IV SAB/Po 25/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Maciej Busz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu w przedmiocie informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala wniosek o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Poznaniu grzywny; 5. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącej K. S. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów sądowych. IV SAB/Po 25/16 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] stycznia 2016r. (doręczonym przez platformę ePUAP w dniu [...] lutego 2016r.) K. S. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu prowadzi z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] maja 2012r., nr [...] ustalającej warunki zabudowy działki oznaczonej nr ewid. [...] i [...] położonej przy ul. [...] w [...], gm. Kórnik dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego w granicy działek [...] i [...] i [...] wraz z decyzją zmieniającą z dnia [...] października 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu pismem z dnia [...] lutego 2016r. (doręczonym w dniu [...] lutego 2016r. przez platformę ePUAP) poinformowało, że w dniu [...] listopada 2014 r. Kolegium wydało decyzję o nr [...], którą stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] maja 2012 r. o nr [...] ustalającej warunki zabudowy działki oznaczonej nr ewid. [...] i [...] położonej przy ul. [...] w [...], gm. Kórnik dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego w granicy działek [...],[...] i [...]. Następnie na skutek wniosku R. G. i R. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w dniu [...] kwietnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wydało decyzję o nr [...], którą uchyliło zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w całości i umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] maja 2012 r. o nr [...] ustalającej warunki zabudowy działki oznaczonej nr ewid. [...] i [...] położonej przy ul. [...] w [...], gm. Kórnik dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego w granicy działek [...].[...] i [...]. Decyzję Kolegium dnia [...] kwietnia 2015 r. zaskarżono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wyrokiem z dnia 13 października 2015 r., sygnatura II SA/Po 608/15 Sąd oddalił skargę w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Pismem z dnia [...] lutego 2016r. (doręczonym do Kolegium w dniu [...] lutego 2016r. przez platformę ePUAP) K. S. wskazała, że pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zawiera odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku o udostępnienie formacji publicznej. Zaznaczyła, że prosiła o udzielenie informacji, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu prowadzi z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], ustalającej warunki zabudowy działki oznaczonej nr ewid. [...] i [...] położonej przy ul. [...] w [...], gm. Kórnik dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego w granicy działek [...] i [...] i [...] wraz z decyzją zmieniającą z dnia [...] października 2012 r. W związku z powyższym ponownie wniosła o udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie. Pismem z dnia [...] marca 2016r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wskazała, że w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. organ opisał historię postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych dotyczących wskazanych decyzji, jednak nie odpowiedział na zapytanie i nie udzielił informacji publicznej, czy prowadzi z urzędu postępowanie. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. skarżąca złożyła, identyczny przedmiotowo, wniosek o udzielenie informacji publicznej. Nawiązała do pisma organu z dnia [...] lutego 2016 r., w którym organ nie odpowiedział na poprzednie zapytanie - informację publiczną, czy prowadzi z urzędu postępowanie. Ponowny wniosek organ odebrał w dniu [...] lutego 2016 r. Również w tym przypadku doręczenie zostało dokonane za pośrednictwem platformy ePUAP. Skarżąca podniosła, że organ nie udzielił informacji publicznej we wnioskowanym zakresie. Skarżąca wniosła o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa oraz wymierzenia Kolegium grzywny oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] marca 2016r. (przesłanym [...] marca 2016r. za pośrednictwem platformy ePUAP) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu udzieliło odpowiedzi na wniosek i poinformowało skarżącą, że nie prowadzi z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] maja 2012 r. Ponadto Kolegium wskazało, że pismem z dnia [...] lutego 2016r. udzieliło już odpowiedzi na to samo pytanie. Organ zaznaczył, że z pisma z dnia [...] lutego 2016r. nie wynikało, jakoby Kolegium prowadziło postępowanie z urzędu w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia [...] marca 2016r., w odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o oddalenie skargi i wskazało, że pismem z dnia [...] lutego 2016r. poinformowało skarżącą o toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących wskazanej decyzji Burmistrza Gminy Kórnik. Kolegium wskazało, że z przesłanego pisma nie wynika, by organ prowadził postępowanie w przedmiotowej sprawie z urzędu. Ponadto organ wskazał, że udzielił informacji publicznej i nie pozostaje w stanie bezczynności. Kolegium zaznaczyło, że K. S. brała czynny udział w toczących się postępowaniach administracyjnych jako pełnomocnik G. W. i J. C. Organ wskazał, że jej mandanci nie zostali uznani za stronę postępowania, dlatego posługiwanie się przez nią procedurą udostępniania informacji publicznej jest formą przymuszania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu do realizacji interesów jej mocodawców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. – kontrola działalności administracji publicznej przez ww. sądy obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.; dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. (dodanym od 15 sierpnia 2015 r.) kontrola ta obejmuje także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782; dalej: "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10; a także wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11 – CBOSA). Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. Przechodząc do merytorycznego jej rozpoznania należy stwierdzić, że przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu w udostępnieniu skarżącej informacji publicznej określonej we wnioskach z [...] stycznia i [...] lutego 2016 r., poprzez brak odpowiedzi na pytanie, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu prowadzi z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] maja 2012r., nr [...] ustalającej warunki zabudowy działki oznaczonej nr ewid. [...] i [...] położonej przy ul. [...] w [...], gm. Kórnik dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego w granicy działek [...] i [...] i [...] wraz z decyzją zmieniającą z dnia [...] października 2012r. Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji. Wprawdzie kwestie te w niniejszej sprawie nie były pomiędzy stronami sporne, ale Sąd w granicach swej kognicji był zobligowany z urzędu przeprowadzić w tym zakresie własne rozważania. Wobec tego należy wskazać, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej jako: "Konstytucja"), która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, określają ustawy (art. 61 ust. 4 Konstytucji). Rudymentarnym aktem prawnym regulującym tę problematykę jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która normuje podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej", przez którą, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). W związku z powyższym żądaną przez skarżącą informacja dotycząca tego, czy organ prowadzi wskazane postępowanie z urzędu – należało uznać za informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Sąd podkreśla, że takiej kwalifikacji wnioskowanej informacji nie kwestionował również organ, o czym świadczy fakt ich udostępnienia przez Kolegium pismem z dnia [...] marca 2016r. (przesłanym za pośrednictwem platformy ePUAP wraz z pismem z dnia [...] marca 2016r. - k. [...] akt adm.). Rozważając z kolei podmiotowy aspekt sprawy należy zauważyć, że adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p. W szczególności są nimi organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Wskazać w tym miejscu należy na treść art. 5 § 2 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, który wskazuje by przez organy administracji publicznej rozumieć również organy jednostek samorządu terytorialnego. Natomiast zgodnie z art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. do organów jednostek samorządu terytorialnego zaliczają się samorządowe kolegia odwoławcze. Wobec tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu jest bez wątpienia podmiotem obowiązanym do udzielania posiadanych informacji publicznych. Skoro więc ustalono, że przedmiotowy wniosek dotyczył informacji publicznej, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu jest organem zobowiązanym do jej udostępnienia, w dalszej kolejności ocenić należało czy wniosek skarżącej został rozpatrzony w sposób przewidziany przepisami prawa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa tryb jej udzielania, w tym obowiązki podmiotu, do którego został skierowany wniosek w przedmiotowym zakresie, wskazując w szczególności w jaki sposób zainicjowane takim wnioskiem postępowanie powinno zostać zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 w zw. z art. 14 i 13 u.d.i.p.) albo, w drodze decyzji, odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności ściśle określonej formy. Na podstawie art. 14 ust. 1 u.d.i.p., jeżeli organ udostępnia informacje publiczna na wniosek, powinien uczynić to w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. W sytuacji gdy taka informacja nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot zobowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli w terminie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W ramach powyższego powiadomienia wnioskodawcy organ jest również zobowiązany do jego poinformowania, że jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji publicznej zostanie umorzone. W niniejszej sprawie skarżąca w dniu [...] stycznia 2016 r. (przesłanym za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu [...] lutego 2016 r.) wniosła o udostępnienie informacji publicznej i odpowiedź na pytanie, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu prowadzi z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] ustalającej warunki zabudowy działki oznaczonej nr ewid. [...] i [...] położonej przy ul. [...] w [...], gm. Kórnik dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego w granicy działek [...] i [...] i [...] wraz z decyzją zmieniającą z dnia [...] października 2012 r. Kolegium w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r., doręczonym w dniu [...] lutego 2016 r. przez platformę ePUAP, opisało historię postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych dotyczących wskazanych decyzji, jednak nie odpowiedziało na zapytanie i nie udzieliło informacji publicznej, czy prowadzi z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], czy też postępowania takiego nie prowadzi. Pismo to zostało przesłane [...] dni po złożeniu przez skarżącą wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Następnie skarżąca w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. (doręczonym organowi w dniu [...] lutego 2016 r.) wskazała, że pismo Kolegium nie zawiera odpowiedzi na zadane pytanie i ponownie wniosła o informację, czy organ prowadzi z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] maja 2012 r., nr [...]