IV SAB/Po 35/08

Dnia 17 lutego 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. P. na bezczynność Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. w przedmiocie wypłaty należności przyznanej decyzją Wojskowego Komendanta Uzupełnień w O. W. z dnia [...] r. nr [...] postanawia odrzucić skargę. Ewa Makosz-Frymus Pismem z dnia [...] r. skarżący L.P. wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. w przedmiocie wypłaty należności przyznanej decyzją Wojskowego Komendanta Uzupełnień w O.W. z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że powyższa decyzja, przyznająca świadczenie pieniężne w łącznej wysokości [...] zł tytułem zapłaty uposażenia wg stopnia wojskowego i stanowiska etatowego: [...], nie została wykonana, pomimo iż organ został przez Skarżącego wezwany pismem z dnia [...] r. do wypłaty należnych kwot wraz z odsetkami. Skarżący wskazał również, iż wystosował w tym przedmiocie zażalenie z dnia [...] r. do organu nadrzędnego (Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B.), jednak również i ten organ pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2002.153.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem - art. 1 § 2 ww. ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Wskazana powyżej kontrola merytoryczna, dotycząca istoty sprawy możliwa jest dopiero gdy skarga wnoszona przez stronę spełnia warunki określone przepisami prawa - w tym w szczególności w ustawie z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002.153.1270 ze zm., dalej - ppsa). Przepis art. 3 § 2 ppsa stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Bezspornym jest, że przedmiotem żądania skarżącego nie jest zaskarżenie samego rozstrzygnięcia organu, ale wykonanie decyzji, która nie została dotąd wykonana. Zatem żądane przez skarżącego zachowanie organu nie ma polegać na wydaniu decyzji lub postanowienia i z tego względu rozważenia wymagała kwestia potraktowania skargi jako skargi na bezczynność w zakresie wydania innego aktu niż akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-3 lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tym kontekście wskazać należy, że przez inne akty lub czynności, o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, należy rozumieć akty i czynności z zakresu administracji publicznej na mocy, których organ podejmuje, na podstawie przepisów prawa, władcze rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej. Zdaniem Sądu do tego rodzaju aktów i czynności nie zaliczają się czynności materialno-techniczne polegające na wypłacie przyznanego decyzją świadczenia. Akty i czynności o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, są to władcze działania organu administracji publicznej, których przedmiotem jest rozstrzygnięcie w zakresie wynikających z przepisu prawa uprawnień lub obowiązków przysługujących lub ciążących na adresacie aktu lub czynności. Działanie organu polegające na podjęciu czynności w celu wykonania decyzji nie ma cech form działania administracji, wymienionych w przepisach art. 3 § 2 pkt 4 i z tego względu zaniechanie organu w tym zakresie, na podstawie przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ppsa a contrario, nie podlega zaskarżeniu do sądu. W zakresie, w jakim zachodzi potrzeba dochodzenia wykonania decyzji przyznającej skarżącemu świadczenie, właściwym jest tryb określony w dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2000/98/1071 – j.t. ze zm., dalej - kpa). Skarżącemu przysługuje prawo do wniesienia skargi powszechnej, o której mowa w art. 227 tej ustawy, do organu wyższego stopnia. Art. 227 kpa wskazuje bowiem, iż przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Jeżeli zatem skarżący stawia organowi tego rodzaju zarzuty, to winien skorzystać z tego właśnie trybu postępowania. Ubocznie Sąd zauważa, iż w przedmiotowej sprawie organ, do którego skierowane zostało wspomniane zażalenie z dnia [...] r. winien był rozważyć, czy pismo to w istocie nie jest skargą powszechną, nie zaś – jak wskazuje jego tytuł – zażaleniem. O charakterze pisma decyduje, bowiem jego treść, nie zaś jego tytuł. W świetle powyższych rozważań należało stwierdzić, że rozpoznana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a wniesiona w sprawie skarga okazała się niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa postanowiono jak w sentencji. Ewa Makosz-Frymus