IV SAB/Po 198/18

Sygn. [...] IV SAB/Po 198/18 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Anna Jarosz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2019 r. sprawy ze skargi S. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości S. W. wniósł skargę na przewlekłe załatwienie sprawy przez Wójta Gminy w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy w sprawie oznaczonej numerem [...] Domagał się uznania, że organ dopuścił się przewlekłości w prowadzeniu postępowania, wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. oraz rozstrzygniecia o kosztach postępowania. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że w dniu 01 października 2012 r. złożył wniosek o wydanie warunków zabudowy, a Wójt Gminy wydał decyzję w sprawie w dniu 04 października 2013 r. Skarżący wskazał, że przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania wyczerpał wymagany tryb składając zażalenie. Następnie przytoczył stanowiska doktryny i orzecznictwa dotyczące skarg na bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie postępowania. Podsumował, że w przedmiotowej sprawie możliwe jest zbadanie przewlekłości prowadzenia postępowania. Skarżący dołączył kopię zażalenia z 30 października 2018r. na przewlekłość postępowania organu w sprawie warunków zabudowy, jakie skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie. Przedstawił dotychczasowy stan sprawy wskazując, że w dniu 01 października 2012 r. S. W. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla działek nr [...] i [...] w miejscowości S., w zakresie budowy 2 budynków biurowo-usługwo-produkcyjnych z funkcją nie zaliczoną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z dnia 12 listopada 2010 r.). W dniu 10 października 2012 r. Wójt zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie, a następnie 30 października 2012 r. sporządzono analizę urbanistyczną. Pismem z dnia 21 listopada 2012 r. (doręczonym 27 listopada 2012 r.) zawiadomiono o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do dnia 14 grudnia 2012 r. W dniu 28 listopada 2012 r. S. W. wniósł o zawieszenie postępowania, a organ postanowieniem z dnia 30 listopada 2012 r. postępowanie administracyjne w sprawie zawiesił. W dniu 06 sierpnia 2013 r. S. W. wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania, Wójt Gminy postanowieniem z dnia 03 września 2013 r. podjął zawieszone postępowanie. Akta sprawy zostały przekazane urbaniście. W dniu 04 października 2013r. została wydana decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 2 budynków biurowo-usługwo-produkcyjnych z funkcją nie zaliczoną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] położonych w m. Sady, gm. T. Podgórne. Wójt poinformował, że do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skargą na przewlekłość Wójta w tej samej sprawie, złożona przez H. W.. S. H. W. zarejestrowano pod sygn. IV SAB/Po 158/18 jednak została ona cofnięta, a postępowanie w sprawie umorzono. W odpowiedzi na skargę wskazano też, że S. W. złożył zażalenie na przewlekłość postępowania w sprawie, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia 21 listopada 2018 r. uznało ponaglenie za nieuzasadnione z uwagi na załatwienie sprawy przez organ I instancji decyzją nr [...] Wójt podkreślił, że S. W. w 2012 roku i 2013 roku złożył około 350 wniosków o ustalenie warunków zabudowy. Były to wnioski, które wymagały bardzo szerokiej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Często analiza zawierała kilkanaście arkuszy o formacie A0. Zdaniem Organu były to działania celowe mające na celu paraliż funkcjonowania Urzędu. Pismem sporządzonym 19 grudnia 2018 r. (k. 29 akt adm.) S. W. uzupełnił złożoną skargę wyjaśniając, że od 2011 do 2018 r., tj. przez okres 8 lat złożył wspomniane przez Wójta 350 wniosków. Jak zauważył Skarżący oznacza to, ze przez okres 96 miesięcy organ musiał rozpoznać 3 jego wnioski miesięcznie. W ocenie Skarżącego celowo przedłużano jego sprawę. Przekazując Sądowi uzupełnienie skargi Wójt przesłał też (znany już Sadowi z urzędu) wykaz wniosków Skarżącego, jego rodziny oraz spraw w których Skarżący był pełnomocnikiem w latach 2012 i 2013. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zakres przedmiotowy takiej skargi wyznaczają więc postanowienia art. 3 § 2 pkt 1–4 i 4a P.p.s.a., w tym sensie, że zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności w nich wskazanych. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 P.p.s.a., gdyż zarzucana przewlekłość dotyczy postępowania w sprawie warunków zabudowy i wydania przez organ I instancji decyzji administracyjnej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., kończącej to postępowanie. Kolejny, wymagający zbadania na wstępnym etapie, warunek dopuszczalności skargi wynika z art. 52 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę, w tym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona uprzednio wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. z 2013, poz. 267, aktualnie Dz.U. z 2018, poz. 2096 – dalej jako: K.p.a.), zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy ponaglenie (art. 53 § 2b P.p.s.a.). Jak wynika z akt Skarżący pismem z dnia 30 października 2018r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. zażalenie na przewlekłość postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy zakończonej wydaniem decyzji o sygn. [...] Przyjąć zatem należy, że Skarżący wyczerpał tryb poprzedzający wniesienie skargi na przewlekłość postępowania przewidziany w art. 37 K.p.a. (art. 53 § 2b P.p.s.a.). W tak zakreślonych granicach sprawy, obejmujących postępowanie przed Wójtem Gminy w sprawie z wniosku o wydanie warunków zabudowy Sąd ustalił, w oparciu o materiał zgromadzony w aktach administracyjnych, następujące okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. S. W. w dniu 01 października 2012 r. S. W. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla działek nr [...] i [...] w miejscowości S., w zakresie budowy hali magazynowo-produkcyjnej wraz z biurem, zabudowy usługowo-magazynowo-produkcyjnej, dla inwestycji dla której - jak wskazano we wniosku - nie jest wymagane sporządzenie raportów oddziaływania na środowisko. W dniu 10 października 2012 r. Wójt zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie (k.22 akt adm.), a następnie 30 października 2012 r. sporządzono analizę urbanistyczną (k.23-26 akt adm.). Pismem z dnia 21 listopada 2012 r. (doręczonym 27 listopada 2012 r.) zawiadomiono Skarżącego o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do dnia 14 grudnia 2012 r.(k.27 akt adm.). W dniu 28 listopada 2012 r. S. W. wniósł o zawieszenie postępowania (k.28 akt adm.), a organ postanowieniem z dnia 30 listopada 2012 r. postępowanie administracyjne w sprawie zawiesił (k.29 akt adm.). W dniu 06 sierpnia 2013 r. S. W. wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania (k.30 akt adm.). Wójt Gminy postanowieniem z dnia 03 września 2013 r. podjął zawieszone postępowanie (k. 31 akt adm.). Akta sprawy zostały przekazane urbaniście, który w dniu 24 września 2013 r. sporządził analizę urbanistyczną (k. 33-35 akt adm.). Pismem z dnia 26 września 2013 r. (doręczonym 27 września 2013 r.) zawiadomiono Skarżącego o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia (k.39 akt adm.). W dniu 04 października 2013r. została wydana decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 2 budynków magazynowo-biurowo-usługwo-produkcyjnych z funkcją nie zaliczoną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] położonych w m. Sady, Gm. T. Podgórne (k. 40 akt adm.). Mając na uwadze powyższe okoliczności i stan sprawy, w ocenie Sądu nie doszło do "przewlekłego prowadzenia postępowania". Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania została wyodrębniona z dotychczasowego pojęcia bezczynności, w celu rozszerzenia ochrony prawnej stron przed naruszaniem przez organy terminowego załatwiania spraw. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwiając sprawy w terminie, nie pozostaje jednak w bezczynności, a podejmowane przez organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 K.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12; wyrok NSA z 3 września 2013 r., sygn. akt II OSK 891/13; wyrok NSA z 7 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2595/13). Zatem, przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych i zbędnych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Wobec czego organ prowadzi postępowanie przewlekle, gdy działania organu są opieszałe, niesprawne i nieskuteczne, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Sąd badając przewlekłość postępowania kontroluje czynności podejmowane przez organy, także ich terminowość w zakresie przepisów wynikających z art. 35 - 36 K.p.a. (vide wyroki w sprawach II GSK 5346/16 z dnia 8 lutego 2017 r., IV SAB/Gl 68/17 z dnia 9 maja 2017 r., II SAB/Bk 11/17 z dnia 28 marca 207 r.; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że skarga na przewlekłość postępowania, podlega ocenie sądu niezależnie od faktu zakończenia tego postępowania. Przewlekłe prowadzenie postępowania jest bowiem stanem obiektywnym, istniejącym lub nieistniejącym niezależnie od ostatecznego załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2017 r. sygn. II OSK 1668/17). W aktualnym stanie prawnym, według art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. przewlekłość to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Przedmiotem postępowania ze skargi na przewlekłość jest kontrola toku i poprawności czynności organu, ich natężenia i koncentracji materiału dowodowego. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Wójt [...] nie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w powyższym rozumieniu. Przedmiotem kontrolowanej sprawy było ustalenie warunków zabudowy, zatem zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945) takie postępowanie jest wszczynane na wniosek, a taki wniosek, jak wynika z akt sprawy administracyjnej został złożony w dniu 01 października 2012r., a formalnego wszczęcia postępowania na podstawie art. 61 §1 i 4 K.p.a. organ dokonał w dniu 10 października 2012r. Zgodnie z art. 35 §3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Taki charakter sprawy administracyjnej może być uzasadniony ze względu na złożony stan faktyczny sprawy, wymagający przeprowadzenia starannego i wnikliwego postępowania wyjaśniającego, jak i ze względu na niejasny stan prawny, wymagający starannej wykładni przepisów prawa lub też z uwagi na precedensowy charakter rozstrzygnięcia. Zakwalifikowanie danej sprawy jako "sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego" względnie jako "sprawy szczególnie skomplikowanej" należy do organu prowadzącego postępowanie (zob. A. Wróbel: Komentarz aktualizowany do art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, teza 8, LEX 2016). W ocenie Sądu uzasadnione jest przyjęcie, że w przypadku budynków biurowo-usługwo-produkcyjnych z funkcją nie zaliczoną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uzasadniona jest jej kwalifikacja jako "szczególnie skomplikowanej", co wynika ze specyfiki takiej sprawy oraz zasięgu jej oddziaływania. Sprawa taka wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego polegającego w pierwszej kolejności na obligatoryjnym przygotowaniu przez uprawnionego urbanistę analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Od wyników tej analizy, w przypadku możliwości wydania decyzji pozytywnej, zależała potrzeba podjęcia dalszych czynności organu dotyczących uzyskania stosownych uzgodnień i opinii organów współdziałających. W niniejszej sprawie wobec ustalenia braku kontynuacji funkcji istniejącej zabudowy, co ostatecznie skutkowało wydaniem decyzji negatywnej, organ słusznie nie podejmował dalszych czynności merytorycznych w sprawie. Dysponując wynikami analizy, w dniu 26 września 2013 r. organ był gotowy do załatwienia sprawy, gdyż na tym etapie sprawa była już dostatecznie wyjaśniona i możliwe było jej zakończenie. Organ zawiadomił strony o zakończeniu postępowania w terminie przewidzianym w art. 35 §3 K.p.a. liczonym od dnia wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Termin do zapoznania się stron z aktami sprawy wyznaczony zgodnie z art. 10 §1 K.p.a. upłynął 04 października 2013 r. (wnioskodawca odebrał zawiadomienie w dniu 27 września 2013 r. k. 39 akt adm.). W zasadzie jeszcze w ostatnim dniu powyższego terminu zakreślonego w zawiadomieniu, tj. w dniu 04 października 2013 r. organ wydał decyzję kończącą postępowanie w sprawie z wniosku S. W. o wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowych działek. Następnie, wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 35 § 5 K.p.a. do terminów określonych w art. 35 § 1 – § 4 K.p.a. nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresów trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Tymczasem w niniejszej sprawie miało miejsce zawieszenie postępowania Podkreślić trzeba, że w niniejszej sprawie zawieszono postępowanie administracyjne postanowieniem z dnia 30 listopada 2012 r. (k.29 akt adm.) na wniosek Skarżącego "do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu sprawy zainwestowania na terenach opisanych w ewidencji gruntów jako grunty orne RIII". Podkreślić trzeba, że pomimo prawidłowego pouczenia Skarżący nie wniósł zażalenia na to postanowienie, a więc korzysta ono z domniemania legalności. Postępowanie podjęto natomiast dnia 03 września 2013 r. na wniosek Skarżącego złożony dnia 06 sierpnia 2013 r. (k.30 akt adm.). Zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 103 K.p.a.). W jego czasie organ administracji publicznej może podejmować jedynie czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego (art. 102 K.p.a.). Z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika, aby zachodziła konieczność zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważna szkoda dla interesu społecznego. Zatem w trakcie zawieszenia postępowania organ nie był zobowiązany podejmować w sprawie jakiekolwiek czynności. [...] trwania zawieszenia postępowania nie wlicza się zatem do terminu załatwienia sprawy (art. 35 § 5 K.p.a.). Zawieszenie postępowania wstrzymując bieg terminów przewidzianych w kodeksie powoduje, że biegną one dalej dopiero z chwilą podjęcia zawieszonego postępowania. Tym samym zawieszenie postępowania eliminuje możność powstania przewlekłości postępowania związanej z upływem terminu załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1222/15; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że zainicjowane wnioskiem z dnia 01 października 2013 r. postępowanie zawieszono 30 listopada 2012 r. (trwało zatem niespełna dwa miesiące), co w przypadku sprawy skomplikowanych (a za taką należy uznać sprawę ustalenia warunków zabudowy dla 2 budynków biurowo-usługwo-produkcyjnych z funkcją nie zaliczoną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) należy uznać za zgodne z prawem. Po okresie zawieszenia postępowania, wraz z jego podjęciem (tego samego dnia, tj. w dniu 03 września 2013 r.) wydano postanowienie informujące o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 03 listopada 2013 r. (k.32 akt adm.). Oceniając te działania organów, należy zauważyć, że po dziesięciomiesięcznym okresie zawieszenia postępowania rolą organu było zweryfikowanie aktualności podjętych dotychczas w postępowaniu czynności, co też uczyniono zlecając ponownie przeprowadzenie analizy urbanistycznej, co nastąpiło 24 września 2013 r. (k.35 akt adm.). Podkreślić trzeba, że w analizowanym przypadku weryfikacja treści decyzji wydanej 04 października 2013 r. wskazuje, że rzeczywiście wydając decyzję z dnia 04 października 2013 r, posłużono się analizą sporządzoną po podjęciu postępowania, w dniu 24 września 2013 r., która została uzupełniona o dodatkowe działki (k.43 v. akt adm.). Można przyjąć, że dwumiesięczny okres załatwienia niniejszej sprawy o wydanie warunków zabudowy do zawieszenia postępowania, a później miesięczny okres postępowania pomiędzy podjęciem postępowania a wydaniem decyzji odpowiadał uwarunkowaniom i specyfice - tego konkretnego - postępowania. Mając na uwadze sekwencję podejmowanych w sprawie czynności, jak i ich rodzaj stwierdzić należy, że organ był gotowy do wydania decyzji już w dniu 21 listopada 2012 r., o czym zawiadomił Skarżącego pismem doręczonym w dniu 27 listopada 2012 r. (k.27 akt adm.). Na podstawie akt sprawy należy wnioskować, że Wójt Gminy zmierzał do rozpoznania sprawy, czego dowodzi treść zawiadomienia z dnia 21 listopada 2012 r. Do wydania decyzji nie doszło jednak na skutek zawieszenia postępowania, na wniosek Skarżącego złożony 28 listopada 2012 r. (k.28 akt adm.), a więc w okresie otwartym do zgłaszania wniosków w trybie art. 10 k.p.a. Jak Sąd wyjaśniał powyżej, postanowienie z dnia 30 listopada 2012 r. o zwieszeniu postępowania korzysta z domniemania legalności. Nie można zatem aktualnie kwestionować jego zasadności, czego z resztą nie uczynił sam Skarżący, pomimo pouczenia o terminie i sposobie wniesienia zażalenia. Po złożeniu przez Skarżącego wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, organ w przepisanym prawem terminie, postępowanie podjął (k.31 akt adm.). W badanej sprawie przedłużenie terminu załatwienia sprawy w chwili podejmowania postępowania było uzasadnione okolicznościami sprawy. Należy mieć na uwadze fakt, że organ wydając rozstrzygnięcie w sprawie, co do zasady, musi mieć na uwadze stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji. W okolicznościach badanej sprawy wydanie decyzji uzależnione było nadto od sporządzenia analizy urbanistycznej, przez uprawniony - inny niż organ - podmiot. Zasadnie zatem, po podjęciu postępowania (po 10 miesiącach przerwy) zweryfikowano ustalenia faktyczne i zabrany materiał dowodowy i - na jego podstawie - wydano decyzję kończącą postępowanie w sprawie. Niezwłocznie po uzyskaniu powtórnej analizy (sporządzonej 24 września 2013 r. – k. 35 akt adm.), Skarżącego pismem z dnia 26 września 2013 r. zawiadomiono o możliwości wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego – k.39 akt adm.). Wraz z upływem tego terminu wydano decyzję z 04 października 2013 r. Reasumując, w sprawie nie stwierdzono znaczącego i nieakceptowalnego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postępowania. Z tego względu nie można przyjąć, aby w sprawie prowadzono postępowanie w sposób przewlekły. W ocenie Sądu organ nie podejmował czynności, które można by ocenić jako zbędne, pozorne i w nieuzasadniony sposób przedłużające postępowanie. Wobec powyższego Sąd uznał, że skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania należy oddalić. Skutkiem powyższego brak było podstaw do uwzględnienia żądania o wymierzenie grzywny organowi (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.