. Organ dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność z dnia [...] marca 2016r. udzielił informacji, że nie prowadzi z urzędu przedmiotowego postępowania - pismem z dnia [...] marca 2016 r., przesłanym przez platformę ePUAP w dniu [...] marca 2016 r., czyli 30 dni po doręczeniu przez skarżącą kolejnego wniosku. W piśmie z dnia [...] marca 2016r. i w odpowiedzi na skargę Kolegium wskazuje, że z pisma z dnia [...] marca 2016r. nie wynika, że organ prowadzi lub prowadził takie postępowanie z urzędu. Sąd uznał, że wbrew twierdzeniom Kolegium, z odpowiedzi organu z dnia [...] lutego 2016 r. nie wynika, że organ nie prowadzi przedmiotowego postępowania z urzędu. W piśmie tym organ jedynie opisał prowadzone postępowania w przedmiotowej sprawie i nie udzielił odpowiedzi na zadane pytanie. Sąd podkreśla, że taka odpowiedź na jasno sprecyzowane pytanie jest niedopuszczalna. Argumentacja organu wskazuje na to, że wnioskodawca powinien w drodze wnioskowania a contrario odczytać z pisma organu odpowiedź na swoje pytanie. Nie jest zadaniem strony dokonywanie wykładni a contrario pism organu. Obowiązkiem organu jest udzielenie jasnej i jednoznacznej odpowiedzi. Należy przyjąć, że organ posiada wiedzę o prowadzonych postępowaniach, dlatego nic nie stało na przeszkodzie, by organ od razu odpowiedział na zadane pytanie w sposób konkretny i wskazał, czy prowadzi postępowanie z urzędu w przedmiotowej sprawie, czy też nie. Poza tym skarżąca w piśmie z [...] lutego 2016r. dokładnie wskazała organowi, że oczekuje konkretnej odpowiedzi na zadane pytanie. Organ to pismo zignorował. Konkretnej odpowiedzi udzielił dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność organu. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej we wskazanym art. 13 tej ustawy terminie, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia oznacza, że pozostaje on w bezczynności (wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 605/05, zob. www.orzecznia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze fakt, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wbrew wymogom ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie załatwiło sprawy zainicjowanej przedmiotowym wnioskiem skarżącej, zarzut bezczynności należało uznać za uzasadniony (pkt 2 sentencji wyroku). Sąd wskazuje również, że w momencie, w którym skarga wpłynęła do Kolegium, tj. w dniu [...] marca 2016 r., wniosek skarżącej nie był jeszcze rozpatrzony. Jednakże już po wniesieniu skargi, Kolegium pismem z dnia [...] marca 2016 r. (przesłanego [...] marca 2016 r.) udzieliło informacji publicznej w żądanym zakresie, wskazując, że nie prowadzi z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] maja 2012 r., nr [...]. Powyższe oznacza, że w dacie orzekania przez tutejszy Sąd nie było możliwe wydanie rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a. i zobowiązanie organu do rozstrzygnięcia sprawy. Skoro załatwienie wniosku skarżącej nastąpiło po wniesieniu skargi, a przed dniem wydania wyroku w sprawie, musiało to skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak też Sąd orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. Zgodnie z ww. przepisem Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Nadal jednak na Sądzie spoczywał określony w art. 149 § 2 p.p.s.a. obowiązek stwierdzenia, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd zważył, że stwierdzona w niniejszej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dla oceny, czy w bezczynność i przewlekłość organu miała charakter rażącego naruszenia prawa w każdej sprawie konieczna jest indywidualna ocena. Nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, musi być ono znaczne, bądź też przejawiać się w braku jakiejkolwiek reakcji organu na wniosek strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zignorowało wniosku skarżącej z [...] stycznia 2016r. i mimo przekroczenia ustawowego terminu podjęło pewne działania w celu jego rozpatrzenia i udzieliło odpowiedzi na wniosek, która jednak okazała się wadliwa, ponieważ nie zawierała odpowiedzi na pytanie wnioskodawcy. Sąd uznał, że organ pozostawał w przekonaniu, że załatwił przedmiotowy wniosek i udzielił żądanej informacji publicznej, czego konsekwencją był brak odpowiedzi na kolejny wniosek z dnia [...] lutego 2016 r. Bezczynność organu wynikała, w ocenie Sądu, z niedostatecznej znajomości problematyki udostępniania informacji publicznej, a zachowanie adresata wniosku świadczy o błędnym interpretowaniu prawa. Na marginesie Sąd wskazuje, że twierdzenie Kolegium, że posługiwanie się przez skarżącą procedurą udostępniania informacji publicznej jest formą przymuszania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu do realizacji interesów jej mocodawców jest bezzasadne. Niezależnie od tego, kogo i w jakich sprawach reprezentuje skarżąca, należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. W rozpoznawanej sprawie, mając na względzie charakter sprawy oraz fakt, że Kolegium mimo, iż z przekroczeniem terminów określonych w u.d.i.p., to podjęło jednak czynności zmierzające do załatwienia wniosku, Sąd uznał, że bezczynność organu nie nosi cech rażącego naruszenia prawa (pkt 3 sentencji wyroku). W tej sytuacji Sąd nie stwierdził również podstaw do orzeczenia z urzędu o wymierzeniu organowi grzywny (pkt 4 sentencji wyroku). O zwrocie kosztów Sąd postanowił w punkcie 5 sentencji wyroku na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.