IV SAB/Po 16/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. R. na bezczynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2013r. sygn. akt IV SAB/Po 16/13 odrzucił skargę J. R. na bezczynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w K.. W terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej skarżąca złożyła wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu. Pismem z dnia 27 maja 2013r. Sąd wezwał skarżącą do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe wezwania pismem z dnia [...] czerwca 2013r. skarżąca odesłała niewypełniony i niepodpisany formularz podnosząc, że druk PPF jest próbą wyłudzenia informacji o jej stanie majątkowym i rodzinnym. Wnioskodawczyni stwierdziła również, iż z jej wcześniejszego pisma nie wynika, że nie opłaci adwokata. Jej zamiarem było bowiem ustanowienie przez Sąd adwokata, którego sama opłaci. Zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 czerwca 20113 wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania. Na powyższe zarządzenia skarżąca w ustawowym terminie wniosła sprzeciw wskazując, że przesłany jej druk urzędowy jest "bublem sądowo-prawnym". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż skutkiem wniesienia sprzeciwu jest to, że zarządzenie referendarza sądowego traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd. Na podstawie art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.- dalej jako Ppsa), wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, pozostawia się bez rozpoznania. Z treści powołanych przepisów wynika, że skuteczność wniosku o przyznanie prawa pomocy uzależniona jest od złożenia go na urzędowym formularzu, według wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Jest to wymóg bezwzględny, który musi zostać spełniony każdorazowo, gdy strona zwraca się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Wniosek taki, stosownie do art. 252 § 2 Ppsa, ma charakter sformalizowany, a obowiązek ten wynika z przepisów prawa rangi ustawowej. To ustawodawca określił, w jakiej formie mogą być składane wnioski o prawo pomocy i tylko te złożone na urzędowym formularzu podlegają merytorycznemu rozpoznaniu. Natomiast wnioski o prawo pomocy, które nie zostały złożone na urzędowym formularzu, ustawodawca nakazuje pozostawić bez rozpoznania. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca, mimo stosownych pouczeń Sądu w tym zakresie nie uzupełniła braku formalnego wniosku i nie złożyła go na urzędowym formularzu. Takie działanie skarżącej, wobec jasnej i kategorycznej treści art. 257 Ppsa, pozbawiło Sąd podstaw do rozpoznania wniosku o prawo pomocy. Niedopuszczalne jest bowiem merytoryczne orzekanie w sprawie wniosku, który nie został złożony w przewidzianej prawem formie. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 260 w zw. z art. 257 Ppsa orzekł w postanowieniu