IV SAB/Po 191/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2018r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na bezczynność postępowania Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku z dnia [...] października 2017r.; 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Burmistrzowi Gminy [...] grzywnę w wysokości [...] zł (tysiąc złotych); 4. zasądza od Burmistrza Gminy [...] na rzecz skarżącej spółki [...] Sp. z o.o. w [...] kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNENIE W dniu 15 czerwca 2018r. Spółka S. o. złożyła za pośrednictwem organu - Burmistrza Miasta - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność tego organu polegającą na braku udzielenia informacji publicznej w sprawie działań podjętych przez Gminę T. w kwestii obsiania przez P. M. Walczaka drogi gminnej oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...]. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów: 1. art. 35 § 1-3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie załatwienie sprawy w ciągu 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku, pomimo że wniosek nie wymagał przeprowadzenia dowodów i powinien być załatwiony niezwłocznie, 2. art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 z późn. zm.) poprzez nie załatwienie sprawy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz niepowiadomienia skarżącej o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim organ udostępni informację. W związku z powyższym, na podstawie art. 146 §1 P.p.s.a oraz art. 149 §2 P.p.s.a. w zw. z art. 154 §6 P.p.s.a. Spółka wniosła o: 1. zobowiązanie Burmistrza Miasta do udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia 06.10.2017r. o udzielenie informacji publicznej na jakim etapie znajduje się sprawa zaoranej przez M. W. drogi gminnej we wsi O., 2. stwierdzenie, że bezczynność Burmistrza Miasta miała miejsce z rażącym naruszenie prawa, wymierzenie Burmistrzowi Miasta grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 nr 153, poz. 1270), 3. przeprowadzenie dowodów z dokumentów stanowiących załączniki niniejszej skargi, 4. zasądzenie od Burmistrza Miasta zwrotu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów opłaty skarbowej w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu Skarżąca argumentowała, że złożyła w formie elektronicznej na adres mailowy Gminy T. w dniu 6 października 2017r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni w przedmiocie podjętych przez Gminę działań w sprawie obsiania przez M. W. drogi gminnej położonej we wsi O. oznaczonej jako działka nr [...]. Powyższa sprawa była przedmiotem posiedzenia połączonych komisji Rady Miejskiej w dniu 03.08.2017r. oraz doniesień medialnych opublikowanych w dniu 11.08.2017r. w tygodniku "Przemiany na Szlaku Piastowskim". Powyższy artykuł prasowy został przez skarżącą dołączony do wniosku o udzielenie informacji. Burmistrz Miasta pozostawił wniosek skarżącej bez odpowiedzi, wobec czego skarżąca w dniu 06.11.2017r. ponownie wystąpiła drogą mailową o udzielenie informacji w przedmiotowej sprawie wskazując, że brak odpowiedzi na wniosek z 6.10.2017r. do dnia 08.11.2017r. spowoduje skierowanie przez skarżącą ponaglenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Następnie skarżąca wskazała, że wyczerpała tryb ponaglenia występując w dniu 08 listopada 2017r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie dopuszczenia się przez Burmistrza Miasta rażącego naruszenia prawa, zobowiązania organu do załatwienia sprawy w zakreślonym terminie oraz o wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości. Skarżąca argumentowała, powołując się na przepis art. 35 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Następnie wskazano, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji skarżącej winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Ponadto na podstawie §2 jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od złożenia wniosku. W ocenie skarżącej Burmistrz Miasta nie podjął żadnych czynności celem załatwienia sprawy i udzielenia informacji publicznej. Ponadto żądany zakres informacji zdaniem skarżącej nie wymagał podjęcia przez organ żadnych dalszych czynności wyjaśniających oraz przeprowadzenia postępowania dowodowego, zatem informacja winna być udzielona skarżącej w przepisanym terminie. