IV SAB/Po 133/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk – Marciniak WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.Sp. z o.o. w W. o wyjaśnienie treści wyroku i jego uzasadnienia w sprawie ze skargi W.Sp. z o.o. w W. na bezczynność W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania postanawia odmówić wykładni wyroku. Wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt IV SAB/Po 133/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W.Sp. z o.o. w W. na bezczynność W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. skarżący złożył wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroki i jego uzasadnienia wskazując, że przedmiotem skargi była przewlekłość organu w sprawie obowiązku doręczenia decyzji w formie dokumentu elektronicznego, podpisanej bezpiecznym podpisem elektronicznym, który to podpis powinien być pozytywnie weryfikowany za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Skarżący wskazał, że w wyroku i uzasadnieniu nie można znaleźć odniesienia Sądu do tego przedmiotu skargi. Dalej skarżący wskazał, że nasuwają się następujące wątpliwości: 1. Który dokument akt sprawy Sąd uznał za raport składania podpisu? 2. Który dokument akt sprawy Sąd uznał za dowód doręczenia prawidłowo podpisanej decyzji w formie dokumentu elektronicznego? 3. W którym miejscu uzasadnia wyroku Sąd odniósł się do" poświadczenia wyniku weryfikacji, wydanego przez podmiot kwalifikowany oraz raportu weryfikacji podpisu, wygenerowanego przez program SZAFIR, udostępniony przez podmiot kwalifikowany Krajowa Izba Rozliczeniowa SA?. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej Ppsa) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, zbiór LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowane w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej. Należy wskazać, że wykładnia wyroku, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zachodzą wątpliwości co do treści wyroku i jest on sformułowany w sposób niejasny. Wykładnia wyroku nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy, ani też do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania; za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu. W świetle powyższego stwierdzić należy, że żądanie strony skarżącej nie zmierza do usunięcia wątpliwości w zakresie rozstrzygnięcia sprawy. Sąd uznał zatem, że pytania skarżącego zawarte w rozpoznawanym wniosku wykraczają poza zakres wyjaśnienia wątpliwości zapadłego wyroku i nie rodzą po stronie Sądu konieczności dokonania wykładni tego wyroku. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 158 Ppsa orzekł jak w sentencji.