IV SAB/Po 146/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Asesor sądowy WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 października 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Burmistrza Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Burmistrza Gminy do załatwienia wniosku M. S. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 13 sierpnia 2024 r.; 2. stwierdza, że Burmistrz Gminy dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Burmistrza Gminy na rzecz skarżącego M. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 9 września 2024 r. Skarżący M. S. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w związku z jego wnioskiem z dnia 13 sierpnia 2024 r. Skarżący zarzucił Burmistrzowi naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "u.i.d.p.") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. Wobec powyższego Skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnionych informacji tj. treści "uzasadnienia żądań" petycji z dnia 26 marca 2024 r., l.dz. 6026, w sprawie: zarządzania jednostką budżetową - Zakładem Komunalnym w K., 3) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że w dniu 13 sierpnia 2024 r. złożył poprzez platformę ePUAP wniosek o udostępnienie informacji o następującej treści: "Na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wnoszę o udostępnienie treści "UZASADNIENIE ŻĄDAŃ" petycji z dnia 26 marca 2024 r., l.dz. 6026, w sprawie: zarządzania jednostką budżetową - Zakładem Komunalnym w K.". Dalej wskazano, że w dniu 27 sierpnia 2024 r. (data doręczenia: 4 września 2024 r.) została Skarżącemu udostępniona informacja o przyczynach pozostawienia bez rozpatrzenia petycji. W odniesieniu natomiast do treści "uzasadnienia żądań" petycji, informacja ta nie została udostępniona. Doszło więc tylko do częściowego udostępnienia informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o petycjach petycja powinna zawierać: "wskazanie miejsca zamieszkania albo siedziby podmiotu wnoszącego petycję oraz adresu do korespondencji; jeżeli podmiotem wnoszącym petycję jest grupa podmiotów, w petycji należy wskazać miejsce zamieszkania lub siedzibę każdego z tych podmiotów". Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o petycjach, na stronie internetowej urzędu obsługującego podmiot rozpatrujący petycję zamieszcza się m.in. odwzorowanie cyfrowe (skan) petycji. Skarżący podał, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.i.d.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, udzielił wyłącznie częściowej odpowiedzi. W związku z czym w odniesieniu do tej części wniosku, która nie została zrealizowana, organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji. To czyni zdaniem skarżącego skargę zasadną i konieczną. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że Skarżący otrzymał odpowiedź na ww, wniosek w pismach przesłanych na skrzynkę ePUAP w dniu 27 sierpnia 2024 r. oraz w dniu 13 września 2024 r. Pismo z 13 września 2024 r. stanowiło uzupełnienie wcześniej udzielonej odpowiedzi i załączono do niego skan żądanej przez Skarżącego treści uzasadnienia petycji dotyczącej Zakładu Komunalnego w K.. Korespondencję z żądaną informacją publiczną przekazano wprawdzie z przekroczeniem terminu wynikających z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.), jednakże przekroczenie to nie jest znaczne. Organ podał, że Skarżący dysponuje zatem żądaną informacją publiczną, stąd zamieszczony w skardze wniosek o jej udostępnienie w chwili obecnej jest niezasadny. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż Skarżący drogą elektroniczną złożył w dniu 4 września 2024r. za pośrednictwem organu, ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., które zostało przekazane w formie papierowej, za pośrednictwem Poczty Polskiej, w dniu 13 września 2024 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.. Do dnia udzielenia odpowiedzi na skargę Organ nie otrzymał rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., zwanej dalej – "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu administracyjnego, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 1b powyższego przepisu, Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jak wskazuje art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., I OSK 716/11; z 26 maja 2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., I FSK 249/10; a także wyrok WSA z 27 października 2011 r., II SAB/Po 60/11 – CBOSA). Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. W analizowanej sprawie Skarżący domagał się udzielenia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. Wniosek niewątpliwie wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, że w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością. Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa tryb jej udzielania, w tym obowiązki podmiotu, do którego został skierowany wniosek w przedmiotowym zakresie, wskazując w szczególności w jaki sposób zainicjowane takim wnioskiem postępowanie powinno zostać zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej w zakreślonym ustawą terminie (art. 10 w zw. z art. 14 i 13 u.d.i.p.) albo - w drodze decyzji - odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Naruszenie powyższych zasad skutkuje zarzutem bezczynności podmiotu zobowiązanego. Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce także wówczas gdy podmiot nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przyjmuję się bowiem, że stwierdzenie przez podmiot zobowiązany, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, a także nie znajduje się w dyspozycji podmiotu zobowiązanego, skutkuje zobowiązaniem podmiotu do poinformowania wnioskodawcy w zakreślonym terminie o powyższej okoliczności. Należy także wskazać, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Niewątpliwie Burmistrz Gminy, do którego został skierowany wniosek Skarżącego z 13 sierpnia 2024 r. jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Dalej Sąd stwierdza, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej jako: "Konstytucja"), która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Jak już wskazywano, pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz uszczegółowił w art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W niniejszej sprawie nie był sporny charakter wnioskowanej informacji jako publicznej. Za pośrednictwem platformy ePUAP dnia 13 sierpnia 2024 r. Skarżący wniósł o udzielenie informacji publicznej w zakresie: udostępnienia treści "UZASADNIENIE ŻĄDAŃ" petycji z dnia 26 marca 2024 r., l,dz, 6026, w sprawie: zarządzania jednostką budżetową - Zakładem Komunalnym w K.. We wniosku wskazał również, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o petycjach petycja powinna zawierać: "wskazanie miejsca zamieszkania albo siedziby podmiotu wnoszącego petycję oraz adresu do korespondencji; jeżeli podmiotem wnoszącym petycję jest grupa podmiotów, w petycji należy wskazać miejsce zamieszkania lub siedzibę każdego z tych podmiotów". Wniósł o podanie, czy petycję pozostawiono bez rozpatrzenia z uwagi na brak wskazania miejsca siedziby podmiotu, czy adresu do korespondencji. Petycja ma na celu wpłynięcie na adresata, aby ten zainicjował (bądź zaprzestał) określone działania (praktykę) i w ich następstwie podjął konkretne rozstrzygnięcie (dokonał ustalenia, przygotował projekt, zmienił dotychczasową praktykę itd.) bądź uzasadnił brak możliwości działania/rozstrzygnięcia w danym momencie lub w ogóle. Celem prawa petycji wydaje się realizowanie funkcji inicjującej, prowadzącej do współkreowania kierunków, a co najważniejsze realizacji określonych celów przez uprawnione (zobowiązane) do tego organy oraz podmioty. Pozwala również na podjęcie swoistego rodzaju dialogu między organami władzy (i innymi podmiotami, tj. organizacjami i instytucjami społecznymi realizującymi zadania z zakresu administracji publicznej), którego efektem musi być zajęcie konkretnego stanowiska (i jego uzasadnienie - Mariusz Jabłoński, Wydział Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytet Wrocławski Prawo dostępu do informacji publicznej a prawo petycji, dostępne: www.repozytorium.uni.wroc.pl). W tym kontekście, więc nie ma wątpliwości, że wnioskowana informacja dotyczyła informacji publicznej, skoro petycja dotyczyła Zakładu Komunalnego w K.. W pojęciu informacji publicznej mieści się bowiem zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 27 sierpnia 2024 r., Burmistrz poinformował Skarżącego, że petycja została pozostawiona bez rozpoznania, stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o petycjach (Dz. U. z 2018 r. poz. 870). Podał nadto, że petycja nie zawierała obligatoryjnego elementu wskazanego w art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o petycjach, to jest nie zawierała wskazania miejsc zamieszkania wnoszących petycję. Następnie Skarżący pismem z dnia 4 września 2024 r. przesłanym za pośrednictwem e-PUAP wniósł o pilne udostępnienie treści uzasadnienia żądań petycji z dnia 26 marca 2024 r, l.dz. 6026, w sprawie zarządzania jednostką budżetową - Zakładem Komunalnym w K., które zanonimizowano na skanie umieszczonym na stronie internetowej, co organ uczynił przesyłając skan uzasadnienia 13 września 2024 r. W istocie, zatem po otrzymaniu skargi na bezczynność Burmistrz Gminy przesłał Skarżącemu wnioskowany skan uzasadnienia żądań petycji. W ocenie Sądu, organ administracji pismem z 27 sierpnia 2024 r. udzielił informacji publicznej na wniosek z 13 sierpnia 2024 r. w części poprzez poinformowanie o przyczynach pozostawienia bez rozpoznania petycji, co przyznał skarżący w skardze. Wniosek został zatem załatwiony w ustawowym terminie tylko w części. Sąd przyjął też, że na skutek wniesienia skargi organ załatwił wniosek z 13 sierpnia 2024 r. w pozostałym zakresie. Skarżący po otrzymaniu odpowiedzi organu na skargę nie zakwestionował, że otrzymał uzasadnienie petycji z 26 marca 2024 r. W tym stanie rzeczy, w związku z udzieleniem informacji publicznej zgodnie z opisanymi powyżej zasadami wynikającymi z przepisów u.i.d.p., Sąd w składzie rozpoznającym sprawę uznał, że odpowiedź podmiotu zobowiązanego na wniosek Skarżącego z 13 sierpnia 2024 r. została ostatecznie udzielona w pełni w takim zakresie, jak tego żądał Wnioskodawca. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do zobowiązania organu do załatwienia wniosku z 13 sierpnia 2024 r. Działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził jednak, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku, jak orzekł w punkcie 2 wyroku. Zdaniem Sądu, który podziela zarzuty skargi organ nie załatwił wniosku w całym jego zakresie w ustawowym terminie 14-dni. Należy podzielić pogląd przywołany w skardze i wyrażony również w orzecznictwie tutejszego Sądu, że udostępnienie informacji niepełnej, jak i niezgodnej z treścią żądania, należy oceniać jako bezczynność adresata wniosku, a o załatwieniu wniosku nie może przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. wyroki NSA z 2 czerwca 2015 r., I OSK 1513/14 oraz wyroki WSA w Białymstoku z 25 marca 2021 r., II SA/Bk 18/21; WSA we Wrocławiu z 29 maja 2020 r., IV SAB/Wr 207/19 oraz WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 17 listopada 2022 r., II SAB/Go 61/22, CBOSA). Skoro więc odpowiedź na drugą część wniosku Skarżącego, dotyczącą udostępnienia uzasadnienia petycji, organ przesłał mu dopiero w dniu 13 września 2024 r., to dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku z 13 sierpnia 2024 r. Termin do udzielenia pełnej informacji na przedmiotowy wniosek zakończył się w dniu 27 sierpnia 2024 r. Organ przez okres 17 dni pozostawał zatem w bezczynności, co Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 21 in principio u.d.i.p., jak orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku. Natomiast usprawiedliwienie bezczynności ma znaczenie tylko dla oceny, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Burmistrz dopuścił się przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku bezczynności, jednakże z uwagi na fakt, iż bezczynność ta ustała po wniesieniu skargi, ale przed wydaniem wyroku przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, to postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku M. S. z dnia 13 sierpnia 2024 r. r. należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 21 in principio u.d.i.p., jak Sąd orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. Określenie "Rażącego naruszenia prawa" o jakim mowa w treści art. 149 § 1a p.p.s.a. jest pojęciem nieostrym, wymagającym interpretacji z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. W orzecznictwie rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. odnosi się do wadliwości o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającym miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności przez organ administracyjny, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, bądź też ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Kwalifikacja naruszenia jako "rażącego" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie "zwykłe" (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13; CBOSA). Trzeba zaznaczyć, że orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie bezczynności (i przewlekłości) powinno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że rażące naruszenie prawa występuje w przypadkach, gdy przekroczenie przez organ ustawowych terminów wyznaczonych na załatwienie sprawy jest znaczne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki NSA z 6 sierpnia 2019 r. II OSK 1802/19; 18 lipca 2019 r. II OSK 533/19). Co więcej, w orzecznictwie akcentuje się ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (por. wyroki NSA z 17 września 2015 r., II OSK 652/15 i z 8 marca 2017 r., I OSK 1925/16, dostępne CBOSA). Okoliczności niniejszej sprawy nie dawały podstawy do stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność organu trwała 17 dni, zatem ocenić ją należy jako nieznaczną. Dodatkowo organ udzielił częściowej informacji w terminie 14-dniowym. Podkreślić przy tym należy, że organ w najszybszym możliwym terminie po otrzymaniu skargi udzielił pełnej odpowiedzi na wniosek. Z uwagi na to Sąd orzekł, jak w punkcie 2 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz Skarżącego kwotę uiszczonego w sprawie wpisu od skargi w wysokości 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 535). Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. przez trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).