weryfikację dowodów w przedmiotowej sprawie i rozważenie obowiązku wynikającego z treści art. 304 § 2 kpk, tj. zawiadomienie prokuratora o przestępstwach polegających na poświadczeniu nieprawdy w dokumencie/dokumentach co do okoliczności mającej znaczenie prawne (czyn ścigany na podstawie art. 271 § 1 i art. 273 kk). Skarżąca wskazała, że nie otrzymała postanowienia SKO w sprawie ww. skargi na SKO. W dniu 17.07.2023 r. ponownie skarżąca wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na Związek Międzygminny O. w sprawie obowiązku doręczania pism w postaci elektronicznej. Dodatkowo akcentując, że jest to skarga w trybie Rozdziału 2 Działu VIII KPA. Skarżąca wskazała, że nie otrzymała postanowienia SKO w sprawie ww. skargi na ZM O. . W dniu 29.07.2023 r. skarżąca otrzymała do wiadomości pismo SKO skierowane do ZM O. o przekazaniu do ZM O. zażalenia skarżącej z dnia 15.06.2023 r. na postanowienie ZM O. w sprawie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej ([...].). W dniu 04.08.2023 r. skarżąca wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponaglenie w sprawie zażalenia z dnia 15.06.2023 r. W dniu 09.08.2023 r. skarżąca otrzymała postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 08.08.2023 r., znak [...], w którym Kolegium uznało ponaglenie za nieuzasadnione. Skarżąca wskazała, że skoro Kolegium orzekło, że treść postanowienia ZM O. jest znana skarżącej od 01.06.2023 r., to zgodnie z obowiązującymi przepisami, SKO powinno wydać decyzję lub postanowienie w sprawie. SKO w L. w odpowiedzi na skargę wyjaśniło, że w dniu 12 maja 2023r. Związek Międzygminny "O. " po rozpoznaniu zarzutów W. Sp. z o.o. (zwanej w dalszej części "W. Sp. z o.o.") wydał postanowienie [...] o oddaleniu zarzutów w przedmiocie postępowania egzekucyjnego. Postanowienie to doręczone zostało Urzędowi Skarbowemu w W. za pośrednictwem e-PUAP w dniu 12 maja 2023r. oraz przesyłka zawierająca ww. postanowienie nadana została także do W. Sp. z o.o. za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A., pomimo, iż spółka w zarzutach z 8 kwietnia 2023r. złożonych za pośrednictwem e-PUAP wniosła o doręczanie jej korespondencji wyłącznie w postaci elektronicznej. W dniu 19 maja br. W. Sp. z o.o. złożyła ponaglenie (wpływ do SKO w L. z aktami 31.05.2023r) na niezałatwienie w terminie sprawy z zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2023r. Nr [...] SKO w L. uznało ponaglenie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w dniu 12.05.2023r. Związek Międzygminny O. wydał postanowienie [...] o oddaleniu zarzutów w przedmiocie postępowania egzekucyjnego, a zatem wydanie postanowienia jest załatwieniem sprawy administracyjnej. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium podało, że: "Jak była mowa o tym wyżej, rzeczone postanowienie zostało wysłane na adres W. Sp. z o.o.(ul. [...]) za pośrednictwem Poczty Polskiej. Ze strony internetowej Poczty Polskiej wynika, że przesyłkę doręczono Spółce w dniu 01.06.2023 r. (w związku z czym treść postanowienia jest znana Spółce)". Następnie W. Sp. z o.o. złożyła wniosek o uzupełnienie ww. postanowienia. SKO w L. postanowieniem z dnia 29.06.2023r. nr [...] odmówiło uzupełnienia postanowienia. Dalej w dniu 11.07.2023r. W. Sp. z o.o. złożyła skargę na SKO w L. w sprawie braku weryfikacji poświadczenia nieprawdy w dokumentach co do okoliczności mających znaczenie prawne. Nadto podkreślono, iż spółka nie otrzymała postanowienia ZM O. z 12.05.2023r., a kłamstwem jest że ze strony internetowej Poczty Polskiej wynika, że przesyłkę doręczono W. Sp. z o.o. w dniu 01.06.2023r. Nadto wniesiono o podanie czy zażalenie na postanowienie ZM O. wniesione "w ciemno" zostało przekazane do SKO w L. oraz czy skarga na ZM O. z 27.06.2023r. została przekazana do SKO w L.. Dodatkowo Kolegium wskazało, iż 27.06.2023r. W. Sp. z o.o. złożyła do Kolegium skargę w sprawie obowiązku doręczania pism w postaci elektronicznej. