IV SAB/Po 7/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lutego 2012 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy w P. w przedmiocie zwrotu zasiłku chorobowego postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. J. P. (dalej skarżący) skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) skargę na bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy w P. (dalej Inspektor Pracy). W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że Inspektor Pracy naruszył art. 233 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) oraz art. 10 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. 2007 r., nr 89, poz. 589 ze zm.) w ten sposób, że zmusił skarżącego do skierowania sprawy na długotrwałą i kosztowną drogę postępowania sądowego, podczas gdy Inspekcja Pracy dysponuje ustawowymi uprawnieniami przymuszającymi byłego pracodawcę do wypłaty zasiłku chorobowego. W sprawie pominięty został fakt, że zasiłek chorobowy faktycznie jest wynagrodzeniem za pracę wynikającym ze stosunku pracy i objęty jest ochroną. Błędem Inspektora Pracy było naruszenie art. 77 § 1 kpa. Zdaniem skarżącego sprawa niesłusznie potrąconego zasiłku chorobowego w wysokości 50% jest bezsporna i dlatego wniósł on o wydanie wyroku wymuszającego podjęcie działań przez Inspektora Pracy (k. 4-6 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] stycznia 2012 r. Inspektor Pracy wniósł o jej odrzucenie albo oddalenie. W uzasadnieniu Inspektor Pracy wyjaśnił, że dnia [...] lutego 2011 r. do Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. wpłynęło pismo skarżącego z dnia 26 stycznia 2011 r. informujące o naruszeniu uprawnień pracowniczych przez firmę "T. A." z S. Podane w piśmie informacje spowodowały, że zgodnie z właściwością miejscową kontrolę w zakładzie pracy przeprowadził inspektor pracy. Kontrola wykazała, że zdaniem inspektora pracy pracodawca dokonał potrącenia z wypłacanego przez siebie zasiłku chorobowego tytułem otrzymanego zajęcia komorniczego w kwocie wyższej niż dopuszczalna. W związku z tym, że nieprawidłowość dotyczyła potrąceń dokonywanych z zasiłku chorobowego pismem z dnia [...] lutego 2011 r. Inspektor Pracy poinformował zgodnie z właściwością rzeczową odpowiednią jednostkę Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Dnia [...] listopada 2011 r. skarżący skierował do Inspektora Pracy zażalenie w związku z przeprowadzoną kontrolą. W odpowiedzi z dnia [...] grudnia 2012 r. Inspektor Pracy poinformował skarżącego o zakresie podjętych w sprawie czynności. Zdaniem Inspektora Pracy skarżący nie legitymuje się w niniejszej sprawie interesem prawnym niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi. Inspektor Pracy nie jest organem uprawnionym do rozstrzygania o prawach i obowiązkach stosunku pracy. W niniejszej sprawie nie zachodzi związek pomiędzy uprawnieniami pracownika, a zakresem kompetencji Państwowej Inspekcji Pracy. Inspektor Pracy wskazał również, że skarżący nie wskazał we właściwy sposób jakich czynności zaniechał organ administracji i jakie działania powinny zostać podjęte przez Inspektora Pracy. W opisanym powyżej postępowaniu przeprowadzone zostało postępowanie kontrolne, stwierdzone określonego rodzaju nieprawidłowości, które zostały opisane w protokole z kontroli. Nadto poinformowany został o nich Zakład ubezpieczeń Społecznych celem dalszego prowadzenia sprawy (k. 11-13 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Złożona skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do art. 175 ust. 1 Konstytucji RP wymiar sprawiedliwości w RP sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Natomiast zgodnie z art. 177 Konstytucji RP, sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Sądy administracyjne nie są powiązane z sądownictwem powszechnym ani pod względem ustrojowym, ani funkcjonalnym. Zostały one wyodrębnione jako odrębny pion sądownictwa powołany do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W sposób szczegółowy zakres właściwości sądów administracyjnych został określony w art. 3-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej ppsa). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów i czynności oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (T. Woś, w: red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 108; postanowienie NSA z dnia 16.09.2004 r., sygn. akt OSK 274/04, ONSAiWSA 2004/2/30). Natomiast zgodnie z art. 58 §1 pkt 1 ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Inspektora Pracy wyjaśniając w uzasadnieniu, że jest ona związana z brakiem podjęcia skutecznych działań przymuszających byłego pracodawcę skarżącego do wypłaty nieprawidłowo potrąconego zasiłku chorobowego. Zasady przyznawania oraz wypłaty zasiłku chorobowego zostały określone w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz. U. 2010 r., nr 77, poz. 512 ze zm.). W art. 2 pkt 1 przywołanej ustawy zasiłek chorobowy został zaliczony do jednego ze świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Natomiast w art. 4778 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1964 r., nr 43, poz. 296 ze zm.) sprawy dotyczące zasiłków chorobowych zostały zaliczone do właściwości sądów rejonowych, a więc sądów powszechnych. Stosownie do art. 4779 §1 k.p.c., odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Organ rentowy, o którym mowa w § 1, przekazuje niezwłocznie odwołanie wraz z aktami sprawy do sądu z zachowaniem przepisów odrębnych. Organ ten, jeżeli uzna odwołanie w całości za słuszne, może zmienić lub uchylić zaskarżoną decyzję. W tym wypadku odwołaniu nie nadaje się dalszego biegu (4779 §2 k.p.c.). Z uwagi na istnienie właściwości sądu powszechnego w sprawach dotyczących przyznania oraz wypłaty zasiłku chorobowego sąd administracyjny nie jest uprawniony do podejmowania jakichkolwiek działań nie należących do jego kognicji. W niniejszej sprawie skarżący nie zakwestionował bezczynności Inspektora Pracy w zakresie zaniechania podjęcia jakiejkolwiek czynności sprowadzającej się do wydania aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej o których stanowi art. 3 §2 pkt 1-4a ppsa. Ubocznie należy w tym miejscu dopowiedzieć, że skarżący kwestionując prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w którym Jego zdaniem doszło do niezgodnego z prawem zajęcia zasiłku chorobowego może złożyć skargę na czynności komornika do sądu rejonowego przy którym działa komornik, stosownie do art. 767 § 1 k.p.c. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa w zw. z art. 58 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji. MZ