IV SAB/Po 73/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 07 maja 2025 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu Stowarzyszeniu kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Pismem z dnia 28 stycznia 2025 r. Stowarzyszenie wniosło skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosku o wstrzymanie nocnej działalności stacji paliw i wstrzymanie nielegalnie działającego tzw. parkingu. W skardze wyjaśniono, że proceder odmowy odpowiedzi na zapytania i wyjaśnienia, zgodności z obowiązującymi przepisami prawa procesów inwestycyjnych przez organ Burmistrza w K. trwa udokumentowany od 2018 roku i ma na celu odmowę potwierdzenia stanu rzeczywistego, sugerowanie przez Burmistrza, że nie ma wiedzy lub nie rozumie problemu. W ocenie strony skarżącej Burmistrz Miasta, świadomie legalizuje przestępczą działalność stacji paliw, mającą miejsce w kompleksie samowoli budowlanych w K.. Przedstawione fakty uzasadniają żądanie Stowarzyszenia dla natychmiastowego wstrzymania egzekucją administracyjną nocnej działalności stacji paliw. Burmistrz nie przedstawił żadnego merytorycznego, logicznego lub prawnego argumentu dla uzasadnienia swojej odmowy wydania egzekucji administracyjnej wstrzymującej nielegalną nocną działalność stacji paliw. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie – w przypadku, gdyby Sąd uznał, że skarga jest dopuszczalna – oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Organ w pierwszej kolejności dostrzegł niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania skargi jako wniesionej przez nieuprawniony podmiot, a także z przyczyn braku przedmiotu zaskarżenia. Burmistrz wskazał, że zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) skargę może wnieść wyłącznie podmiot, który dysponuje legitymacją skargową (legitymacją do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego). Legitymację do wniesienia skargi mają podmioty, które mają interes prawny w jej wniesieniu, we własnej sprawie administracyjnej. Zatem ze skargą może wystąpić podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Zdaniem organu przedmiotem skargi zdaje się być niezadowolenie z rzekomego braku odpowiedzi na pismo z dnia 3 czerwca 2025 roku, które nie zawierało w istocie żadnego konkretnego żądania, a zatem nie stanowi sprawy administracyjnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm, dalej: K.p.a.). Zgodnie z procedurą, odpowiedzi na każde żądanie złożone w trybie wnioskowym zostały rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przedmiotem skargi skarżącego stowarzyszenia jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosku o wstrzymanie nocnej działalności stacji paliw i wstrzymanie nielegalnie działającego tzw. parkingu. Tak określony przedmiot zaskarżenia nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego wynikającej z art. 3 § 2 P.p.s.a. W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że sądy administracyjne nie są powołane do tego, aby sprawować generalny nadzór nad administracją publiczną. Właściwość sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli jedynie określonych form działalności, bądź występujących w związku z nią bezczynności albo przewlekłości postępowania organów administracji publicznej. Katalog zaskarżalnych do sądu administracyjnego aktów administracji publicznej sformułowany został w art. 3 § 2 P.p.s.a. Wedle tej regulacji kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2a i § 3 P.p.s.a., orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., jak również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Kontrola sprawowana przez tutejszy Sąd może dotyczyć jedynie konkretnie wskazanego aktu lub czynności albo bezczynności lub przewlekłości w określonych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Strona skarżąca winna wskazać jaką konkretnie decyzję, postanowienie, bądź inną czynność jednoznacznie określonego organu zaskarża. W przypadku zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości w działaniu organu należy wskazać w jakim toczącym się już postępowaniu administracyjnym dopatruje się tego rodzaju uchybień, względnie jakie konkretnie podanie inicjujące postępowanie przed organem administracji nie zostało przez organ w terminie przewidzianym przepisami prawa załatwione (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Po 795/22, dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie jest powołany do tego, aby kontrolować zachowanie się organu administracji publicznej, jakim jest Burmistrz Miasta – o ile zachowanie to nie przybiera jednej z form, o której stanowi art. 3 § 2 P.p.s.a. Jak słusznie zauważa organ w odpowiedzi na skargę, w realiach niniejszej sprawy skarżące stowarzyszenie nie jest stroną jakiegokolwiek postępowania administracyjnego, skargowego czy egzekucyjnego toczącego się przed Burmistrzem Miasta. Sąd, mając powyższe rozważania na względzie uznał, że w stanie faktycznym i prawnym sprawy, skoro organ nie był zobowiązany do podejmowania czynności z zakresu administracji publicznej, w celu rozpatrzenia żądań skarżącego stowarzyszenia, to nie wystąpiła kognicja sądu administracyjnego do rozpatrzenia skargi przez niego wniesionej. Skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jako nienależącą do właściwości sądu administracyjnego.