IV SAB/Po 73/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Asesor sądowy WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lipca 2024 r. sprawy ze skargi N. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. zobowiązuje Wójta Gminy do załatwienia wniosku N. W. z 16 września 2019 r. o ustalenie warunków zabudowy w ciągu 2 miesięcy o dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, ze Wójt Gminy dopuścił się bezczynności, 3. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. oddala skargę w pozostałym zakresie, 5. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącej N. W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skargą z dnia 10 kwietnia 2024 r. M. S. jako pełnomocnik N. W. (ojciec) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność i przewlekłość Gminy K. – w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzją z dnia 27 lipca 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazali sprawę Wójtowi Gminy do ponownego rozpatrzenia. W decyzji wskazano, że analiza urbanistyczna jest kluczowym dowodem w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Mimo wyraźnych wskazań Wójt zaniechał podjęcia jakichkolwiek czynności, a w szczególności sporządzenia analizy urbanistycznej. Skarżący wskazał, że przeglądał akta sprawy w dniu 31 stycznia 2024 r. i brak było w aktach analizy urbanistycznej. Następnie w związku z uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia 5 lutego 2024 r. zapoznał się ponownie w dniu 28 lutego 2024 r. z aktami sprawy [...] i ustalił, że w aktach sprawy nadal nie ma pełnej analizy urbanistycznej. W ocenie skarżącego oznacza to, iż w sprawie nie są wykonywane zalecenia organu odwoławczego, a organ I instancji dopuszcza się bezczynności, która ma rażący charakter. Postępowanie trwa już prawie rok, a czas ten nie jest uzasadniony żadnymi okolicznościami sprawy, bowiem organ nie podejmuje żadnych czynności, ani nawet nie informuje strony o tym jakie czynności są podejmowane i dlaczego całe postępowanie tyle trwa. W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że niniejsze postępowaniu wszczęte zostało w wyniku kolejnej już skargi złożonej przez N. W., w której imieniu działa pełnomocnik M. S.. W skardze zarzucone zostało przewlekle prowadzenie sprawy przez Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W ocenie organu istotnym jest fakt, że skarżąca zarzuca przewlekłość w działaniu Wójta Gminy, jednocześnie swoim zamierzonym działaniem przedłużając je przez składanie coraz to liczniejszych pism w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z niezwykle intensywnym działaniem strony postępowania, która nadużywając swoich uprawnień zmierza do przedłużenia postępowania. Organ wskazał, iż niniejsze postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy toczy się od września 2019 r. Na przestrzeni tylu lat przedmiotowa sprawa kilkukrotnie rozpatrywana była przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jak również Naczelny Sąd Administracyjny. M. S. na przestrzeni ostatnich lat składa w Urzędzie Gminy K. oraz w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej dziesiątki różnych pism, które zawierały niezasadne żądania oraz służyły jedynie poniżaniu i obrażaniu zarówno samego Wójta jak i pracowników. Wójt Gminy zmuszony był pozostawić kolejne, powtarzające się żądania M. S., bez biegu z uwagi na ilość i brak konkretnych żądań. M. S. działający w imieniu N. W. w niniejszym postępowaniu prowadzi z Gminą K. korespondencję, inicjując tak liczną liczbę spraw, że jego działania w istocie potrafi sparaliżować pracę pracownika urzędu. Przy czym wnioski nie są nakierowane na ochronę uprawnień jego lub strony którą reprezentuje. W dużej części celem składanych wniosków jest wszczęcie jak największej liczby postępowali, które pozornie mają charakter sprawy administracyjnej. Mechanizm działań M. S., gdzie de facto on kieruje wniosek polega na tym, że po załatwieniu sprawy w administracyjnym toku instancji, wnosi kolejne podania. Wydanie prawie każdego orzeczenia przez organ owocuje wystąpieniem przez M. S. z kolejnym wnioskiem. M. S. jest znany również z tego, że kieruje liczne zawiadomienia do prokuratury jak i innych organów, żądając ścigania swoich sąsiadów jak i innych osób. M. S. w Gminie K. uchodzi za osobą bardzo roszczeniową i skonfliktowaną. Na przestrzeni kilku lata, akta administracyjne zgromadzone w niniejszej sprawie wielokrotnie były udostępniane, kolejnym to organom celem wydania stosownych orzeczeń. Samo działanie M. S. nie pomaga przyspieszeniu rozpoznania sprawy, a wręcz często uniemożliwia działanie organu. Dodatkowo nieważne jakie czynności zostaną podjęte przez organ, to w ocenie skarżącej będą one niewystarczające. Jak wskazuje pełnomocnik skarżącej po zapoznaniu się przez niego z aktami sprawy w dniu 31 stycznia 2024 roku nie było w nich