IV SAB/Po 31/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi H.T. A. T. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę [...] do załatwienia wniosku skarżących w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Starosty [...]na rzecz skarżących H. T. i A. T. solidarnie kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] marca 2018 r. do Starostwa w [...] wpłynęło pismo H. T. i A. T., zastępowanych przez pełnomocnika: T. D., w którym zawarty został także wniosek o udzielenie przez Starostę informacji, w trybie dostępu do informacji publicznej, wraz z kopiami ewentualnych rozstrzygnięć: a. udostępnienie akt formalnych oraz dokumentacji projektowej dot. wszystkich części inwestycji, dla której Burmistrz wydał decyzję nr [...] w dniu [...] grudnia 2016 r. b. udostępnienie akt sprawy zakończonej decyzją z [...] maja 2016 r. – jeżeli Wnioskodawcy są w błędzie i decyzja z [...] maja 2016 r. nie dotyczy przedmiotowego zamierzenia budowlanego, c. informacji, czy inwestor wystąpił do Starosty ze zgłoszeniem zamiaru budowy, wnioskiem o pozwolenie na budowę, wnioskiem o pozwolenie wodnoprawne dla studni dla obsługi przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego i jakiej treści zapadły ewentualne rozstrzygnięcia. Pismem z [...] marca 2018 r. T. D., jako pełnomocnik H. T. i A. T. (dalej także jako Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Starosty w udostępnieniu informacji publicznej. Skarżący wnieśli (1) o zobowiązanie Starosty do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty zwrócenia akt organowi, (2) orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, (3) wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości, (4) zasądzenie kosztów postępowania. Z uzasadnienia skargi wynika, że w dniu [...] marca 2018 r. zostało złożone przez pełnomocnika pismo z wnioskiem o udzielenie informacji, czy inwestor wystąpił do Starosty ze zgłoszeniem zamiaru budowy, wnioskiem o pozwolenie na budowę lub z wnioskiem o pozwolenie wodnoprawne dla studni dla obsługi zamierzania inwestycyjnego polegającego na budowie fermy drobiu na działce o nr [...] i jakiej treści zapadły ewentualne rozstrzygnięcia w tym temacie. Do dnia złożenia skargi organ administracji publicznej nie udostępnił ww. informacji ani też nie wydał decyzji odmownej. Obecnie Starosta prowadzi, na wniosek Skarżących, postępowanie wznowieniowe dot. decyzji nr [...] r. o pozwoleniu na budowę dla części obiektów fermy drobiu na działce o nr [...] w Pakosławiu. Obiekty te nie mogą być samodzielnie użytkowane bez studni, której dotyczy żądana informacja. Skarżący zwrócili uwagę, że postanowieniem z [...] lutego 2018 r. Wojewoda Wielkopolski stwierdził, że Starosta dopuścił się przewlekłego prowadzenia ww. postępowania wznowieniowego. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. Napisał, że wniosek o udzielenie informacji w trybie dostępu do informacji publicznej zawarty był w piśmie dotyczącym prowadzonego przez Starostę postępowania zakończonego decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2016 r., udzielającą I. B. i M. B. pozwolenia na budowę 3 obiektów inwentarskich [...] na działce nr [...]. Decyzja o pozwoleniu na budowę została następnie przeniesiona, decyzją z [...] listopada 2016 r., na T. B. oraz T. P.. W piśmie tym zawarto także żądanie udostępnienia, w dniu [...] marca 2018 r. akt sprawy dot. wszystkich części inwestycji, dla której Burmistrz [...] wydał decyzję nr [...] z [...] grudnia 2016 r. Akta sprawy, zgodnie z żądaniem strony skarżącej, zostały w dniu [...] marca 2018 r. udostępnione pełnomocnikom Skarżących, w całości. Starosta zaznaczył, że Skarżący byli stronami postępowania i mogli zapoznać się z aktami sprawy już w ich toku; zawiadomienia o wszczęciu postępowań i decyzje w tych sprawach były skutecznie dostarczone Skarżącym. W protokole z [...] marca 2018 r. z przeglądania akt sprawy zakończonej decyzją nr [...] z [...] maja 2016 r. udzielającą I. B. i M. B. pozwolenia na budowę 3 obiektów inwentarskich [...], zbiornika przeciwpożarowego o poj. 267 m3 z punktem poboru wody (co zostało podkreślone przez Starostę – uwaga Sądu), wagi samochodowej, z instalacjami zewnętrznymi i utwardzeniem części terenu na działce nr [...], a następnie przeniesionej decyzją z [...] lipca 2016 r. na T. B. oraz T. P. poinformowano pełnomocnika Skarżących, że inwestorom wydano dwie decyzje o pozwoleniu na budowę na działce nr ewid. [...]