IV SAB/Po 140/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi B. Z. na bezczynność Wojewody w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oddala skargę w całości. W dniu [...] sierpnia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga B. Z. (zwanego dalej: skarżący)na bezczynność Wojewody (zwanego dalej: Wojewoda) polegająca na niewydaniu merytorycznej decyzji w przedmiocie wniosku skarżącego o zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu [...] września 2016 r. skarżący wystąpił do Wojewody z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (zwanym dalej: wniosek). Jak prawidłowo ustalił organ - wniosek został złożony za pośrednictwem Polskiej Placówki Pocztowej, nie osobiście jak tego wymagają przepisy, skarżący nie przedstawił wymaganego ważnego dokumentu podróży oraz nie złożył wymaganego załącznika nr 1, podpisanego przez osobę uprawnioną do reprezentowania pracodawcy, a także informacji właściwego starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy. W opisanych okolicznościach, pismem z dnia [...] października 2016 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni od daty odbioru wezwania (skuteczne doręczenie nastąpiło [...] października 2016 r., termin upłynął [...] listopada 2016 r.) W dniu [...] listopada 2016 r. skarżący stawił się osobiście w siedzibie organu oraz przedłożył oryginał dokumentu podróży do wglądu. Pismem z tego samego dnia pełnomocnik skarżącego poinformował organ, iż w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka zwolnienia z obowiązku przedłożenia informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy określona w art. 88c ust. 3 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (przedłużenie zezwolenia na pracę dla tego samego pracodawcy na tym samym stanowisku) oraz art. 88c ust. 8 pkt 2 tej ustawy (przez 3 lata poprzedzające złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę ubiegający się przebywał legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej a pobyt był nieprzerwany w rozumieniu art. 195 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach). Dokonując analizy materiału gromadzonego w aktach sprawy oraz wykładni przepisów organ doszedł do przekonania, że przepis art. 88c ust. 8 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie ma zastosowania w postępowaniach o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Badając, czy zachodzi przesłanka określona w art. 114 ust. 3 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach przesłanka warunkująca zwolnienie strony z obowiązku określonego w art. 125 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, organ stwierdził, iż nie jest w posiadaniu, a ni nie ma wiedzy o żadnym dokumencie mogącym wskazywać na posiadanie przez skarżącego w dniu [...] września 2016 r. ważnego zezwolenia na wykonywanie pracy w firmie [...] sp. z o.o. na stanowisku handlowca. W ocenie organu nie zachodziła zatem przesłanka zwolnienia z obowiązku przedłożenia informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy. Jednocześnie organ stwierdził, że skarżący do dnia pozostawienia wniosku bez rozpoznania nie przedłożył żadnych dokumentów mogących świadczyć o posiadaniu zezwolenia na wykonywanie pracy w firmie [...] sp. z o.o. na stanowisku handlowca. Uznając, że do dnia pozostawienia wniosku bez rozpoznania nie zostały uzupełnione następujące braki formalne wniosku: informacja starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy (zwana dalej: informacja Starosty) oraz podpisany przez osobę reprezentującą pracodawcę załącznik nr 1 do wniosku, na mocy art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, wniosek został pozostawiony bez rozpoznania w dniu [...] stycznia 2017 r. Pismo zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej dnia [...] lutego 2017 r. W dniu [...] lutego 2017 r. skarżący złożył zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał zażalenie za nieuzasadnione. Opisaną na wstępie skargę wniósł w imieniu skarżącego profesjonalny pełnomocnik wnosząc o obowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oraz zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W skardze zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie tj. art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 j.t., zwanej dalej: Kpa) polegające na niezasadnym pozostawieniu bez rozpoznania z powodu nieuzupelnienia braków formalnych wskazanych przez organ w sytuacji, gdy: - skarżący do wniosku dołączył załącznik nr 1, który to został podpisany przez prawidłowo ustanowionego w sprawie pełnomocnika pracodawcy - H. Y., będącego także prokurentem spółki wpisanym do KRS (który zgodnie z art. 