analizy urbanistycznej, gdzie następnie po ponownym zapoznaniu się w dniu 28 lutego 2024 wskazuje on brak "pełnej analizy urbanistycznej". Zatem podjęte zostały przez organ stosowne działania, jednakże pełnomocnik skarżącej stara się nie zauważać tych działań. M. S. mimo podejmowanych przez organ działań, konsekwentnie wystosował kolejną skargę, która to ponownie negatywie wpłynie na rozpoznanie sprawy i wiązać się będzie z kolejnymi czynnościami sądowymi. Zatem charakter spraw podlegających kontroli w toku administracyjnym jednoznacznie dowodzi, ze celem N. W., a w szczególności jej pełnomocnika nie jest faktyczna obrona przysługujących praw, lecz inicjowanie postępowań, które stanowią cel sam w sobie. Ponadto w sprawie o wydanie warunków zabudowy, N. W. nie jest wnioskodawcą, a jej celem jest wyłącznie przedłużenie postępowania. Należy bowiem zauważyć, iż działaniem M. S., działającego przez swojego mocodawcę jest uniemożliwienie ustanowienia warunków zabudowy. Zatem nie można stwierdzić, że przewlekłość postępowania jest niekorzystna dla N. W., a wręcz przeciwnie. Co istotne wszelkie podjęte przez organ czynności, które to są zgodne z prawem, w ocenie pełnomocnika skarżącej będą naruszać interes jego mocodawczym. Stąd też skarżąca reprezentowana przez swojego pełnomocnika, będzie inicjować kolejne to postępowania wyłącznie z uwagi na destabilizację pracy organu, a nie w obronie praw obywatela. Powyższe postępowanie skarżącej i jej pełnomocnika nie zasługuje na ochronę prawną ze strony Sądu, ponieważ może uniemożliwiać realizację podstawowych zadań organu stanowiąc w rezultacie zagrożenie dla prawidłowego toku załatwiania spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z 6 czerwca 2024 r. wydanym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 4292) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8), bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Z przepisów art. 149 § 1 i 1a P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy wskazać, że art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wyczerpanie przysługującego stronie środka zaskarżenia w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a. przez jego wniesienie (do właściwego organu) stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie M. S. pismem z dnia 1.12.2023 r. wniósł o udostępnienie mu pełnej analizy urbanistycznej. Następnie w dniu 24.01.2024 r. wniósł pismo zatytułowane "Ponaglenie", w którym wskazał, że nie otrzymał odpowiedzi na to pismo. W związku z powyższym stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych, o których mowa w ww. przepisach. Z akt sprawy wynika, że pierwotnie postępowanie administracyjne zostało zainicjowana wnioskiem I. M. z dnia 16 września 2019 r., którym wystąpiła do Wójta Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego (ganek) oraz adaptacji strychu na pomieszczenie mieszkalne, na terenie działki nr. ewid. [...] we wsi Ł., gmina K.. W dniu 03 października 2019 r. M. S. poinformował Wójta, działając jako pełnomocnik N. W., że nie wyraża zgody na przybudówkę i na adaptację strychu, tylko na likwidację. Sąd wskazuje, że przedmiotowe postępowanie dotyczące bezczynności i przewlekłości organu swój początek ma w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lipca 2023 r. nr [...] uchylającej decyzję Wójta Gminy z dnia 27.01.2023 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dot. rozbudowy budynku. Kolegium przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzja ta została zaskarżona (sprzeciwem) przez M. S. do WSA w Poznaniu. Organ I instancji pismem z 7.09.2023 r. przekazał do SKO kompletne akta sprawy. M. S. w dniu 11.09.2023 r. wniósł do organu I instancji o przedłożenie w terminie 30 dni pełnej analizy urbanistycznej. W tym miejscu należy zauważyć, że pełnomocnik skarżącej zaskarżył decyzję SKO do WSA, a jednocześnie żądał od organu I instancji realizowania wskazań SKO wyrażonych w tej decyzji. Następnie 28.09.2023 r. postępowanie sądowe zostało umorzone postanowieniem o sygn. IV SA/Po 548/23 ze względu na cofnięcie sprzeciwu. Z akt sprawy wynika, że powyższe postanowienie wpłynęło w dniu 21.11.2023 r. do Wójta Gminy wraz z aktami sprawy (przekazane przez Kolegium). Ponadto z akt sprawy wynika, że do dnia rozpoznania niniejszej skargi przez Sąd sprawa nie została przez organ I instancji załatwiona. Sąd wskazuje, że skoro w dniu 21.11.2023 r. do organu I instancji wróciły akta sprawy, to postępowanie zgodnie z art. 35 k.p.a. powinno zostać zakończone w ciągu miesiąca, a w przypadku uznania sprawy za szczególnie skomplikowaną w ciągu 2 miesięcy. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia. Z punktu widzenia sprawności postępowania znacząca jest zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) - dalej: "k.p.a.". Jej realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 35 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (§ 3a). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Z powyższych unormowań wynika więc, że podstawowym terminem załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym jest "niezwłocznie", a w przypadku gdy konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, sprawa zasadniczo powinna być załatwiona w terminie jednego miesiąca. Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ponadto zgodnie z art. 36 § 2 k.p.a. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. W niniejszej sprawie organ mimo podejmowania czynności zmierzających do załatwienia sprawy (m.in. prowadzenie korespondencji z wnioskodawcą, wezwania do uzupełnień) nie skorzystał z procesowej możliwości przedłużenia terminu do załatwienia sprawy określonej w art. 36 k.p.a., co skutkuje koniecznością przyjęcia, że organ w ustawowym terminie nie załatwił sprawy i nie wskazał przyczyn opóźnienia w zakończeniu postępowania. W związku z tym należy uznać, że organ był bezczynny. Nie można natomiast zarzucić organowi przewlekłości. Sąd wyjaśnia, że pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pod pojęciem tym rozumie się również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować, więc będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Zatem o przewlekłości postępowania przed organem administracji publicznej można mówić wówczas, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (wyrok NSA z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organ podejmował czynności zmierzające do załatwienia sprawy. Nie miały one charakteru pozornego i opieszałego. Ponadto organ prowadził regularną korespondencję ze skarżącym. W związku z tym w zakresie przewlekłości postępowania Sąd skargę oddalił. Bezczynność nie miała charakteru rażącego. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest zatem wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się także, że naruszenie prawa rażące oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. W niniejszej sprawie okoliczności takie nie wystąpiły. Organ wskazał w odpowiedzi na skargę, że nie popada w bezczynność, a przewlekłość nie występuje, wskazując na nadużywanie prawa przez skarżącego, który inicjuje szereg postępowań. Według organu działanie skarżącego paraliżuje pracę pracownika urzędu, jednak w ocenie Sądu nie uzasadnia to tak lekceważącego (pod kątem procesowym) stosunku do prowadzenia postępowania. Sąd rozpoznając niniejszą skargę dokonał oceny bezczynności i przewlekłości organu w zakresie załatwienia sprawy z wniosku I. M. z dnia 16 września 2019 r., którym wystąpiła do Wójta Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego (ganek) oraz adaptacji strychu na pomieszczenie mieszkalne, na terenie działki nr. ewid. [...] we wsi Ł., gmina K.. Po uchyleniu przez Kolegium decyzji Wójta Gminy akta sprawy trafiły do organu I instancji w dniu 21.11.2023 r. Organ zobowiązany był do załatwienia sprawy w ustawowo określonym terminie, co Sąd wyjaśnił powyżej. Bez względu na postawę skarżącego w tym oraz w innych postępowaniach (w tym składanie dużej ilości pism i wniosków) organ powinien poruszać się w obszarze ustawowych ram procesowych. Istotne jest, że organ ma możliwość wyznaczenia innego, niż miesięczny lub dwumiesięczny (w przypadku spraw szczególnie skomplikowanych) terminu załatwienia sprawy. Organ z tego uprawnienia w niniejszym postępowaniu nie skorzystał, co w ocenie Sądu musi skutkować negatywną oceną takiej postawy. Strona nie może bowiem trwać w stanie zawieszenia i niepewności w zakresie tego, czy sprawa w ogóle zostanie rozpoznana. Organy są prawnie zobowiązane, by informować każdorazowo o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy, jednocześnie racjonalnie argumentując przyczyny takiego stanu. Sąd podkreśla przy tym, że są mu znane przedstawione przez organ poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie nadużywania praw przez strony. Niemniej biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy Sąd stoi na stanowisku, że niedopuszczalne byłoby dokonywanie oceny postępowania strony przez pryzmat nadużywania przez nią prawa w sytuacji, gdy organ prowadząc postępowanie nie dopełnił swoich podstawowych obowiązków. Należy podkreślić, że zawiadomienie o wydłużeniu terminu załatwienia sprawy jest w zasadzie prostą czynnością, która w okolicznościach znacznego obciążenia organu mogła być wykonana przez każdego pracownika urzędu. W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), naruszając w sposób niedopuszczalny zasady i terminy określone w art. 35 i art. 36 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd zobowiązał Wójta Gminy do załatwienia przedmiotowej sprawy w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd oddalił skargę w zakresie przewlekłości. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.