IV SAB/Po 52/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2014 r. sprawy ze skargi K. O. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie przekazania odwołania postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę [...] złotych ([...]) tytułem uiszczonego wpisu sądowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2014r. K.O. zarzucił Burmistrzowi Miasta i Gminy [...] bezczynność w przedmiocie przekazania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej SKO) odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr RO.1431.4.2014 KG z dnia [...] marca 2014r. w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 133 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa). W uzasadnieniu wskazał, że odwołanie od opisanej decyzji wniósł w dniu [...] kwietnia 2014r. za pośrednictwem Burmistrza, zgodnie z art. 129 kpa. Na jego pisemne zapytanie czy odwołanie zostało przekazane do SKO, pismem z dnia [...] maja 2014r. otrzymał odpowiedź, że odwołanie zostało przekazane w dniu [...] maja 2014r. Burmistrz pozostawał więc w bezczynności przez prawie 50 dni. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy [...] wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że odwołanie zostało przekazane w dniu [...] maja 2014r. do organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 6. oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie sądu przekazanie przez organ administracji I instancji odwołania strony do organu administracji wyższego stopnia nie jest żadną ze spraw wymienionych w punktach 1-4a artykułu 3 § 2 ppsa. Nie ulega wątpliwości, iż przekazanie odwołania nie powinno nastąpić decyzją administracyjną ani postanowieniem. Przekazanie takie nie jest również innym aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Należy zaznaczyć, iż "inny akt lub czynność", o których mowa w tym przepisie to taki akt lub czynność, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Akt lub czynność musi zatem ustalać, stwierdzać bądź potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa. Musi istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (bądź ich odmową) a możliwością realizacji uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, jest indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, rozstrzygająca o tym czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 marca 1998 r. w sprawie II SA 1155/97(ONSA nr 2 z 1999r. poz. 51). Przekazanie odwołania skarżącego od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie ustala, nie stwierdza ani nie potwierdza uprawnień bądź obowiązków skarżącego K. O. wynikających z przepisów prawa. Przekazanie takie nie jest zatem "innym aktem lub czynnością" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Postępowanie odwoławcze wszczynane jest nie z chwilą przekazania odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu ale z chwilą złożenia odwołania w organie I instancji, zgodnie z art. 129 § 1 kpa. Co prawda przepisy przewidują możliwość kontroli zaskarżonej decyzji przez organ I instancji, to jednak zasadnicza część postępowania odwoławczego odbywa się przed organem wyższego stopnia, właściwym do rozpoznania tego środka zaskarżenia (art. 127 § 2 kpa). Przepis art. 132 kpa daje uprawnienie do "samokontroli" decyzji, ale tylko w przypadku spełnienia przesłanek określonych w § 1 i 2 tego przepisu i pod warunkiem dochowania terminu określonego w art. 133 kpa. Siedmiodniowy termin określony w tym przepisie jest terminem ustawowym, a więc po jego upływie wygasa uprawnienie do autoweryfikacji własnej decyzji organu I instancji. Należy zwrócić też uwagę, że organ I instancji nie jest uprawniony do badania dopuszczalności odwołania i zachowania ustawowego terminu do jego wniesienia (art. 134 kpa), ale zobowiązany jest jedynie, zgodnie z treścią art. 133 kpa do nadaniu odwołaniu dalszego biegu przez przekazanie akt wraz z odwołaniem do organu II instancji. Na tej podstawie widać, że sama czynność przekazania odwołania wraz z aktami sprawy jest tylko etapem postępowania odwoławczego i nie powoduje nawiązania żądnego stosunku administracyjnego, z którego wynikałyby dla strony jakiekolwiek uprawnienia lub obowiązki, a więc - iż można go zakwalifikować do art. 3 § 2 pkt 4 ppsa Zatem, ponieważ w postępowaniu, w którym skarżący złożył skargę Burmistrz Miasta i Gminy [...] nie jest zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ppsa, to skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ppsa, orzekł jak w pkt. 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w/w ustawy.