IV SAB/Po 50/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Izabela Bąk – Marciniak (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego Mieszkańców Wsi R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania 1. umarza postępowanie, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy S. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia Zwykłego Mieszkańców Wsi R. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy S. orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zakładu przetwórstwa mięsa na działce nr [...]położonej w R. Odwołanie od powyższej decyzji w dniu [...] stycznia 2013r. wniosło Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców Wsi R. (dalej jako SZMWR). Pismem z dnia 29 stycznia 2013r. Burmistrz Miasta i Gminy S. przesłał odwołanie do SKO. W dniu 9 marca 2013r. odwołujący skierował wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, doręczone SKO w dniu 11 marca 2013r. W dniu 15 kwietnia 2013r. Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców Wsi R. wniosło skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania odwołania z 24 stycznia 2013 r., i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazano, iż dniu [...] kwietnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja nr [...]rozpoznało odwołanie i uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowe należało umorzyć. Na wstępie należy wskazać, iż postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu ograniczone jest do badania przez Sąd, czy organ miał wynikający z prawa obowiązek wydania aktu lub czynności i czy dokonał tego w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa) oraz czy po wytoczeniu skargi nie zaszły przesłanki umorzenia postępowania. Stosownie do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.), Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Zatem nakazanie wydania decyzji administracyjnej możliwe jest, gdy organ nie rozstrzygnął toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi na bezczynność jest bowiem ostatecznie wydanie żądanego aktu, którego organ nie wydał pomimo istnienia prawnego obowiązku w tym zakresie. Z przytoczonego przepisu wynika więc, że ewentualne zobowiązanie organu do wydania decyzji nie jest możliwe, gdy organ decyzję taką wydał, choćby nawet naruszył przy tym terminy określone w przepisach kpa, przewidziane dla załatwiania spraw. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w których następstwie zakończy się sprawa sądowoadministracyjna, co oznacza, że przed wydaniem wyroku wygaśnie przedmiot zaskarżenia. Nie budzi wątpliwości stanowisko, że sprawa sądowoadministracyjna kończy się na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracji w trybie autokontroli. Jeżeli stanowisko to nie budzi zastrzeżeń w odniesieniu do postępowań ze skargi na określone działanie (akt lub czynność) organu administracji, to nie ma żadnego powodu, by nie miało ono zastosowania również w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi na bezczynność. I już to jest wystarczającym powodem, dla którego należy umorzyć postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdy w wyniku skargi na bezczynność organ wyda żądany akt lub dokona wnioskowanej czynności (por. uchwała NSA z z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08). Z akt sprawy wynika, że na dzień wniesienia skargi sprawa objęta wnioskiem, czyli rozpoznanie odwołania od decyzji organu I instancji nie została merytorycznie rozstrzygnięta przez właściwy organ. Dlatego należy przyjąć, że Organ pozostawał w stanie bezczynności. Niemniej, zauważyć trzeba, iż [...] kwietnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję Nr [...]uchylającą decyzje organu I instancji. Mając więc na uwadze merytoryczne rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku, przed wydaniem wyroku, niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące bezczynności w tejże sprawie należało umorzyć na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jako bezprzedmiotowe. Sąd jednocześnie miał na względzie, że art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim art. 149 §1 p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 4171 §3 Kodeksu cywilnego, wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Odnosząc się zatem do kwestii, czy w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało charakteru rażącego. Wprawdzie należy zauważyć, że odwołanie skarżącego powinno zostać rozpatrzone niezwłocznie, nie później niż w ciągu miesiąca, to bezczynność Organu wynikała z faktu, który Sąd miał na uwadze, iż przed organami administracyjnymi jak i tutejszym sądem oprócz sprawy z odwołania SZMWR od decyzji I instancji, toczy się wiele spraw z jego wniosku, bądź skarg, a organy administracyjne prowadzą równolegle kilka postępowań z wcześniejszych wniosków skarżącego. Zresztą skarżący nie wnosił o stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, ani o wymierzenie organowi grzywny. Mając te wszystkie okoliczności na uwadze Sąd nie skorzystał również z fakultatywnej możliwości wymierzenia organowi grzywny. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku. W pkt 3 wyroku Sąd działając na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania --opłata sądowa i koszty zastępstwa procesowego.