IV SAB/Po 38/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska – Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2019 r. sprawy ze skargi S. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości S. W. wniósł skargę na przewlekłe załatwienie sprawy przez Wójta Gminy w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy w sprawie oznaczonej numerem [...] Domagał się uznania, że organ dopuścił się przewlekłości w prowadzeniu postępowania, wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że w dniu 09 kwietnia 2013 r. złożył wniosek o wydanie warunków zabudowy, a Wójt Gminy wydał decyzję w sprawie w dniu 10 lipca 2013 r. Skarżący wskazał, że przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania wyczerpał wymagany tryb składając zażalenie. Następnie przytoczył stanowiska doktryny i orzecznictwa dotyczące skarg na bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie postępowania. Podsumował, że w przedmiotowej sprawie możliwe jest zbadanie przewlekłości prowadzenia postępowania. Skarżący dołączył kopię zażalenia na przewlekłość postępowania organu w sprawie warunków zabudowy, jakie skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie. Przedstawił dotychczasowy stan sprawy i poinformował, że S. W. w 2012 roku i 2013 roku złożył około 350 wniosków o ustalenie warunków zabudowy. Były to wnioski, które wymagały bardzo szerokiej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Często analiza zawierała kilkanaście arkuszy o formacie A0. Zdaniem Organu były to działania celowe mające na celu paraliż funkcjonowania Urzędu. Organ szczegółowo opisał w odpowiedzi na skargę bieg postępowania i wskazał, że S. W. w dniu 09 kwietnia 2013 r. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości S., w zakresie budowy zabudowy usługowo-magazynowo-produkcyjnej wraz z biurem, dla inwestycji dla której - jak wskazano we wniosku - nie jest wymagane sporządzenie raportów oddziaływania na środowisko. W dniu 15 kwietnia 2013 r. Wójt zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie (k.22 akt adm.), oraz pismem sporządzonym tego samego dnia wystąpił do Starostwa Powiatowego o zajęcie stanowiska w kwestii dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji (k.24 akt adm.). Pismem sporządzonym 19 kwietnia 2013 r. Starosta P. wskazał, że bezprzedmiotowe jest uzgadnianie inwestycji gdy już na etapie projektowania decyzji właściwy organ do jej wydania uznaje, że nie jest możliwa realizacja danej inwestycji. Starosta zauważył, że dla działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] wchodzących w skład zwartego konturu RIII nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, a w nieobowiązującym już planie miejscowym obszar ten był ujęty jako tereny rolne, w wyniku czego nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Odpowiedź Starosty wpłynęła do Urzędu Gminy T. P. w dniu [...] maja 2013 r. (k.28 akt adm.). Pismem z dnia 10 maja 2013 r. (doręczonym 16 maja 2013 r.) zawiadomiono Skarżącego o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do dnia 10 lipca 2013 r.(k.29 akt adm.). Dnia 28 maja 2013 r. sporządzono projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy oraz sporządzono analizę urbanistyczną (k. 34-37 akt adm.). Pismem z dnia 05 czerwca 2013 r. (doręczonym 11 czerwca 2013 r.) zawiadomiono Skarżącego o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia (k.38 akt adm.). W dniu 10 lipca 2013r. została wydana decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości S., w zakresie budowy zabudowy usługowo-magazynowo-produkcyjnej wraz z biurem (k. 46 akt adm.). Skarżący potwierdził odbiór decyzji w dniu 17 lipca 2013 r. (k.45 akt adm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zakres przedmiotowy takiej skargi wyznaczają więc postanowienia art. 3 § 2 pkt 1–4 i 4a P.p.s.a., w tym sensie, że zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności w nich wskazanych. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 P.p.s.a., gdyż zarzucana przewlekłość dotyczy postępowania w sprawie warunków zabudowy i wydania przez organ I instancji decyzji administracyjnej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., kończącej to postępowanie. Kolejny, wymagający zbadania na wstępnym etapie, warunek dopuszczalności skargi wynika z art. 52 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę, w tym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona uprzednio wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. z 2013, poz. 267, aktualnie Dz.U. z 2018, poz. 2096 – dalej jako: K.p.a.), zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy ponaglenie (art. 53 § 2b P.p.s.a.). Jak wynika z akt Skarżący przed złożeniem skargi, pismem z dnia 21 grudnia 2018 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. zażalenie na przewlekłość postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy zakończonej wydaniem decyzji o sygn. [...] Przyjąć zatem należy, że Skarżący wyczerpał tryb poprzedzający wniesienie skargi na przewlekłość postępowania przewidziany w art. 37 K.p.a. (art. 53 § 2b P.p.s.a.). W tym miejscu Sąd rozważył, czy podjęcie przez organ administracji rozstrzygnięcia kończącego sprawę, tj. wydanie decyzji z dnia 10 lipca 2013 r. nr [...] nie czyni bezprzedmiotową, czy też bezzasadną skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. W ocenie Sądu, mimo wcześniejszych rozbieżności, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowało się stanowisko, że wydanie przez organ administracji decyzji przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania nie stanowi przeszkody do jej merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny na podstawie art. 149 § 1 zd. 2 P.p.s.a. Podobne stanowisko na tle art. 149 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed zmian wprowadzonych w tym przepisie ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) z mocą obowiązującą od dnia 15 sierpnia 2015 r., zaprezentowane zostało m.in. w wyroku z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OSK 891/13, a następnie podtrzymane także w późniejszych wyrokach NSA (zob. np. orzeczenia: z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 609/14; z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 591/15; z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 349/18; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie tym podkreślono, że skarga ta stanowi środek, który działa dyscyplinująco na organy administracji, a w szerszym zakresie przeciwdziała też ich opieszałości w prowadzeniu spraw oraz służy usuwaniu negatywnych skutków wynikających z przewlekłości postępowań administracyjnych. Przyjmując, że art. 149 P.p.s.a., należy interpretować w szerszym kontekście znaczeniowym, Sąd doszedł do przekonania, że konstrukcja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, pozbawiona żądania w zakresie zobowiązania organu do podjęcia określonych działań (wydania aktu, podjęcia czynności), skutkuje tym, że drugorzędne znaczenie ma stan sprawy administracyjnej w momencie wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym, a także w dacie wyrokowania. Innymi słowy, fakt zakończenia sprawy przez organ administracji - w ocenie Sądu - nie stanowi przeszkody do złożenia skargi w przedmiocie stwierdzenia przewlekłości postępowania, za czym dodatkowo przemawia to, że orzeczenie w przedmiocie stwierdzenia, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa stanowi niezbędny prejudykat w przypadku dochodzenia roszczenia odszkodowawczego na podstawie przepisów prawa cywilnego. Stanowisko powyższe podzielił także NSA w wyroku z 07 grudnia 2018r. (sygn. akt I OSK 3420/18), dostępne www.orzeczania.nsa.gov.pl), które Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w całości popiera. Skoro zaś z aktualnej treści art. 149 P.p.s.a. nie wynika, aby uzależniał on stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 3), a w dalszej kolejności - czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem postępowania (§ 2), od zobowiązania tego organu do podjęcia działania określonego w § 1 pkt 1 i 2, to sam fakt wydania przez organ administracji decyzji przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania nie zwalnia Sądu z obowiązku poddania kontroli, czy owa przewlekłość miała miejsce, a jeśli tak - to jaki był jej charakter. Przewlekłość postępowania jest bowiem stanem obiektywnym, istniejącym niezależnie od ostatecznego załatwienia sprawy, dlatego też ocenie, czy organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, nie stoi na przeszkodzie załatwienie sprawy. W tak zakreślonych granicach sprawy, obejmujących postępowanie przed Wójtem Gminy w sprawie z wniosku o wydanie warunków zabudowy Sąd ustalił, w oparciu o materiał zgromadzony w aktach administracyjnych, następujące okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Postępowanie w sprawie zostało zainicjowane wnioskiem o wydanie warunków zabudowy złożonym w dniu 09 kwietnia 2013 r., a zakończone wydaniem decyzji w dniu 10 lipca 2013 r. Postępowanie administracyjne w sprawie trwało 3 miesiące. S. W. w dniu 09 kwietnia 2013 r. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości S., w zakresie budowy zabudowy usługowo-magazynowo-produkcyjnej wraz z biurem, dla inwestycji dla której - jak wskazano we wniosku - nie jest wymagane sporządzenie raportów oddziaływania na środowisko. W dniu 15 kwietnia 2013 r. Wójt zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie (k.22 akt adm.), oraz pismem sporządzonym tego samego dnia wystąpił do Starostwa Powiatowego o zajęcie stanowiska w kwestii dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji (k.24 akt adm.). Pismem sporządzonym 19 kwietnia 2013 r. Starosta P. wskazał, że bezprzedmiotowe jest uzgadnianie inwestycji gdy już na etapie projektowania decyzji właściwy organ do jej wydania uznaje, że nie jest możliwa realizacja danej inwestycji. Starosta zauważył, że dla działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] wchodzących w skład zwartego konturu RIII nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, a w nieobowiązującym już planie miejscowym obszar ten był ujęty jako tereny rolne, w wyniku czego nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Odpowiedź Starosty wpłynęła do Urzędu Gminy T. P. dnia 06 maja 2013 r. (k.28 akt adm.). Pismem z dnia 10 maja 2013 r. (doręczonym 16 maja 2013 r.) zawiadomiono Skarżącego o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do dnia 10 lipca 2013 r.(k.29 akt adm.). Dnia 28 maja 2013 r. sporządzono projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy oraz sporządzono analizę urbanistyczną (k. 34-37 akt adm.). Pismem z dnia 05 czerwca 2013 r. (doręczonym 11 czerwca 2013 r.) zawiadomiono Skarżącego o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia (k.38 akt adm.). W dniu 10 lipca 2013r. została wydana decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości S., w zakresie budowy zabudowy usługowo-magazynowo-produkcyjnej wraz z biurem, dla inwestycji dla której - jak wskazano we wniosku - nie jest wymagane sporządzenie raportów oddziaływania na środowisko, gm. T. P. (k. 46 akt adm.). Skarżący potwierdził odbiór decyzji w dniu 17 lipca 2013 r. (k.45 akt adm.). Mając na uwadze powyższe okoliczności i stan sprawy, w ocenie Sądu nie doszło do "przewlekłego prowadzenia postępowania". Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania została wyodrębniona z dotychczasowego pojęcia bezczynności, w celu rozszerzenia ochrony prawnej stron przed naruszaniem przez organy terminowego załatwiania spraw. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwiając sprawy w terminie, nie pozostaje jednak w bezczynności, a podejmowane przez organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 K.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12; wyrok NSA z 3 września 2013 r., sygn. akt II OSK 891/13; wyrok NSA z 7 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2595/13). Zatem, przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych i zbędnych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Wobec czego organ prowadzi postępowanie przewlekle, gdy działania organu są opieszałe, niesprawne i nieskuteczne, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Sąd badając przewlekłość postępowania kontroluje czynności podejmowane przez organy, także ich terminowość w zakresie przepisów wynikających z art. 35 - 36 K.p.a. (vide wyroki w sprawach II GSK 5346/16 z dnia 8 lutego 2017 r., IV SAB/Gl 68/17 z dnia 9 maja 2017 r., II SAB/Bk 11/17 z dnia 28 marca 207 r.; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że skarga na przewlekłość postępowania, podlega ocenie sądu niezależnie od faktu zakończenia tego postępowania. Przewlekłe prowadzenie postępowania jest bowiem stanem obiektywnym, istniejącym lub nieistniejącym niezależnie od ostatecznego załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2017 r. sygn. II OSK 1668/17). W aktualnym stanie prawnym, według art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. przewlekłość to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Przedmiotem postępowania ze skargi na przewlekłość jest kontrola toku i poprawności czynności organu, ich natężenia i koncentracji materiału dowodowego. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Wójt [...], w badanej sprawie, nie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w powyższym rozumieniu. Przedmiotem kontrolowanej sprawy było ustalenie warunków zabudowy, zatem zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945) takie postępowanie jest wszczynane na wniosek, a taki wniosek, jak wynika z akt sprawy administracyjnej został złożony w dniu 09 kwietnia 2013r., natomiast formalnego wszczęcia postępowania na podstawie art. 61 §1 i 4 K.p.a. organ dokonał w dniu 15 kwietnia 2013 r., tj. po 6 dniach od otrzymania wniosku. Zgodnie z art. 35 §3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Taki charakter sprawy administracyjnej może być uzasadniony ze względu na złożony stan faktyczny sprawy, wymagający przeprowadzenia starannego i wnikliwego postępowania wyjaśniającego, jak i ze względu na niejasny stan prawny, wymagający starannej wykładni przepisów prawa lub też z uwagi na precedensowy charakter rozstrzygnięcia. Zakwalifikowanie danej sprawy jako "sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego" względnie jako "sprawy szczególnie skomplikowanej" należy do organu prowadzącego postępowanie (zob. A. Wróbel: Komentarz aktualizowany do art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, teza 8, LEX 2016). W ocenie Sądu uzasadnione jest przyjęcie, że w przypadku złożonej inwestycji obejmującej realizację budynków biurowo-usługowo-produkcyjnych oraz biura z funkcją nie zaliczoną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uzasadniona jest jej kwalifikacja jako "szczególnie skomplikowanej", co wynika ze specyfiki takiej sprawy. Sprawa taka wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego polegającego na obligatoryjnym przygotowaniu przez uprawnionego urbanistę analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Od wyników tej analizy, w przypadku możliwości wydania decyzji pozytywnej, zależała potrzeba podjęcia dalszych czynności organu dotyczących uzyskania stosownych uzgodnień i opinii organów współdziałających. W niniejszej sprawie projekt taki sporządzono 28 maja 2013 r. Wcześniej, choć tego nie udokumentowano w aktach sprawy, organ musiał zwrócić o sporządzenie takiej analizy do urbanisty. Dopiero dysponując wynikami analizy (a więc po przekazaniu analizy do organu – czego również nie udokumentowano w aktach sprawy), możliwe było podjęcie czynności zmierzających do zakończenia postępowania. Jak wynika z akt w badanej sprawie w dniu 05 czerwca 2013 r. organ był gotowy do załatwienia sprawy, gdyż na tym etapie sprawa była już dostatecznie wyjaśniona i możliwe było jej zakończenie. Organ- zgodnie z ciążącymi na nim obowiązkami - zawiadomił strony o zakończeniu postępowania. Termin do zapoznania się stron z aktami sprawy wyznaczony zgodnie z art. 10 §1 K.p.a. upłynął 18 czerwca 2013 r. (wnioskodawca odebrał zawiadomienie w dniu 11 czerwca 2013 r. k. 39 akt adm.). W dniu 10 lipca 2013 r. organ wydał decyzję kończącą postępowanie w sprawie z wniosku S. W. o wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowych działek. Sąd dostrzega, że jeszcze przed sporządzeniem projektu decyzji Wójt, powołując się na wskazane w piśmie z dnia 15 kwietnia 2013 r. sygnatury wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wystąpił do Starosty [...] o zajęcie stanowiska "w kwestii dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy"(k.24 akt adm.). Jakkolwiek działanie to, w ocenie Sądu, nie było prawidłowe, to jednak oceniając je z punktu widzenia zachowania dynamiki postępowania, należy wskazać, że wystąpienia tego dokonano już w dniu wszczęcia postępowania i odpowiedź na nie organ uzyskał nieco ponad 2 tygodnie po tym wystąpieniu. Niezwłocznie, po jego otrzymaniu zawiadomiono Skarżącego o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy (k.29 akt adm.), w trakcie którego uprawniony urbanista sporządził następnie projekt decyzji (k.46 akt adm.). Można zatem przyjąć, że trzymiesięczny okres załatwienia niniejszej sprawy o wydanie warunków zabudowy pomiędzy złożeniem wniosku w dniu 09 kwietnia 2013 r. a wydaniem decyzji w dniu 10 lipca 2013 r. odpowiadał uwarunkowaniom i specyfice - tego konkretnego - postępowania. Reasumując, w sprawie nie stwierdzono znaczącego i nieakceptowalnego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postępowania. Z tego względu nie można przyjąć, aby w sprawie prowadzono postępowanie w sposób przewlekły. W ocenie Sądu organ nie podejmował czynności, które można by ocenić jako zbędne, pozorne i w nieuzasadniony sposób przedłużające postępowanie. Wobec powyższego Sąd uznał, że skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania należy oddalić. Skutkiem powyższego brak było podstaw do uwzględnienia żądania o wymierzenie grzywny organowi (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.