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta pismem z 28 września 2018r. wskazał, że nie zaprzecza iż dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie, wyjaśniając, że bezczynność wynikała z faktu, że pomimo wielokrotnego omawiania sprawy drogi gminnej stanowiącej działkę nr [...] na posiedzeniach wszystkich stałych komisji Rady Miejskiej T. nie zostały Burmistrzowi wydane jakiekolwiek zalecenia co do sposobu rozwiązania tej kwestii. Nadto organ wskazał, że w dniu 27 września 2018r. udzielił odpowiedzi na złożony wniosek, który stanowi załącznik do odpowiedzi na skargę wraz z dowodem doręczenia pisma skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.") odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018r., poz. 1330, dalej "u.d.i.p.", która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Równocześnie, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, należy uwzględnić stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. Rozpoznanie przez organ sprawy, w której złożono skargę na bezczynność wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi w części dotyczącej zobowiązania organu do załatwienia wniosku strony. W pierwszej kolejności Sąd podziela stanowisko, iż skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żądnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. W odniesieniu do aktów z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. środka zaskarżenia należy poszukiwać w art. 52 § 3 P.p.s.a., przy czym ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016r. poz. 1764, dalej "ustawa") tego typu środków zaskarżenia nie przewiduje, a w odniesieniu do aktów i czynności z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. nie przewiduje ich również kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.). Zauważyć należy, że przepis z art. 52 P.p.s.a. uzależnia uruchomienie drogi postępowania sądowoadministracyjnego od wyczerpania środków zaskarżenia. Ma to jednak miejsce wówczas, gdy takie środki przysługują, czy to na podstawie K.p.a. czy to przepisów szczególnych. Jak wyżej wskazano środków takich nie przewiduje zarówno ustawa o dostępie do informacji publicznej, jak i w zakresie aktów i czynności K.p.a. Wykładnia językowa art. 52 § 3 P.p.s.a. upoważnia do stwierdzenia, że przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności w zakresie wydawania aktów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2011r., w sprawie o sygn. I OSK 667/11 i z dnia 3 sierpnia 2010r. w sprawie o sygn. I OSK 757/10, dostępne na stronie: http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga w niniejszej sprawie do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2011, s. 109). Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie Skarżąca Spółka sformułowała wobec Burmistrza Miasta zarzut bezczynności względem wniosku z dnia 6 października 2017r. o udzielenie informacji na jakim etapie znajduje się sprawa zaoranej drogi gminnej we wsi O., o której mowa w załączonym artykule prasowym. Ostatecznie, po wniesieniu skargi do Sądu, organ w dniu 27 września 2017r. udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek. Zatem w dniu wyrokowania organ nie pozostał już w bezczynności względem przedmiotowego wniosku Skarżącej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, co należy zaznaczyć, służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, iż należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie nie było kwestionowane, że Burmistrz - wobec brzmienia art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). W ocenie Sądu wnioskowana informacja posiada walor informacji publicznej. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i działalnością podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. Definicja informacji publicznej zawarta w powyższym przepisie odsyła zatem do pojęcia "sprawy publicznej", której definicji legalnej brak w przedmiotowej ustawie. Zaznaczyć jednak należy, że podczas prac nad ustawą pojęcie "sprawa publiczna" było rozwijane jako "działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, W. 2009, s. 138). W świetle powyższych regulacji, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (por. uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OPS 8/13, publ. https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W szczególności informacją publiczną jest informacja o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego. (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit c u.d.i.p.). Natomiast, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018r., poz. 2068, dalej "u.d.p.") drogi gminne ze względu na funkcje w sieci drogowej zalicza się do kategorii dróg publicznych i stanowią one własność samorządu gminy (art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 2a ust. 2 u.d.p.). Zarządcą drogi gminnej jest wójt (burmistrz prezydent miasta) – art. 19 ust. 2 pkt 4 u.d.p., do zadań którego należy w szczególności wykonywanie robót interwencyjnych, utrzymaniowych i zabezpieczających oraz przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników (art. 20 pkt 11 i 12). W świetle powyższego przyjąć należy, że informacja objęta wnioskiem skarżącej z dnia 6 października 2017r., jako dotycząca działań w sprawie zaorania drogi gminnej należącej do majątku samorządu gminy stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 u.d.i.p. Skarżący żąda bowiem udzielenia przez Burmistrza informacji w zakresie sposobu załatwienia sprawy administracyjnej dotyczącej majątku gminnego, a więc danych wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. Przy czym organ nie kwestionował, że wnioskowana informacja posiada walor informacji