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym jest jawny), zaś z istoty prokury wynika, że upoważnia ona do dokonywania czynności sądowych i pozasądowych związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa, - pełnomocnik wnioskodawcy pismem z dnia [...] listopada 2016 r. poinformował organ, iż w przypadku skarżącego zachodzi przesłanka zwolnienia z obowiązku do przedłożenia informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy z powodu spełnienia warunku określonego w art. 88 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a zatem to na organie spoczywał następczy obowiązek pozyskania dokumentu samodzielnie, ewentualnie wezwania do przedłożenia przez skarżącego dokumentów w postaci m.in. zezwolenia na pracę, czego organ całkowicie zaniechał, a jak podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie może być przerzucony na stronę, a zatem jeśli strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić; 2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 9 Kpa poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy organy administracji publicznej obowiązane są do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć znaczenie na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 3. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 7 w zw. z art. 77 Kpa poprzez zaniechanie przez organ podjęcia czynności w celu pozyskania dokumentu tj. zezwolenia na pracę w [...] Sp. z o.o. na stanowisku handlowca. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017, poz. 2188 j.t.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa)). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postępowanie Wojewody, któremu zarzucono bezczynność polegającą na niewydaniu merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku skarżącego. Organ w dniu [...] stycznia 2017 r. pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Na wstępie wskazać należy, że skarga na bezczynność stanowi adekwatny środek prawny do spowodowania podjęcia przez organ czynności w sprawie, w której podanie zostało pozostawione bez rozpoznania. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I GSK 485/07 (dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, jako czynność materialno-techniczna, nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Natomiast, jeżeli w ocenie składającego wniosek jego spełniał kryterium kompletności, może on złożyć skargę na bezczynność organu. Wówczas wynik tego postępowania przesądzi o tym, czy wniosek spełniał wszystkie wymogi formalne, a zatem czy organ pozostawał bezczynnym w sprawie. Podstawowym wymogiem warunkującym dopuszczalność skargi na bezczynność jest stosownie do art. 52 § 1 Ppsa wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W świetle art. 52 § 2 Ppsa i art. 37 § 1 Kpa, w ich brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia wniosku, a więc przed zmianą wprowadzoną ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), środkiem tym jest zażalenie. Zgodnie z art. 37 § 1 Kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z przedłożonych akt postępowania organu I instancji wynika, iż skarżący wywiódł stosowne zażalenie. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 Kpa stanowi wyłącznie warunek formalny do wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność. W sprawach bezczynności i przewlekłości postępowania istotne znaczenie ma nie tyle sposób rozpatrzenia zażalenia złożonego w trybie art. 37 Kpa, ale sam fakt dopełnienia takiej czynności przez stronę. Przesądza on sam w sobie o wyczerpaniu przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia na tle art. 52 § 1 Ppsa, a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 Ppsa. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi, należy wskazać, że jej istota sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy organ zasadnie pozostawił wniosek skarżącego o udzielenie mu zezwolenie na pobyt czasowy i na pracę bez rozpoznania, tj. czy organ prawidłowo zastosował normę art. 64 § 2 Kpa. Przepis ten stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań (niż wskazany w art. 64 § 1 Kpa wymóg podania przez wnioskodawcę jego adresu) ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W świetle powyższej normy warunkiem zastosowania rygoru pozostawienia podania bez rozpoznania jest po pierwsze rzeczywiste istnienie braku formalnego pisma, czyli takiego jego niedostatku, który stoi w sprzeczności z wymogami stawianymi mu przez prawo. Po drugie konieczne jest uprzednie jasne i zrozumiałe wezwanie do usunięcia określonego braku, które będzie sporządzone w sposób zgodny z wyrażoną w art. 8 Kpa zasadą zaufania uczestników postępowania do rozpoznającego sprawę organu władzy publicznej. W wyroku z dnia 12 września 2013 r., II OSK 919/12 (LEX nr 1375646), NSA bardzo szeroko wyznaczył zakres obowiązków organu administracji publicznej, który występuje do wnoszącego podanie o usunięcie jego braków. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organy administracji publicznej czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Negatywne konsekwencje z art. 64 § 2 Kpa mogą być zastosowane wobec wnioskodawcy tylko wtedy, gdy nie wywiąże się on z treści wezwania. Nie jest dopuszczalne pozostawienie podania bez rozpoznania obciążonego brakami, jeśli o ich usunięcie strona nie została właściwie wezwana. Po trzecie warunkiem pozostawienia podania bez rozpoznania jest niewywiązanie się przez wnioskodawcę z obowiązku wskazanego w wezwaniu. Przy tym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się także, że w przypadku gdy strona usunęła brak formalny po terminie określonym w art. 64 § 2 Kpa lecz przed wysłaniem przez organ administracji publicznej zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, stosowanie powołanego przepisu nie jest dopuszczalne. Innymi słowy, usunięcie przez stronę braku formalnego podania po upływie wyznaczonego w tym terminu a przed wystosowaniem przez organ zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie wywołuje negatywnego skutku procesowego, o którym mowa w art. 64 § 2 in fine Kpa w postaci pozostawienia bez rozpoznania (tak NSA w wyroku z dnia 26 marca 2018 r., II OSK 3346/17, z dnia 22 lutego 2012 r., II GSK 3/11 i z dnia 11 marca 2011 r., II GSK 337/10, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzupełnienie podania po terminie może mieć jedynie znaczenie dla oznaczenia daty skutecznego złożenia podania, co jest istotne zwłaszcza w przypadku, gdy z datą tą prawo materialne wiąże określone skutki prawne. Na tle powyższych rozważań Sąd doszedł do wniosku, że organowi w kontrolowanym postępowaniu nie można skutecznie zarzucić bezczynności. Zasadnie bowiem, wobec nieuzupełnienia w terminie braków formalnych wniosku pozostawiono ten wniosek bez rozpoznania. Stan faktyczny ustalony przez organ nie był sporny w sprawie, dlatego Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ administracji publicznej przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Spór w sprawie koncentruje się wokół kwestii oceny, czy w sprawie wystąpiły braki formalne i czy zostały one skutecznie uzupełnione. Sąd doszedł do przekonanie, że rację w tej mierze należy przyznać organowi, którego argumentację Sąd podzielił. Należy bowiem wskazać, że w myśl z art. 105 ust. 1 i 2 oraz art. 106 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1990, zwanej dalej: ustawa o cudzoziemcach) cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście oraz przedstawia ważny dokument podróży. Zgodnie z art. 106 ust. 1a ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy dołącza do niego wypełniony przez podmiot powierzający mu wykonywanie pracy załącznik. Natomiast w myśl art. 125 ust. 3 wymienionej ustawy, cudzoziemiec składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy dołącza do niego informację starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o rejestr bezrobotnych poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy, sporządzonej z uwzględnieniem pierwszeństwa dostępu do rynku pracy dla obywateli polskich oraz cudzoziemców, o których mowa w art. 87 ust 1 pkt 1-11 ustawy, wydanej nie wcześniej niż 180 dni przed złożeniem wniosku. Termin uzupełnienia braków formalnych wniosku minął bezskutecznie w dniu [...] listopada 2016 r. W dniu [...] listopada 2016 r., a więc po upływie powyższego terminu, skarżący stawił się wprawdzie osobiście w siedzibie organu oraz przedłożył oryginał dokumentu podróży do wglądu, czym skutecznie – w świetle wcześniejszych wywodów Sądu – uzupełnił jeden z braków formalnych wniosku. Do dnia pozostawienia wniosku bez rozpoznania nie uzupełniono jednak dwóch pozostałych braków, tj. wypełnionego i podpisanego przez pracodawcę załącznika nr 1 do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oraz informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy, o której mowa w art. 125 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach. Należy zgodzić się bowiem z organem, że konieczność załączenia do podania o pozwolenie na pobyt czasowy i pracę informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy stanowi wymóg formalny takiego podania. Wymagania, jakie musi spełniać cudzoziemiec, aby uzyskać zezwolenie na pobyt czasowy i pracę, określa art. 114 ustawy o cudzoziemcach. Jednym z nich jest wykazanie, że podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy (art. 114 ust. 1 pkt 3). Zgodnie z art. 125 ust. 1 cytowanej ustawy do ustalenia, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, stosuje się przepisy art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 645 z zm., zwanej dalej: ustawa o promocji zatrudnienia). O udzielenie informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 tej ostatniej ustawy (informacja Starosty) występuje podmiot powierzający wykonywanie pracy. Przedmiotową informację cudzoziemiec dołącza do wniosku o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę (art. 125 ust. 2 i 3). W konsekwencji, z art. 114 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 125 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach należy wywieść jednoznaczny obowiązek dołączenia do wniosku o wszczęcie postępowania o zezwolenie na pobyt czasowy w związku z pracą ww. informacji starosty. Dokument ten należy więc traktować jako element wymagań formalnych wniosku (tak NSA w wyroku z dnia 26 marca 2018 r., II OSK 3346/17). Niemniej jednak w świetle art. 114 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec jest zwolniony z obowiązku przedłożenia informacji starosty, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku posiadał zezwolenie na pracę lub zezwolenie na pobyt czasowy i pracę u tego samego pracodawcy na tym samym stanowisku. Przez zezwolenie na pracę należy rozumieć zezwolenie, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Badając, czy w zachodzi określona w art. 114 ust. 3 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach przesłanka warunkująca zwolnienie skarżącego z obowiązku określonego w art. 125 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, organ stwierdził, iż w aktach sprawy nie znajdują się dowody mogące wskazywać na posiadanie przez skarżącego w dniu [...] września 2016 r. ważnego zezwolenia na wykonywanie pracy w firmie [...] sp. z o.o. na stanowisku handlowca. Ergo nie zachodziła przesłanka zwolnienia z obowiązku przedłożenia informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy. Strona do dnia pozostawienia wniosku bez rozpoznania nie przedłożyła bowiem żadnych dokumentów mogących świadczyć o posiadaniu zezwolenia na wykonywanie pracy w firmie [...] sp. z o.o. na stanowisku handlowca. Wbrew twierdzeniom skarżącego uznając, że zachodzi przesłanka wyłączająca skarżący winien był okoliczność tę udokumentować, nie zaś poprzestać na samym oświadczeniu w tej mierze. Nie jest również prawdą, że wyłącznie organ winien poszukiwać dowodów na potwierdzenia twierdzeń skarżącego. Obowiązków organu nie można bowiem rozciągać na uprawnienia pełnomocnika procesowego strony. Oczywiście organ nie jest pozbawiony inicjatywy dowodowej, jednak nie może strony zastępować w poszukiwaniu dowodów na potwierdzenie jej stanowczych twierdzeń, które w niemniejszej sprawie pozostały hipotetyczne. Zgodnie z art. 7. Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten należy za każdym razem rozważać w okolicznościach danej sprawy i z uwzględnieniem – zgodnie z jego literalnym brzmieniem - interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Wymagane jest zatem wyważenie tych interesów. Nie można natomiast domagać się od organu w tym kontekście działania niejako w obronie interesu skarżącego. Tymczasem skarżący z wyraźnym uchybieniem terminu uzupełnił część braków formalnych wniosku i oczekiwał niejako uzupełnienia pozostałych braków od organu, poprzez wykazanie przez organ zaistnienia przesłanek do zastosowania wyjątku od stosowania przepisu "głównego". Odnosząc się z kolei do drugiego z nieuzupełnionych braków formalnych wniosku, jakim był brak podpisanego przez osobę reprezentującą pracodawcę załącznika nr 1 do wniosku, wskazać należy, że zgodnie z art. 106 ust. 1a ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy dołącza do niego wypełniony przez podmiot powierzający mu wykonywanie pracy załącznik. Racje ma organ wskazując, że Pan H. Y., który podpisał ów załącznik, nie figurował w KRS jako osoba uprawniona do reprezentowania podmiotu w czasie rozpatrywania sprawy. Do wniosku została załączona niepotwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia pełnomocnictwa udzielona tej osobie przez ówczesnego prezesa zarządu spółki [...], Panią C. Z.. Wobec powyższego organ w dniu [...] października 2016 r. wezwał stronę do przedłożenia załącznika nr [...] podpisanego przez prezesa zarządu sp. z o.o. [...] lub przedstawienie oryginału pełnomocnictwa udzielonego Panu H. Y.. Podzielając wywody organu w tej mierze Sąd stwierdza, że niepoświadczona prawidłowo za zgodność z oryginałem kserokopia dokumentu nie ma mocy dowodowej. Tym samym niepoświadczona za zgodność z oryginałem kopia pełnomocnictwa udzielona Panu H. Y. nie miała mocy dowodowej, ergo nie został spełniony wymóg formalny w niosku z art. 106 ust 1a ustawy o cudzoziemcach. Braku tego nie uzupełniono w terminie. Dodać należy, odnosząc się o zarzutów skargi, iż Pan H. Y. został prokurentem już po pozostawieniu wniosku bez rozpoznania ( a przynajmniej wpis do KRS został dokonany już po tym fakcie a skarżący nie wykazał, że został on ustanowiony prokurentem wcześniej – wpis nie ma charakteru konstytuwnego), wobec powyższego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi w tej mierze. W opisanych okolicznościach, na podstawie art. 151 Ppsa, orzeczono, jak w sentencji.