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2023r. nr [...] SKO w L. uznało ww. ponaglenie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że kwestia formy doręczenia postanowienia nie może być rozstrzygana w trybie skargi na bezczynność, bowiem doręczenie jest czynnością materialno-techniczną. W dniu 17 lipca 2023r. W. Sp. z o.o. złożyła kolejną skargę na SKO w L. o treści bardzo podobnej do skargi z 11.07.2023r. Następnie spółka złożyła zażalenie na nieodebrane postanowienie z 12 maja 2023 r. ZM O. , które po rozpoznaniu przez Kolegium zakwalifikowane zostało jako wniosek o wznowienie postępowania i przekazane w trybie art. 65 k.p.a. pismem z 26 lipca 2023r. do ZM O. jako organu właściwego w sprawie wznowienia postępowania. W dniu 4 sierpnia 2023r. spółka złożyła ponaglenie w sprawie zażalenia z dnia 15.06.2023r. opatrzone datą 4 sierpnia 2023r. domagając się wydania przez Kolegium postanowienia w sprawie. Kolegium po rozpoznaniu ww. ponaglenia spółki uznało ponaglenie za nieuzasadnione, wskazując, że biorąc pod uwagę pismo nazwane "zażaleniem", i podnoszone w nim okoliczności niebrania udziału w postępowaniu zakończonym ww. postanowieniem poprzez niedoręczenie postanowienia spółce zakwalifikowało ww. pismo jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego kwestionowanym postanowieniem ZM O. z 12 maja 2023r. Kolegium nie pozostaje zatem w bezczynności, bowiem pismo spółki przekazało w trybie art. 65 k.p.a. pismem z dnia 26 lipca 2023r. nr [...] informując o tym również spółkę. Dodatkowo jedynie Kolegium wskazało, że w dniu 21 sierpnia br. do Kolegium przekazane zostały przez ZM O. kserokopie akt sprawy wraz z pismem spółki zawierającym kolejny wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem z 12 maja 2023r. ZM O. oraz kolejne zażalenie na nieotrzymane postanowienie ZM O. z 12 maja 2023r. (data wniesienia zażalenia do ZM O. — 29.07.2023r.). Wniosek o wznowienie SKO w L. przekazało ZM O. jako organowi właściwemu w sprawie wznowienia postępowania pismem z 23.08.2023r., natomiast zażalenie rozpoznane zostało przez Kolegium, które postanowieniem z 30.08.2023r. [...] stwierdziło wniesienie zażalenia z uchybieniem terminu. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów Kolegium wskazało, iż ponaglenie złożone przez Spółkę rozstrzygnięte zostało prawidłowo przez SKO w L. postanowieniem z 8 sierpnia 2023r. [...], w którym Kolegium uznało, iż nie zasługiwało ono na uwzględnienie, bowiem Kolegium zakończyło postępowanie w ustawowym terminie, przekazaniem w trybie art. 65 § 1 k.p.a. pismo strony, które stosownie do jego treści i podnoszonych argumentów o niedoręczeniu spółce zaskarżonego postanowienia zakwalifikowane zostało jako wniosek o wznowienie postępowania i przekazane do organu właściwego tj. ZM O. . Przekazanie podania organowi w trybie art. 65 § 1 k.p.a. nie wymagało wydania postanowienia. Wymagane natomiast było, aby o tej czynności zawiadomić wnoszącego podanie, co Kolegium uczyniło doręczając spółce pismo z 26 lipca 2023r. za pośrednictwem e-PUAP. Kolegium wskazało również opierając się na ugruntowanym orzecznictwie sądów Administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego - że postanowienie Związku Międzygminnego "O. " [...] z dnia 12.05.2023r. wskutek doręczenia Urzędowi Skarbowemu w W. weszło do obrotu prawnego i stało się ostateczne. Wobec tego pismo W. sp. z o. o. z siedzibą w W., datowane na dzień 15.06.2023r., a zatytułowane "Zażalenie na nieotrzymanie postanowienia ZM O. ", biorąc także pod uwagę jego treść (spółka podnosi brak doręczenia jej postanowienia, a zatem pominięcie jej w prowadzonym postępowaniu, a także z treści pisma wynika wola wniesienia zażalenia), zakwalifikowane zostało w związku z tym jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Związku Międzygminnego "O. " [...] z dnia 12.05.2023r. Mając na uwadze powyższe, Kolegium nie pozostaje w bezczynności, bowiem wniesione podanie uznane za wniosek o wznowienie przekazane zostało w trybie art. 65 § 1 k.p.a. pismem z 26.07.2023r. organowi właściwemu. Dlatego w ocenie Kolegium skarga wniesiona przez spółkę W. jest niezasadna i zasługuje na jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z 13 września 2023 r. wydanym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 4292) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8), bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Z przepisów art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia. Z punktu widzenia sprawności postępowania znacząca jest zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) - dalej: "k.p.a.". Jej realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 35 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (§ 3a). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Z powyższych unormowań wynika więc, że podstawowym terminem załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym jest "niezwłocznie", a w przypadku gdy konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, sprawa zasadniczo powinna być załatwiona w terminie jednego miesiąca. Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ponadto zgodnie z art. 36 § 2 k.p.a. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Należy wskazać, że art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wyczerpanie przysługującego stronie środka zaskarżenia w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a. przez jego wniesienie (do właściwego organu) stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie w dniu 04.08.2023 r. skarżąca wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponaglenie w sprawie zażalenia z dnia 15.06.2023 r. W związku z powyższym stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych, o których mowa w ww. przepisach. W niniejszej sprawie skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność w przedmiocie rozpoznania zażalenia z dnia 15.06.2023 r. na postanowienie Związku Międzygminnego O. w sprawie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej [...] (nr tytułu wykonawczego [...] z 17.02.2023 r.). W przedmiotowej sprawie Kolegium uznało, że pismo skarżącej z dnia 15.06.2023 r. nazwane "zażaleniem" jest w istocie wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego kwestionowanym postanowieniem Związku Międzygminnego O. z 12 maja 2023r. Kolegium pismem z dnia 26 lipca 2023r. nr [...] przekazało pismo skarżącej w trybie art. 65 k.p.a. do Związku Międzygminnego O. , informując o tym również spółkę. Z akt sprawy można odczytać jasne stanowisko Kolegium, że postanowienie z dnia 12 maja 2023 r. (a to właśnie tego postanowienia dotyczy zażalenie) zostało doręczone spółce w dniu 1 czerwca 2023 r. Sąd wskazuje, że organ błędnie uznał zażalenie z dnia 15 czerwca 2023 r. za wniosek o wznowienie postępowania. Przede wszystkim należy wskazać, że organ błędnie wnioskował, że jest to zażalenie na nieotrzymanie postanowienia. Z treści zażalenia wynika jasno, że jest to zażalenie na nieotrzymane postanowienie, a spółka kwestionuje prawidłowość jego doręczenia. Wobec powyższego, skoro więc Kolegium uznało, że postanowienie z dnia 12 maja 2023 r. zostało spółce doręczone w dniu 1 czerwca 2023 r. i weszło do obrotu prawnego, to otrzymując w dniu 15 czerwca 2023 r. zażalenie na to postanowienie powinno przystąpić do jego rozpoznania. Należy wskazać, że z uwagi na fakt przekroczenia 7-dniowego terminu na wniesienie zażalenia, rozpoznanie tego zażalenia powinno skutkować w tych okolicznościach stwierdzeniem niedopuszczalność zażalenia i uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Dopiero w tak poprowadzonym procesowo postępowaniu możliwa byłaby ocena przez Sąd tego, czy postanowienie z 12 maja 2023 r. zostało doręczone skarżącej w sposób prawidłowy. W postępowaniu w zakresie badania bezczynności Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości doręczenia przedmiotowego postanowienia. Podsumowując należy wskazać, że organ błędnie uznał zażalenie z dnia 15 czerwca 2023 r. za wniosek o wznowienie postępowania i przekazując je w trybie art. 65 k.p.a. załatwił sprawę nieprawidłowo, ponieważ powinien wydać rozstrzygnięcie w zakresie zażalenia (jak wyżej wskazano wniesionego po terminie). Tym samym organ pozostaje w bezczynności, co powoduje konieczność zobowiązania organu na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do rozpoznania zażalenia z 15 czerwca 2023 r. Bezczynność w niniejszej sprawie nie miała charakteru rażącego. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894). W niniejszej sprawie organ dokonał błędnej oceny stanu faktycznego sprawy, co skutkowało zastosowaniem nieprawidłowych przepisów. Tego rodzaju uchybienie nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.