IV SAB/Po 64/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Józef Maleszewski WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2015 r. sprawy ze skargi S. W. na bezczynność Wójta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązać Wójta [...] do rozpoznania wniosku skarżącego S. W. z dnia 01 sierpnia 2014 r. w sprawie udzielenia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania akt sprawy wraz z prawomocnym odpisem wyroku , 2. stwierdza że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Gminy [...] na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Dnia 28 maja 2015r. Skarżący S. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wójta [...], gdyż jak podał, do dnia wniesienia skargi nie otrzymał odpowiedzi na pismo z dnia 1 sierpnia 2014r. Do skargi dołączył pismo z 1 sierpnia 2014r. złożone w Urzędzie Gminy [...] adresowane do Wójta tej gminy w dniu 5 sierpnia 2014r. W piśmie tym wskazał, że dotyczyło ono dróg zakupionych przez Urząd Gminy [...]. W piśmie tym wniósł o - wykaz wszelkich dróg zakupionych przez Urząd Gminy [...] w okresie gdy był on Wójtem i gdy Wójtem był K. M., - o wykaz dróg, które zostały zakupione na podstawie umowy notarialnej (aktów notarialnych), np. w kancelarii notarialnej notariusza [...], a także w kancelariach innych notariuszy z pominięciem postępowania w Starostwie i rzeczoznawcy, którego wyznacza Starosta, - o podanie numerów działek, miejsca ich położenia oraz cen za jeden metr kwadratowy zakupionych w wyżej opisany sposób dróg (działek) W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Podał, że w ustawowym terminie udzielił odpowiedzi na wniosek zawiadamiając go, pismem z [...] sierpnia 2014r. iż żądana informacja jest informacją przetworzoną i wnioskodawca musi wykazać, iż jej pozyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca w ustawowym terminie 14 dni od powiadomienia nie wykazał szczególnie istotnego interesu w związku z czym postępowanie zostało umorzone. Wójt nie dołączył decyzji o umorzeniu postępowania. W zawiadomieniu z dnia [...] sierpnia 2014r.- Wójt podał, że udzielenie informacji wymaga wykonania szeregu czynności, nadto jest informacją przetworzoną i w związku z tym wnioskodawca musi wykazać istnienie szczególnie istotnego interesu w pozyskaniu takiej informacji. Wójt powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podał, że " przedmiot i liczba tych wniosków oraz żądanych nimi konfiguracji danych, a także deklarowana w wielu pismach osobiście przez Wnioskodawcę jego rzeczywista, jak należy mniemać, motywacja (wystąpienie na drogę sądową przeciwko organom Gminy, ewentualnie także wykorzystanie zgromadzonych informacji w walce wyborczej przeciwko urzędującemu Wójtowi) mogą świadczyć o instrumentalnym traktowaniu przedmiotowych wniosków o informację publiczną, tj. wykorzystywaniu ich dla prywatnych, partykularnych interesów, a co za tym idzie – o nadużywaniu prawa do informacji publicznej." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także (4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Stosownie do generalnej reguły z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Złożenie skargi na bezczynność zasadniczo poprzedzone być musi uprzednim wezwaniem przez Skarżącego organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.) Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, CBOSA). W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia. Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania tej skargi należy stwierdzić, że jej przedmiotem uczyniono bezczynność Wójta [...] w zakresie wniosku złożonego przez Skarżącego w dniu [...] sierpnia 2014r. o: - wykaz wszelkich dróg zakupionych przez Urząd Gminy w [...] w okresie gdy był on Wójtem i gdy Wójtem był K. M., - o wykaz dróg, które zostały zakupione na podstawie umowy notarialnej (aktów notarialnych), np. w kancelarii notarialnej notariusza [...], a także w kancelariach innych notariuszy z pominięciem postępowania w Starostwie i rzeczoznawcy, którego wyznacza Starosta, - o podanie numerów działek, miejsca ich położenia oraz cen za jeden metr kwadratowy zakupionych w wyżej opisany sposób dróg (działek) W związku z powyższym dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy niezbędne jest wstępne ustalenie, czy żądana przez Wnioskodawcę informacja rzeczywiście stanowi informację publiczną, a także, czy Wójt należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej. Wprawdzie w niniejszej sprawie strony nie uznawały tych okoliczności za sporne, ale Sąd w granicach swej kognicji był zobligowany z urzędu przeprowadzić w tym zakresie własne rozważania. Wobec tego należy wskazać, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej: "Konstytucja"), która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, określają ustawy (art. 61 ust. 4 ab initio Konstytucji). Podstawowym aktem prawnym regulującym tę problematykę jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która normuje podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej", przez którą to informację należy rozumieć, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2014.782), zwanej dalej u.d.i.p., "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w którym znalazły się m.in. informacje o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych oraz treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (zob. art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a- d u.d.i.p.), o majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.) W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). Wójt jest organem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Wnioskowane przez Skarżącego informacje dotyczące wykazu dróg zakupionych przez Urząd Gminy Tarnowo Podgórne, wykazu dróg zakupionych na podstawie umów notarialnych z pominięciem postępowania przed Starostą, oraz numerów działek, miejsca ich położenia oraz cen za jeden metr kwadratowy zakupionych na drogi na podstawie umów cywilnoprawnych a nie w trybie wywłaszczenia, stanowią informację publiczną. Zgodnie z art. