IV SAB/Po 20/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz - Frymus Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska (spr.) WSA Izabela Bąk – Marciniak Protokolant Sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi S. K. Sp. z o. o. w C. na bezczynność Burmistrza Gminy K. w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. zobowiązuje Burmistrza Gminy K. do wydania decyzji w przedmiocie wniosku S. K. Sp. z o. o. w Cz. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na rozbudowie składowiska odpadów w Cz. w termie 30 dni od uprawomocnienia wyroku 2. zasądza od Burmistrza Gminy K. na rzecz S. K. Sp. z o. o. w Cz. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania Wnioskiem z dnia 29 maja 2008 r. spółka S. K. Sp. z.o.o. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na rozbudowie składowiska odpadów w K. gm. Cz.. Postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. Burmistrz Gminy K., na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na rozbudowie składowiska odpadów w Cz., gm. K.. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w Urzędzie Miasta podjęto czynności przygotowawcze do opracowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar, którego dotyczy przedmiotowy wniosek o ustalenie inwestycji celu publicznego. Organ wskazał, iż wstępne opracowanie dotyczące planu miejscowego wskazują, że ustalenia planu miejscowego dla przedmiotowego obszaru mogą być odmienne od wnioskowanego sposobu zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu organ wskazał również, iż zawieszenie postępowanie nie może trwać dłużej niż 12 miesięcy. Na skutek wniesionego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] wyznaczył Burmistrzowi Miasta i Gminy K. termin do załatwienia sprawy dotyczącego kwestii ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego do dnia [...] marca 2010 r. Wnioskiem z dnia [...] października 2009 r. strona wystąpiła do organu o podjęcie zawieszonego postępowania wskazując, iż zgodnie z art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym burmistrz podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania, trwającym maksymalnie 12 miesięcy od złożenia wniosku, nie uchwalono planu miejscowego lub jego zmiany. Strona wskazała, iż wniosek został złożony w dniu [...] czerwca 2008 r., a do dnia [...] czerwca 2009 r. nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia [...] marca 2010 r. spółka S. K. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Gminy K. wnosząc o stwierdzenie bezczynności Burmistrza Gminy K. i zobowiązanie go do wydania rozstrzygnięcia w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż organ postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. zawiesił postępowanie w sprawie oraz że pomimo złożenia wniosku o podjęcie postępowania, w którym wskazano na upływ terminu z art. 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ nie wydał postanowienia podejmującego postępowanie. Zdaniem skarżącego postępowanie z wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego winno zostać podjęte już [...] czerwca 2009 r., a rozstrzygnięcie winno zapaść najpóźniej na początku sierpnia 2009 r. Skarżący podniósł dodatkowo, iż organ nie załatwił również sprawy w terminie wyznaczonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r., nakazujące organowi załatwić sprawę do [...] marca 2010 r. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, iż już w momencie zawieszenia postępowania organ pozostawał w zwłoce z uwagi na upływ maksymalnego terminu do załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy K. wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie do dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w związku z protestami wniesionymi po wywieszeniu obwieszczenia o wszczęciu postępowania w spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego Rada Miejska podjęła uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], w związku z którą Burmistrz dnia [...] września 2008 r. postanowił zawiesić postępowanie. Dalej organ wskazał, iż procedura planistyczna związana z opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wnioskowanego terenu jest faktycznie zakończona pod względem wymogów ustawy, za wyjątkiem stwierdzenia przez Radę zgodności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania dla Gminy K., które jest w trakcie zmiany. Organ wskazał, iż w momencie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ musiałby stwierdzić wygaśnięcie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Ponadto organ zwrócił uwagę, iż przez Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska toczy się postępowanie naprawcze w związku z tym, iż składowisko prowadzone przez skarżąca negatywnie oddziaływuje na środowisko. Na rozprawie w dniu 9 czerwca 2010 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę oraz wskazał, iż uchwała z 2003 r. i postępowanie przed organami ochrony środowiska nie mają związku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pełnomocnik organu wniósł jak w odpowiedzi na skargę oraz oświadczył, iż pod koniec czerwca na sesji ma być uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpatrując skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Kontrola działalności organów administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w przypadku skargi na bezczynność organów w sprawach, w których są wydawane decyzje administracyjne, postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, postępowanie wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone wyżej daty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa [art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.). W postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność organu sąd administracyjny nie wnika w merytoryczną poprawność działania organu, co do istoty wniosku strony, inicjującego dane postępowanie, a jedynie bierze pod uwagę sam fakt, czy w dacie orzekania przez Sąd, organ załatwił w przewidzianej prawem formie żądanie strony zawarte w jej wniosku. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996 r., str. 62-63). Oceniając zachowanie organu w świetle wyżej wskazanych kryteriów uznać należy, iż w przedmiotowej sprawie organ pozostaje w bezczynności, a skarga wniesiona do Sądu jest w pełni uzasadniona. W niniejszej sprawie skarżący w dniu [...] czerwca 2008 r. wystąpił do Burmistrza Gminy K. z wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na rozbudowie składowiska odpadów w K. gm. Cz.. Postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. Burmistrz Gminy K., na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na rozbudowie składowiska odpadów w Cz., gm. K.. Zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego można zawiesić na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powyższej regulacji jednoznacznie wynika, iż organ ma możliwość zawieszenia postępowania, jednak okres na jaki może to uczynić nie może być dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o wydanie decyzji. Wobec powyższego skoro w niniejszej sprawie wniosek został złożony w dniu [...] czerwca 2008 r., to organ mógł zawieście postępowanie maksymalnie do dnia [...] czerwca 2009 r. Po tym terminie organ winien podjąć postępowanie i stosownie do okoliczności wydać rozstrzygnięcie. Zgodnie z pkt 2 ust. 1 art. 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono planu miejscowego lub jego zmiany. W przedmiotowej sprawie jak wynika m.in. z odpowiedzi na skargę oraz z oświadczenia pełnomocnika organu złożonego na rozprawie do dnia rozpoznawania sprawy tj. do dnia 9 czerwca 2010 r. nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem organ, wobec nie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do dnia 2 czerwca 2009 r. winien podjąć postępowanie i wydać decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego najpóźniej w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej Kpa). W myśl przepisu art. 35 § 3 Kpa załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W tym miejscu zauważyć należy, iż o upływie terminu zawieszenia postępowania organ był informowany także przez stronę. Pismem z dnia [...] października 2009 r. strona wystąpiła do organu o podjęcie zawieszonego postępowania wskazując, iż upłynął maksymalny termin zawieszenia. Pomimo wyraźnego wniosku strony organ nie podjął żadnych czynności. Również po zobowiązaniu organu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. [...] do załatwienia sprawy do dnia [...] marca 2010 r. organ nie wydał decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku strony o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ pomimo prawnego obowiązku nie załatwił do chwili obecnej tj. po upływie ponad 2 lat od złożenia wniosku i upływu ponad roku od dnia maksymalnego terminu zawieszenia postępowania, wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wobec powyższego stwierdzić należy, że organ administracji pozostawał w bezczynności do dnia wydania wyroku w tej sprawie, nie wydał bowiem w terminach przewidzianych w art. 35 Kpa decyzji administracyjnej, która by to postępowanie zakończyła stosowanie do treści art. 104 Kpa. Zwrócić również należy uwagę, iż z treść odpowiedzi na skargę, a w szczególności z zawartego w niej wniosku o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy do dnia [...] lipca 2010 r. jednoznacznie wynika, iż organ jest w pełni świadomy, że w przedmiotowej sprawie pozostaje w bezczynności. W tym stanie Sąd na podstawie art. 149 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa. | | | | | | |