IV SAB/Po 226/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Y. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie wypłaty świadczenia postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. L. Y. złożyła skargę z 16 października 2025 r. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w zakresie wypłaty świadczenia wychowawczego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując jednocześnie, że po wznowieniu postępowania z urzędu uchylił własną decyzję z 5 grudnia 2024 r. i przyznał stronie skarżącej świadczenie wychowawcze. Wobec niejednoznacznej treści skargi oraz wniosków procesowych, zarządzeniem z 25 listopada 2025 r. wezwano skarżącą do jednoznacznego sprecyzowania skargi i określenia, czy pismo to stanowi skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, czy też jest skargą na akt lub czynność organu. W razie wskazania, że dotyczy ona aktu lub czynności (w szczególności decyzji lub postanowienia), Sąd wzywa nadto do wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu lub czynności. Jednocześnie Sąd zwrócił się do skarżącej o wskazanie, czy wobec wydania przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzji z 4 listopada 2025 r. nr [...] w postępowaniu nr [...], którą organ po wznowieniu postępowania z urzędu uchylił własną decyzję z 5 grudnia 2024 r. i przyznał świadczenie wychowawcze za okres od 1 sierpnia 2024 r. do 31 maja 2025 r. skarżąca podtrzymuje skargę z 16 października 2025 r., czy też skargę cofa. Skarżącą pouczono, że odpowiedzi na wezwanie należy udzielić w terminie 7 dni, pod rygorem przyjęcia, że strona podtrzymuje skargę z 16 października 2025 r., która została wniesiona na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w zakresie wypłaty świadczenia wychowawczego. Pismem z 12 grudnia 2025 r. skarżąca poinformowała, że wobec wypłacenia należnych świadczeń nie podtrzymuje skargi, nie ma dalszych roszczeń ani uwag wobec organu i prosi o uznanie sprawy za zakończoną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 953 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Konsekwencją złożenia oświadczenia o cofnięciu skargi jest obowiązek Sądu umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Skarżący jest dysponentem skargi, który inicjuje postępowanie, a Sąd jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi, o ile nie stwierdzi wystąpienia przesłanek negatywnych wskazanych w art. 60 P.p.s.a. W kontrolowanym postępowaniu Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek czyniących cofnięcie skargi niedopuszczalnym. W ocenie Sądu oświadczenie strony skarżącej wyrażone w piśmie z 12 grudnia 2025 r. stanowi skuteczne cofnięcie skargi i nie zmierza do obejścia prawa, w związku z czym uznać należy cofnięcie skargi za skuteczne. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.