publicznej, oraz udzielił informacji w takim zakresie, jak to było możliwe w okolicznościach przedmiotowej sprawy. W związku z powyższym, stwierdzić należy, że stan bezczynności organu administracji publicznej ustał po wniesieniu skargi i nie występował w chwili orzekania przez Sąd. Okoliczność udostępnienia żądanej informacji już po wniesieniu skargi nie powodowała jednak bezprzedmiotowości postępowania. Tym samym z uwagi na załatwienie wniosku po wniesieniu przez Skarżącą Spółkę skargi na bezczynność do Sądu, bezprzedmiotowym stało się orzekanie w zakresie zobowiązania Burmistrza [...] do udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie, zatem postępowanie sądowoadministracyjne w tej części należało umorzyć. Niemniej jednak niezbędnym było stwierdzenie, czy organ pozostawał w bezczynności i czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Burmistrz uchybił powyższemu terminowi i to w sposób znaczny, bowiem wniosek wpłynął do organu w dniu 6 października 2017r., a informacja po okresie bezczynności została udzielona dopiero 27 września 2018r., zatem po czasie przekraczającym 11 miesięcy. Jak wskazano powyżej, bez znaczenia są przyczyny tak znacznego opóźnienia. Niewątpliwie, więc organ nie udostępnił informacji w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji, Sąd uznał, że organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej aż do momentu udzielenia jej informacji. Jak wynika z okoliczności sprawy, Skarżący podtrzymał wnioski skargi w pozostałym zakresie. Oceniając, zatem charakter stwierdzonej bezczynności, wskazać należy, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt: I OSK [...]; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt: II OSK [...], dostępne [...]). W ocenie Sądu zaistniała w okolicznościach niniejszej sprawy bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa, bowiem okres bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej uznać należy za znaczny. Burmistrz zachowywał się biernie w stosunku do wniosków i skarg Skarżącej, żeby nie powiedzieć, że organ udzielił informacji na wniosek z 6 października 2017r. na skutek wymierzenia grzywny organowi w związku z nieprzekazaniem skargi do WSA w Poznaniu w innych jeszcze sprawach (IV SO/Po [...]). Sądowi znane są z urzędu skargi Spółki na bezczynność organu, a także wnioski Skarżącej o wymierzenie grzywny z powodu nieprzekazania skargi Spółki do Sądu. Z okoliczności sprawy można wywnioskować, że bezczynność organu przybrała postać działania nacechowanego złą wolą organu. Sąd uwzględnił fakt, że organ, nie kwestionując swojego obowiązku w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ostatecznie rozpoznał wniosek Skarżącej i informacji publicznej udzielił. Z tych samych powodów Sąd uznał za zasadne zastosowanie grzywny określonej w art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd wziął bowiem pod uwagę, że wymierzenie grzywny jest dodatkowym środkiem stosowanym w sytuacjach rażącego naruszenia prawa, zmierzającym, poprzez dolegliwość finansową, do dyscyplinowania organu w celu podjęcia przez niego czynności. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd w punkcie 1 wyroku umorzył postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 161 §1 pkt 3 P.p.s.a. w części obejmującej zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 06 października 2017r., o jakim mowa w treści art. 149 §1 pkt 1 P.p.s.a. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd stwierdził w punkcie 2, że organ dopuścił się bezczynności, jednocześnie stwierdzając że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Wobec stwierdzenia bezczynności organu, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, Sąd wymierzył organowi grzywnę w wysokości [...] zł. na podstawie art. 149 §2 P.p.s.a., jak orzeczono w punkcie 3 wyroku. Sąd określając wysokość grzywny miał na uwadze znaczny, bo przekraczający 11 miesięcy okres jaki upłynął od dnia złożenia do organu wniosku do udzielenia tej informacji przez organ (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2010r., sygn. akt I OZ [...], publ. Lex nr 653783). Treść art. 154 § 6 P.p.s.a. stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (M.P. z 2019r., poz. 201). Grzywna ustalona została w dolnych granicach, bowiem przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku 2018 wynosiło [...] zł. Sąd uwzględnił, że informacja publiczna została ostatecznie udzielona, a także organ wyjaśnił przyczyny opóźnienia. W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł w punkcie 4 wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od Burmistrza [...] na rzecz Skarżącej łączną kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na zasądzone koszty składa się kwota [...]zł uiszczonego wpisu od skargi, ustalonego na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, ze zm.) oraz uiszczona opłata skarbowa w wysokości [...] zł za udzielenie pełnomocnictwa. Natomiast w myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.