IV SAB/Po 70/15

Dnia 30 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. H.. W. (dalej: "Skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO") w przedmiocie, jak to określiła, "przedłużenia terminu załatwienia sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do dnia [...] lipca 2015 r." Z akt administracyjnych wynika, że sprawa dotyczy wniosku Skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2002 r. zatwierdzającej podział nieruchomości. W skardze zawnioskowano o ukaranie organu "z uwagi na przewlekłość załatwienia sprawy" oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej od organu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej przez Skarżącą bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej w skrócie; "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a. Badanie merytorycznej zasadności skargi musi zostać poprzedzone sprawdzeniem jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jej wniesienie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie przepisanych środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W świetle przywołanych unormowań wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez samorządowe kolegium odwoławcze, które jest organem wyższego stopnia, zależy od uprzedniego wezwania tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Takie wezwanie może być wystosowane przez Skarżącego w każdym czasie, byle przed wniesieniem skargi do sądu. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca przed wniesieniem niniejszej skargi nie dochowała powyższego wymogu i nie wezwała SKO do usunięcia naruszenia prawa – co wyraźnie zarzucił organ w odpowiedzi na skargę. Niewykorzystanie przez stronę dostępnych środków zaskarżenia powoduje, że złożona do sądu administracyjnego skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.