IV SAB/Po 56/11

PostanowienieWSA w Poznaniu2011-10-11

Skład orzekający: Jerzy Stankowski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność Marszałka Województwa w wykonaniu postanowienia sądu powszechnego w zakresie wydania gruntu jest dopuszczalna przed sądem administracyjnym?
Ratio decidendi
Sąd administracyjny nie ma kompetencji do kontrolowania wykonania postanowień sądów powszechnych, a skarga na bezczynność organu w zakresie wykonania takiego postanowienia jest niedopuszczalna. Ponadto, wydanie nieruchomości nie następuje w formie aktu administracyjnego, więc brak działania Marszałka Województwa nie stanowi bezczynności w rozumieniu przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stan faktyczny
W. S. wniósł skargę na bezczynność Marszałka Województwa W. dotyczącą niewykonania postanowienia Sądu Rejonowego w P. z 2008 r., które przyznało mu prawo użytkowania wieczystego nieruchomości wraz z budynkami. Skarżący domagał się wydania gruntu i zmiany prawa użytkowania wieczystego na prawo własności. Marszałek zwrócił się do Burmistrza Miasta L. o podział nieruchomości, jednak postępowanie zostało umorzone. Skarżący ponowił żądanie wydania gruntu, na co organ odpowiedział, że budynki stanowią już jego własność i nie ma obowiązku ich wydania.
Rozstrzygnięcie
Odrzucił skargę na bezczynność Marszałka Województwa W.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 11 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Marszałka Województwa W. w przedmiocie wykonania postanowienia Sądu Rejonowego w P. w zakresie wydania gruntu postanawia odrzucić skargę Pismem sporządzonym [...] 2011 r. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na niezałatwienie przez Marszałka Województwa W. sprawy wykonania postanowienia Sądu Rejonowego w P. w zakresie wydania gruntu. Skargę złożono w następującym stanie faktycznym: Postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] 2008 r. sygn. [...] skarżącemu przysądzono prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w L. przy ul. D. wraz z własnością budynków i urządzeń na tej nieruchomości. Pismem sporządzonym [...] 2010 r. skarżący wniósł do Marszałka Województwa W. o umożliwienie wykupu i zmianę prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w L. przy ul. D.. Skarżący wskazywał, w toku postępowania, że 1/3 powierzchni jego nieruchomości stanowi ogólnodostępny chodnik, za który on sam opłaca podatki. W ocenie skarżącego miasto L. na terenie, którego sporna nieruchomość jest położona powinno płacić skarżącemu dzierżawę za zajętą część nieruchomości. W związku z żądaniem tego wniosku Marszałek Województwa W. zwrócił się do Burmistrza Miasta L. o dokonanie z urzędu podziału spornej nieruchomości celem wydzielenia części działki zajętej pod cel publiczny oraz uregulowania stanu prawnego między Gminą a użytkownikiem wieczystym działki (k.30 akt adm.). Postępowanie w tej sprawie zostało jednak umorzone decyzją Burmistrza Miasta L. z [...] 2011 r. nr [...] (k.59 akt adm.). Pismem sporządzonym [....] 2011 r. W. S. ponowił swoje żądanie skierowane do Marszałka Województwa W. dotyczące wydania gruntu wraz z budynkami (k. 61 akt adm.), w związku z czym wyjaśniono skarżącemu, że zgodnie z art. 235 kc budynki i inne urządzenia znajdujące się ma gruncie należącym do jednostki samorządu terytorialnego stanowią własność użytkownika wieczystego. W świetle czego, nie zachodzi obowiązek wydania budynku w sytuacji gdy stanowi on już własność skarżącego (k. 62 akt adm.). W złożonej w niniejszej sprawie skardze na bezczynność Marszałka Województwa W. skarżący przytoczył szereg przykładów wadliwej – w jego ocenie – działalności organów administracji publicznej i sprecyzował, że wnosi o wydanie gruntu bezprawnie użytkowanego przez Miasto L. (k. 16v.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Rozpatrując niniejszą sprawę, należało mieć na uwadze, że zgodnie z art. 184 zdanie 1 Konstytucji RP, sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie zaś z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a". Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W ocenie skarżącego Marszałek Województwa W. pozostaje w bezczynności polegającej na niewykonaniu postanowienia Sądu Rejonowego w P. w zakresie wydania gruntu. Ustosunkowując się do treści złożonej skargi wskazać, należy, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidują skargę na niewykonanie wyroku sądu. Przepis art. 154 § 1 ppsa stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Należy jednak podkreślić, że wskazany tryb dotyczy jedynie orzeczeń sądów administracyjnych, i to tylko w dwóch przypadkach: gdy organ nie wykona wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, lub gdy po wyroku sądu uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, organ pozostaje bezczynny. W niniejszej sprawie nie można zatem uznać, iż skarżący wniósł skargę w wyżej omawianym trybie, gdyż przedmiotem skargi jest niewykonanie orzeczenia sądu powszechnego. Obowiązujące prawo nie dopuszcza możliwości kontrolowania przez sąd administracyjny wykonania postanowienia sądu powszechnego. Rozpatrując zaś niniejszą sprawę jako skargę na bezczynność organu zobowiązanego do wydania wskazanego postanowieniem Sądu Rejonowego w P. gruntu, również należy stwierdzić, że jest niedopuszczalna, gdyż jak trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę jest to zagadnienie natury cywilnoprawnej. Skoro natomiast wydanie nieruchomości nie następuje w formie aktu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ppsa to niepodjęcie określonych czynności przez Marszałka Województwa W., nie stanowi bezczynności w rozumieniu pkt. 8 omawianego art. 3 § 2 ppsa. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 25.07.2026. · Źródło