. Pozwolenie nr [...] z [...] maja 2016 r. zostało wydane na wniosek Inwestora, który zawierał m.in. punkt poboru wody. Starosta ocenił, że wnioski i podania stron postępowania administracyjnego nie są informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. zm., dalej jako u.d.i.p.). Zaznaczył, że przychylił się do wniosku po dokonaniu analizy rejestrów i przesłał informację pismem z [...] marca 2018 r., którego kopię przedłożył, że I. B. i M. B. nie występowali ze zgłoszeniem zamiaru budowy, wnioskiem o pozwolenie wodnoprawne ani z odrębnym wnioskiem o pozwolenie na budowę dla studni na działce nr ewid. [...]. Ponadto informacja o zgłoszeniach znajduje się na stronie BIP Powiatu, a wnioski o pozwolenie na budowę i rozstrzygnięcia są na stronie Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego. Nadto wskazał, że pełnomocnik Skarżących w dniu [...] lipca 2017 r. przeglądał wszystkie akta sprawy zakończonej decyzją nr [...], zaś [...] lutego 2018 r. pełnomocniczka Skarżących przeglądała akta sprawy zakończonej decyzją nr [...]. W dniu [...] marca 2018 r. oboje pełnomocnicy przeglądali razem akta sprawy zakończonej decyzją nr [...]. W piśmie z [...] maja 2018 r. T. D. napisał, że Starosta celowo wprowadził Sąd w błąd, sugerując że udostępniając akta udostępnił informację publiczną: czy inwestor wystąpił do Starosty ze zgłoszeniem zamiaru budowy, wnioskiem o pozwolenie na budowę dla studni dla obsługi przedmiotowego zamierzania inwestycyjnego i jakiej treści zapadły ewentualne rozstrzygnięcia w tym temacie. Zatwierdzony decyzją z [...] maja 2018 r. projekt budowlany obejmuje jedynie punkt poboru wody do obsługi zbiornika przeciwpożarowego, nie studnie, która wg ww. projektu ma służyć zaopatrzeniu fermy w wodę do celów bytowych i produkcyjnych. Zarówno w części rysunkowej, jak i tekstowej projektu zagospodarowania terenu wyraźnie oddzielono oba obiekty - w części rysunkowej zbiornik przeciwpożarowy z punktem poboru wody zaznaczono symbolem "8", zaś studnię "9p" - wyraźnie zaznaczając przy tym w legendzie, że jest "nie objęta niniejszym wnioskiem". W opisie technicznym do projektu budowlanego instalacji sanitarnych wskazano: "Projektowane budynki inwentarskie zasilane będą w wodę z projektowanej wg odrębnego opracowania i procedury administracyjnej - studni głębinowej." Przedmiotowej studni nie obejmuje również projekt zatwierdzony decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z [...] maja 2018 r. do wykazania, czy T. D. może reprezentować H. T. i A. T. przed sądem administracyjnym, pismem z [...] maja 2018 r. do sprawy zgłosiła się adw. K. W., jako pełnomocnik Skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez ww. sądy obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 P.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne, (2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, (3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, (4.) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej jako K.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, dalej jako O.p.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. kontrola obejmuje także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI O.p. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia. Należy w tym miejscu od razu podkreślić, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także takiej, której organ nie posiada), podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (zob. wyrok NSA z 17.04.2013 r., I OSK 3109/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie CBOSA). W myśl art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej – czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. – ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, CBOSA). W ocenie Sądu w niniejszym składzie, zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. (a w ślad za tym: także do art. 52 § 2 p.p.s.a.) z dniem 1 czerwca 2017 r. – mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) – nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanego w takich przypadkach zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa). Ponadto do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 P.