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. 2015.460) drogi gminne są drogami publicznymi. Zgodnie z art. 19 tej ustawy zarządcą dróg gminnych jest wójt. Zgodnie z art. 10 ust. 11 cyt. ustawy dla poszczególnych kategorii dróg właściwy zarządca drogi prowadzi ewidencję dróg, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. 2013.687) właściwy zarządca drogi może nabywać w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy, nieruchomości, w tym lokale mieszkalne, poza pasami drogowymi w celu dokonania ich zamiany na nieruchomości położone w pasach drogowych lub wydzielania ich w tych pasach w postępowaniu scaleniowo-wymiennym. Drogi gminne, sposób ich nabywania, cena nieruchomości nabywanych na drogi są informacjami w zakresie majątku gminy i stanowią informację publiczną, do udzielania której zobowiązany jest Wójt gminy. Organ, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej w pierwszej kolejności powinien rozważyć możliwość udostępnienia informacji w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.). W razie stwierdzenia, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, nie pozwalają na udostępnienie informacji w sposób i w formie określonych we wniosku, należy powiadomić pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazać, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W przypadku, gdy wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, organ jest zobowiązany postępowanie umorzyć (art. 14 u.d.i.p.). Sposób i forma wskazana w tym przepisie odnoszona być winna do przepisów ustawy wskazujących na sposób i formę składania wniosku i udzielania informacji publicznej. Zgodnie z art. 10 ust. 2 u.d.i.p. informacja publiczna jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Zakłada to bardzo szeroki sposób udostępniania tej informacji, również w drodze elektronicznej. Może być udostępniona w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych, przez zainstalowanie w tych miejscach urządzeń umożliwiających zapoznanie się z tą informacją (art. 12 u.d.i.p.). Podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość kopiowana informacji publicznej, jej wydruku lub przesłania informacji publicznej albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji (art. 12 ust. 2 u.d.i.p.). Wnioskujący może domagać się więc udzielenia tej informacji w różny sposób i w różnej formie (wydruki, skany, odbitki kserograficzne, fotokopie, ustnie). Tylko więc tego dotyczy sytuacja określona w art. 14 u.d.i.p., w której przewidziano, że wnioskodawca zasadnie domaga się udostępnienia określonej informacji ale z uwagi na wskazany we wniosku sposób czy formę dana informacja nie może być udostępniona ( w taki sposób i w takiej formie). Sytuacja taka w przedmiotowej sprawie miejsca nie miała. Nie było więc podstaw do umorzenia postępowania na tej podstawie. W sytuacji zaś, gdy żądana informacja publiczna nie może być udzielona ze względu na ograniczenia przewidziane w art. 5 u.d.i.p., w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, organ odmawia udzielenia informacji w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Także w sytuacji, gdy żądana informacja publiczna ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a wnioskodawca nie wykaże, że uzyskanie ww. informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej, wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W sytuacji zaś, gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ winien poinformować wnioskodawcę pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej. Forma decyzji administracyjnej jest przewidziana wyłącznie dla rozstrzygnięć dotyczących informacji publicznych, bowiem tylko do takich informacji znajduje zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej. W wyroku z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt III SAB/Łd 34/14 (Lex nr 1562788) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że: " Wniesienie skargi na bezczynność jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności." W przedmiotowej sprawie organ uznał, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. W piśmie skierowanym do Wnioskodawcy z dnia 18 sierpnia 2014r. prawidłowo wskazał, za orzeczeniami sądów administracyjnych, że informacja przetworzona jest jakościowo nową informacja, która w chwili złożenia wniosku nie istnieje w żądanej i ukształtowanej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Wytworzenie takiej informacji wymaga wykonania przez organ pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane materiały źródłowe. Wymaga zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania), sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, zaangażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych jemu działań. Przy prawidłowym podaniu znaczenia pojęcia "informacji przetworzonej" organ w przedmiotowej sprawie nie wyjaśnił dlaczego akurat ta, żądana przez Skarżącego informacja ma taki charakter, ilu lat dotyczy, ilu dróg, ilu dokumentów, jakich czynności wymaga i w jakim wymiarze. Z treści kierowanych do Skarżącego pism i dokumentów złożonych przez organ w sprawie nie można wywnioskować, że żądane informacje z uwagi na ich złożoność, ilość, rozproszenie, wymogi utworzenia nowych jakościowo danych mają charakter informacji przetworzonej. Fakt, że dane informacje wymagają sporządzenia wykazu, którego organ dotąd nie sporządzał, a w wykazie tym mają znaleźć się jedynie numery dróg, w trudnej do wywnioskowania z dokumentów znajdujących się w sprawie, liczbie, nie oznacza, że dana informacja ma charakter przetworzony. Wykaz dróg, które zostały przez gminę nabyte w drodze umów zawartych w kancelariach notarialnych (wnioskodawca przykładowo wskazał nazwisko jednego notariusza) również, przy braku wskazania, jakiej ilości dokumentów informacja dotyczy i z jakich przyczyn jej uzyskanie jest szczególnie skomplikowane, nie uzasadnia uznania tej informacji za przetworzoną. To samo dotyczy numerów działek, czy ceny za jeden metr kwadratowy nieruchomości zakupionych w taki sposób pod drogi. Wskazać należy, że charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Nie muszą więc istnieć wykazy, których sporządzenia domaga się wnioskujący, a których sporządzenie stanowi prostą czynność techniczną, by taką informację uznać za nieprzetworzoną. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu adresata wniosku oraz to czy znajdują się one w posiadaniu także innego podmiotu. Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez tego adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio. W przedmiotowej sprawie organ nie wykazał więc z jakich przyczyn wnioskowane informacje mają charakter przetworzony. Tym samym nie wykazał, że w ogóle taki charakter miały. Uznanie, że wnioskowane w niniejszej sprawie miały charakter informacji przetworzonej było co najmniej przedwczesne, nie zostało potwierdzone w żaden sposób i tym samym nie umożliwia na tym etapie weryfikacji, co do jego prawidłowości. Nieprawidłowo również wskazał organ w piśmie z 18 czerwca 2014r., że brak wykazania przez Skarżącego w terminie 14 dni szczególnego interesu publicznego skutkować będzie na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. umorzeniem postępowania. Jak już wyżej wskazano przepis ten stanowi podstawę do umorzenia postępowania w przypadkach niemożności udostępnienia danej informacji w sposób i formie wskazanej we wniosku, a nie w razie braku wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Przy założeniu, że dana informacja jest informacją przetworzoną a wnioskodawca tego interesu w zakreślonym terminie nie wykazał wydana być winna przez organ decyzja odmowna ze wskazaniem przyczyn uznania danej informacji za przetworzoną i przyczyn odmowy jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Organ w przedmiotowej sytuacji decyzji takiej nie wydał. Za błędne w świetle przepisów u.d.i.p. uznać należy przekonanie organu, że w sytuacji, gdy wnioskodawca nie wykazuje, że uzyskanie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, należy pozostawić wniosek bez odpowiedzi, czy też umorzyć postępowanie. Stanowisko to bowiem nie znajduje oparcia w przepisach u.d.i.p. Zauważyć należy, że przepisy u.d.i.p. zawierają wyczerpujące uregulowania w zakresie postępowania z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, a przepisy k.p.a. mają do tego postępowania zastosowanie jedynie w zakresie decyzji administracyjnych, co wynika z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. (por. - Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. IV SAB/Wr 170/15) Z powyższego wynika, że w dniu orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie Wójt Gminy [...] pozostawał w bezczynności - rozumianej ogólnie jako niezałatwienie sprawy w przepisanym terminie i formie- w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 1 sierpnia 2014r., w związku z czym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zobowiązał Wójta do rozpoznania ww. wniosku skarżącego w terminie 14 dni od otrzymania akt sprawy z prawomocnym wyrokiem (pkt 1 wyroku) Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a w zw. z art. 2 ustawy z 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności. Na tej podstawie orzeczono jak w pkt 1 wyroku. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Oceniając zaistniałą w sprawie bezczynność, Sąd uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). W tym zakresie Sąd wziął w szczególności pod uwagę okoliczność, że Wójt nie zachowywał się w tej sprawie biernie, prowadził z Wnioskodawcą korespondencję, w terminie 14 dni udzielił odpowiedzi, wprawdzie nieprawidłowej, będącej wynikiem nieprawidłowej interpretacji przepisów, lecz bez rażącego lekceważenia obowiązków w zakresie udzielania odpowiedzi w przewidzianym terminie . Z tych samych względów Sąd nie uznał za zasadne wymierzenia Wójtowi grzywny przewidzianej w art. 149 §2 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.