IV SAB/Po 7/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi W.Sp. z o.o. w W. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania Burmistrza W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od Burmistrza W. na rzecz W.Sp. z o.o. w W. kwotę 291,46 zł (dwieście dziewięćdziesiąt jeden złotych i 46 groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...]stycznia 2016 r. W.Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza W. w sprawie udzielenia informacji publicznej. Skargę wniesiono w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu [...] stycznia 2016 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej skarżący zwrócił się do organu o udzielenie informacji publicznej w postaci numerycznego opisu granic działki ewidencyjnej nr [...] w W. (obręb [...]), za pomocą współrzędnych punktów określających przebieg linii granicznych, na odcinku przeciwległym do punktów określających przebieg linii granicznych działek ewidencyjnych nr [...]. Pismem z dnia [...]stycznia 2016 r. organ poinformował skarżącego, że prowadzenie numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych jako zadanie realizuje Starostwo Powiatowe w W.. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. W.Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza W. w sprawie udzielenia informacji publicznej. W uzasadnieniu strona wskazała, że organ jest w posiadaniu żądanej informacji co potwierdziły osoby wykonujące dla organu prace na ww. działkach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że w posiadaniu organu nie ma dokumentów, o które wnioskowała skarżąca. Organ wskazał, że w ramach czynności trwałego rozgraniczenia nieruchomości, prowadzonego również na wniosek skarżącej, organ zlecił wskazanie punktów granicznych tych nieruchomości. Dalej organ wskazał, iż Naczelnik Wydziału Inwestycji, działający z upoważnienia z Burmistrza i reprezentujący organ w toku postępowania rozgraniczenia, nie był w posiadaniu informacji o współrzędnych punktów określających przebieg linii granicznych działek. Dane te są w posiadaniu Starostwa. Na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. skarżąca wskazała, że nie otrzymała pisma z dnia [...] stycznia 2016 r. (k. 21 akt sądowych). Natomiast złożyła pismo z dnia [...]stycznia 2016 r., w którym wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i którego nie ma w aktach sprawy. Skarżąca podniosłam iż następnie złożyła pismo z dnia [...] stycznia 2016 r., a dnia [...] lutego 2016 r. odbyło się spotkanie gdzie omówiono sprawę dotyczącą wniosku z dnia[...] stycznia 2016 r. Podczas tego spotkania okazało się, że organ ma informację publiczną, o którą wystąpiliśmy [...] stycznia 2016 r. i dopiero później dostaliśmy pismo z dnia [...] lutego 2016 r. wraz z wnioskowaną informacją publiczną. Skarżąca z uwagi na fakt, że w toku postępowania organ udzielił wnioskowanej informacji publicznej wniosła o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia do informacji publicznej, a także cofnęła skargę w zakresie orzekania o przewlekłym prowadzeniu postępowania i w zakresie orzekania o tym, czy bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania miało charakter rażący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej "Ppsa"), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem Kodeks nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa Wprawdzie art. 52 § 3 Ppsa stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a skoro ustawa nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania), należy uznać, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 Ppsa (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545 – wyrok dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznając, że niniejsza skarga jest dopuszczalna stwierdzić należy, iż jej przedmiotem jest bezczynność Burmistrza Wolsztyna w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Zauważyć w tym miejscu należy, iż złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji, a następnie w przypadku pozytywnej odpowiedzi powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tak więc, mając na uwadze ograniczenie badania merytorycznego sprawy jakim podlega skarga na bezczynność organu, należało przede wszystkim wyjaśnić czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy, a podmiot do którego o udzielenie informacji się zwrócił jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W pierwszej kolejności Sąd postanowił się odnieść do aspektu podmiotowego sprawy tzn. czy Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych określony został w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4. ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Burmistrz w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, mieści się jako organ w zakresie podmiotowym stosowania tej ustawy, w związku z czym zobowiązany jest do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych (art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Oceniając natomiast aspekt przedmiotowy tzn. czy żądana informacja stanowi informację publiczną wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 października 2002r., sygn. akt II SA 1956/02, dostępny na stronie internetowej http://.orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą, stanowi informację publiczną. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 721/08, LEX nr 423325). Z powyższych względów uznać należy, iż wnioskowana przez skarżącego informacja w postaci numerycznego opisu granic działki za pomocą współrzędnych punktów określających przebieg linii granicznych stanowi informację publiczną, co nie jest kwestionowane przez organ administracyjny. Uznając, że informacje wskazane we wniosku stanowią informację publiczną, a Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, ustalić należy czy działania podjęte przez podmiot zobowiązany nastąpiły w formie adekwatnej do wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Rozpoznając niniejszą sprawę należy również mieć na uwadze, że ustawodawca w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazał, iż udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 3 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Wobec powyższego należy stwierdzić, że skoro wniosek udzielenie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu [...] stycznia 2016 r., to w tym dniu rozpoczął bieg termin załatwienia tej sprawy przez organ. Tym samym uznać należy, że udostępnienia informacji publicznej w dniu [...] lutego 2016 r., nastąpiła z przekroczeniem terminów do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wobec powyższego stwierdzić należy, że organ przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej dopuścił się bezczynności – rozumianej ogólnie jako niezałatwienie sprawy w przepisanym terminie. Jednakże z uwagi na fakt, iż bezczynność ta ustała jeszcze przed wydaniem orzeczenia przez Sąd w niniejszej sprawie, to uznać należy, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi na bezczynność Burmistrza stało się bezprzedmiotowe w zakresie orzekania o zobowiązaniu tego organu do rozpatrzenia wniosku. Skoro bowiem organ rozpoznał wniosek, co do którego pozostawał w bezczynności, to tym samym stan bezczynności ustał. W takiej sytuacji nie ma podstaw do oddalenia skargi, gdyż powodem oddalenia skargi może być tylko jej bezzasadność. Skoro zaś organ administracji pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi – a więc skarga była wówczas zasadną – lecz następnie przestał być bezczynny, to należy uznać, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna – rozumiana tu jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zobowiązania organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności – a co za tym idzie, postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. W takim przypadku już samo wniesienie skargi na milczenie organu wywołało pożądany skutek w postaci likwidacji jego bezczynności. Ponadto rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć na uwadze, że na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. skarżący cofnął skargę w zakresie orzeczenia o przewlekłym prowadzeniu postępowania, a także w zakresie orzekania o tym czy bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania miało charakter rażący. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i 3 Ppsa, umorzył postępowanie sądowe (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa.