IV SAB/Po 6/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę /-/ P. Miładowski Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. przyznał C. C. zasiłek okresowy z tytułu bezrobocia na okres od 1 października 2006r. do 31 grudnia 2006r. w kwocie 133 zł 30 gr, zaś decyzją z dnia [...]r. Nr [...] przyznany został jej zasiłek celowy w kwocie 120 złotych na częściowe pokrycie kosztów utrzymania. Od powyższych rozstrzygnięć organu I instancji C. C. złożyła w dniu 29 listopada 2006r. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając im, że są nieadekwatne do jej sytuacji życiowej. Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Nr [...] z dnia [...]r., decyzją nr [...] utrzymano zaś w mocy decyzję z dnia [...]r. Nr [...]. Skargą z dnia 22 stycznia 2007r. C. C. zaskarżyła między innymi bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr153, poz.1269, dalej: u.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola, o której mowa w art.1 §1 u.s.a., sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 u.s.a. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Wskazana powyżej kontrola merytoryczna, dotycząca istoty sprawy możliwa jest dopiero gdy skarga wnoszona przez stronę spełnia warunki określone przepisami prawa – w tym w szczególności w kodeksie postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) i w ustawie z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Artykuł 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wskazuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej. Jednakże kontrola ta uzależniona jest od spełnienia warunku określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a. – który to przepis stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służył one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym. Przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako organu II instancji, wobec czego Sąd uznał za konieczne podnieść kwestię wyczerpania środków zaskarżenia w kontekście art. 37 § 1 k.p.a. W tej mierze Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z 6 lipca 2006r. sygn. akt I OSK 480/06 (publ.: LEX nr 188512). Zgodnie z tym stanowiskiem stronie skarżącej bezczynność samorządowego kolegium odwoławczego nie przysługuje zażalenie wnoszone w trybie art. 37 k.p.a. Co za tym idzie Sąd na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a. nie może uzależniać dopuszczalności skargi na bezczynność samorządowego kolegium odwoławczego od wniesienia takiego zażalenia, bądź też skorzystania z trybu przewidzianego w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż ten nie dotyczy skarg na decyzje lub bezczynność organów administracji. Nadto należy podkreślić, że skoro przedmiotem postępowania administracyjnego było świadczenie w postaci zasiłku celowego, to zdaniem Sądu znajdującym oparcie w analizie akt administracyjnych, nie może być mowy o bezczynności organu w rzeczonej sprawie. W chwili wniesienia skargi na bezczynność, w przedmiotowej sprawie zapadły już decyzje. Zarówno organ I instancji, a następnie na skutek odwołania wniesionego przez skarżąca w dniu 29 listopada 2006r. organ II instancji rozpoznały sprawę, co do jej istoty wydając decyzje merytoryczne. Ponadto podkreślić należy, że obie decyzje wydane w tym przedmiocie, zostały prawidłowo doręczone skarżącej, jeszcze przed złożeniem przez nią skargi. Ponadto organ drugoinstancyjny przekazał Sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, zachowując termin z art. 54 § 2 ppsa. Wskazać należy, że istotą postępowania sądowoadministracyjnego w sprawach o bezczynność organów administracji publicznej, jest zgodnie z art. 149 p.p.s.a. zobowiązanie organu – w przypadku uwzględnienia skargi – do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zgodnie zatem z ustalonym stanem sprawy wskazującym na fakt merytorycznego ustosunkowania się organu – wydania i doręczenia decyzji w przedmiocie zasiłku celowego, jeszcze przed sporządzeniem skargi do sądu administracyjnego należy wskazać na bezcelowość prowadzenia postępowania w przedmiocie bezczynności organu. Sąd stoi na stanowisku – opierając się w tym względzie na utrwalonej linii orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienie NSA z 14.01.1987r. sygn. akt IV SAB 14/86 publ.: ONSA 1987/1/7), że skarga na bezczynność organu wniesiona po wydaniu i doręczeniu stronie decyzji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że w niniejszej sprawie skarga na bezczynność jest niedopuszczalna i wobec tego zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało ją odrzucić. /-/ P. Miładowski