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., I OSK 716/11; z 26 maja 2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., I FSK 249/10, CBOSA; por. też wyrok WSA z 27 października 2011 r., II SAB/Po 60/11, CBOSA). Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. Przechodząc do jej merytorycznego rozpoznania należy stwierdzić, że przedmiotem skargi wyraźnie uczyniono bezczynność Starosty w udostępnieniu wyłącznie tej informacji, czy inwestor wystąpił do Starosty ze zgłoszeniem zamiaru budowy, wnioskiem o pozwolenie na budowę lub wnioskiem o pozwolenie wodnoprawne dla studni dla obsługi fermy drobiu na działce nr [...], i jakiej treści zapadły ewentualne rozstrzygnięcia (pierwszy akapit uzasadnienia skargi). Wobec tego wyjść należy od stwierdzenia, że w aktualnym stanie prawnym pojęcie "bezczynności" – w odróżnieniu od drugiego z wyszczególnionych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. przejawów opieszałości organu administracji, w postaci "przewlekłego prowadzenia postępowania" – ogranicza się tylko do sytuacji niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, albo innego aktu, względnie niepodjęcia czynności. Chodzi w tym przypadku o niedochowanie terminu określonego na podstawie art. 35 K.p.a., względnie przedłużonego zgodnie z art. 36 K.p.a. Pojęcie "bezczynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. oraz art. 149 P.p.s.a. sprowadza się więc obecnie do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracyjnych – niezałatwienia sprawy w terminie (por. R. Suwaj, Sądowa ochrona przed bezczynnością administracji publicznej, Warszawa 2014, s. 57). Potwierdza to definicja legalna "bezczynności" wprowadzona do art. 37 § 1 K.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1". A zatem dochowanie przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, względnie jego przedłużanie w sposób określony w art. 36 K.p.a., wyklucza możliwość skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności. Przedmiotem sprawy jest w niniejszym postępowaniu udzielenie informacji publicznej. Dla rozstrzygnięcia tej sprawy istotną jest więc kwestia, czy żądane informacje stanowią informację publiczną oraz czy Starosta jest podmiotem zobowiązanym do udzielania takich informacji. Należy jeszcze zaznaczyć, że złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku "automatycznego" udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on zbadać, czy przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej znajdują zastosowanie w danej sytuacji, a następnie – w przypadku pozytywnej odpowiedzi – winien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. A zatem – mając na uwadze ograniczenia w merytorycznym badaniu sprawy, jakim podlega skarga na bezczynność organu – należało przede wszystkim wyjaśnić, czy informacje, o których udostępnienie wystąpili Skarżący, stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a organ, do którego zwróciła się ona o udzielenie informacji, jest w świetle ww. ustawy podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Odnosząc się w pierwszej kolejności do podmiotowego aspektu sprawy, należy wskazać, że katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej został określony w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., z tym dodatkowym zastrzeżeniem, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: (1) organy władzy publicznej; (2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; (3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; (4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; (5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości Sądu, że Starosta, jako organ administracji architektoniczno-budowlanej – jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a więc podmiotem zobowiązanym do udostępniania posiadanych informacji publicznych. Rozważając z kolei przedmiotowy aspekt sprawy – zawierający się w pytaniu, czy żądana informacja stanowi informację publiczną – należy wyjść od stwierdzenia, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, określają ustawy (art. 61 ust. 4 ab initio Konstytucji). Rudymentarnym aktem prawnym regulującym tę problematykę jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która normuje podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła swoistą definicję legalną "informacji publicznej", pod którym to pojęciem, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Znalazły się w nim m.in. informacje: o programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c u.d.i.p.); o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, d, e, f u.d.i.p.); o danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdy żądane informacje mają charakter informacji publicznych, ale osiągalne są w innym trybie, np. na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie dostępu strony do akt sprawy (wyrok NSA z dnia 15 marca 2017 r., I OSK 1797/15 i wymienione tam orzecznictwo; Lex). W rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie informacji publicznej dotyczy jednak informacji, czy inwestor wystąpił do Starosty ze zgłoszeniem zamiaru budowy, wnioskiem o pozwolenie na budowę, wnioskiem o pozwolenie wodnoprawne dla studni dla obsługi przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego i jakiej treści zapadły ewentualne rozstrzygnięcia. W związku z tym Sąd zaznacza, że pojęcie "inwestor" nie ma definicji legalnej w przepisach Prawa budowlanego. Zwykle oznacza ono adresata (adresatów) pozwolenia na budowę, ale w razie przeniesienia pozwolenia na budowę inwestorem w procesie inwestycyjno-budowlanym staje się ten podmiot, który legitymuje się pozwoleniem na budowę, zaś przestaje być inwestorem autor wniosku o pozwolenie na budowę. Co więcej, zgodnie z art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm., dalej jako P.b.) stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę lub o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji. W świetle odpowiedzi na skargę oraz pisma Starosty do Skarżących z [...] marca 2018 r., sporządzonego i przesłanego na skutek wniesienia skargi (co Starosta wskazał w odpowiedzi na skargę) Sąd podziela stanowisko strony skarżącej wyrażone w piśmie z [...] maja 2018 r. (k. 24-26) i powtórzone w piśmie z [...] maja 2018 r. (k. 40-41), że Starosta nie udzielił pełnej odpowiedzi na pytanie dotyczące budowy studni. Ferma jest budowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanych na I. B. i M. B., a następnie przeniesionych na T. B. i T. P.. Starosta wskazał, że Skarżący byli stronami postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę. Inwestor zmienił się w efekcie przeniesienia decyzji, ale Starosta w swoim piśmie z [...] marca 2018 r. udzielił informacji w zakresie zgłoszeń i wniosków złożonych przez I. B. i M. B., nie zaś osób będących inwestorami na dzień złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Innymi słowy możliwa jest sytuacja, w której aktualni inwestorzy wystąpili do organu ze stosownym wnioskiem dotyczącym studni (Starosta z urzędu jest w posiadaniu rozstrzygnięcia w tym przedmiocie) i w innym postępowaniu, ale udzielona odpowiedź jest niepełna. Nie można wykluczyć, że Skarżący mogliby zostać wprowadzeni w błąd wadliwie skonstruowaną odpowiedzią. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności nie udzielając w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. pełnej odpowiedzi na pytanie dotyczące studni. Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stwierdził, że Starosta rozpoznając wniosek Skarżących dopuścił się bezczynności (pkt drugi wyroku) i na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązał tenże organ do prawidłowego rozpoznania wniosku (pkt pierwszy wyroku). Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt trzeci wyroku). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a., będzie bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Jak wynika z akt sprawy organ odpowiedział w większości na pytanie. Tym samym, w ocenie Sądu zachowanie organu nie nosiło cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 P.p.s.a. Z powołanych powyżej przyczyn skarga podlegała oddaleniu w pozostałym zakresie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. (pkt czwarty wyroku). O należnych stronie skarżącej kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r. poz. 1800) uwzględniając uiszczony wpis (100 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł), jak również wysokość uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa (17 zł) – razem 597 zł.