IV SAB/Po 76/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] – K. O., A. O. i K. B. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza [...] do załatwienia wniosku Stowarzyszenia [...] z dnia [...] września 2014r. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa 3. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dnia [...] września 2014 r. do Urzędu Miasta i Gminy [...] wpłynął wniosek stowarzyszenia zwykłego pod nazwą "Stowarzyszenie [...]" z siedzibą we [...] (dalej Stowarzyszenie), z tej samej daty, adresowany do Burmistrza [...] (dalej Burmistrz), o udostępnienie informacji publicznej: nagrania z posiedzenia połączonych komisji Rady Miasta i Gminy [...] (dalej Rady Miasta i Gminy), mającego miejsce w dniu [...] sierpnia 2014 r. Debata dotyczyła elektrowni wiatrowych. We wniosku wskazano, że przebieg debaty rejestrowany był przez pracownika Urzędu Miasta i Gminy za pomocą urządzeń stanowiących własność publiczną, wykorzystywanych zwyczajowo do rejestracji audio każdej sesji, i znajduje się w zasobach archiwalnych Urzędu, a kierownikiem Urzędu Miasta i Gminy jest Burmistrz. W reakcji na ten wniosek Burmistrz, pismem z dnia [...] marca 2014 r. poinformowała, że kierując się postanowieniami statutu Gminy nie znajduje uzasadnienia do nagrywania posiedzeń Komisji. Oceniła, że wspólne posiedzenie komisji nie jest organem kolegialnym władzy publicznej pochodzącej z powszechnych wyborów, ogólnie wskazując na stanowisko Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 25 września 2013 r. Pismem z dnia 17 września 2014 r. Stowarzyszenie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Burmistrza w zakresie udostępniania informacji publicznej, wnosząc o: 1. zobowiązanie Burmistrza do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty zwrócenia organowi akt sprawy; 2. uznanie bezczynności Burmistrza oraz 3. zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu przedstawiciel stowarzyszenia podkreślił, że do dnia złożenia skargi Burmistrz nie udostępniła żądanej informacji ani też nie wydała decyzji odmownej. Ocenił, że wszelkie materiały wytworzone w toku prac Rady Miasta i Gminy są informacją publiczną, a komisje Rady Miasta i Gminy, które zwyczajowo organizują posiedzenia wszystkich radnych przed terminem sesji Rady Miasta w celu omówienia spraw które będą przedmiotem uchwał, tworzą kolegialny organ władzy publicznej pochodzący z powszechnych wyborów, którym jest Rada Miasta i Gminy. Nagrania z innych posiedzeń wspólnych komisji Rady Miasta i Gminy zostały wcześniej przekazane Stowarzyszeniu, przez "Organ Rady Miasta", który zasięgał w tym przedmiocie opinii gminnego radcy prawnego. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniosła o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej P.p.s.a.) ewentualnie, w razie uznania przez sąd że nie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi, o oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a, jako oczywiście bezzasadnej. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi Burmistrz napisała, że w ustawowo zakreślonym terminie podjęła działania odnoszące się do wniosku i ustosunkowała się do treści wniosku. Wskazanie, że nie ma obowiązku sporządzania nagrań z posiedzeń komisji, o które wnioskował skarżący (co jest jednoznaczne z brakiem obowiązku ich udostępnienia), w rezultacie załatwiło sprawę. W takich okolicznościach sprawy nie było podstaw do udostępnienia żądanych informacji, ani też podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a wysłane do Skarżącego pismo informujące należy uznać za załatwiające sprawę. Twierdzenie zatem o bezczynności organu administracji w niniejszej sprawie nie znajduje podstaw, a żądanie odrzucenia skargi przez sąd jest uzasadnione. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi, Burmistrz napisała, że wbrew twierdzeniom autora skargi, wspólne posiedzenie komisji rady gminy nie jest organem kolegialnym władzy publicznej pochodzącej z powszechnych wyborów, o którym stanowi m.in. art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 z późn. zm.; obecnie: Dz. U. z 2014 r. poz. 782; dalej jako u.d.i.p.). Realizację jawności posiedzeń rady gminy oraz jej komisji stanowi przepis art. 19 u.d.i.p., który wskazuje, że organy te sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba, że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się jednolity pogląd, zgodnie z którym o obowiązku organu udostępnienia zapisu dźwiękowego dokumentującego sesje rady (odpowiednio - posiedzenia jej komisji) można mówić tylko wtedy, gdy przyjęto taki sposób dokumentacji posiedzeń. Miarodajne w tym względzie są postanowienia statutu (tak np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2005 r., II SA/Kr 1356/04; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 września 2009 r., IV SA/Wr 257/09; wyrok NSA z dnia 1 października 2010 r., I OSK 1216/10). Ustawa nie nakłada na żadne podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej nagrywania przebiegu posiedzeń, wobec czego nie nakłada też obowiązku udostępniania takich informacji na nośniku teleinformatycznym. Podstawowym źródłem informacji o posiedzeniach organów kolegialnych są protokoły, a zapis audiowizualny lub teleinformatyczny jest jedynie zastępczą formą udostępnienia informacji. W związku z powyższym Burmistrz wskazała, że żadne z postanowień statutu Gminy nie przewidują obowiązku dokumentowania posiedzeń komisji a co za tym idzie organ administracji nie ma obowiązku formalnego sporządzania i udostępniania tego rodzaju nagrań – co zostało wskazane w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W kontekście powyższego Burmistrz wskazała, że nawet jeśli takie nagranie z posiedzenia (lub sesji) powstałoby w nieformalny sposób, jako nagranie mające ułatwić pracownikowi urzędu pracę nad opracowaniem finalnym protokołu z posiedzenia - nie będzie ono podlegać udostępnieniu. Tak sporządzone nagranie z przebiegu posiedzenia (sesji) nie posiada waloru nośnika informacji publicznej, a może zostać zakwalifikowane co najwyżej jako materiał roboczy. Zarządzeniem z dnia 29 października 2014 r. Sąd wezwał przedstawiciela Stowarzyszenia do usunięcia braku formalnego skargi poprzez czytelne podpisanie skargi przez wszystkich aktualnych członków Stowarzyszenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie brak formalny został usunięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy należy wskazać, iż skarga na bezczynność przysługuje tylko w sprawach, w których wydawane są decyzje i określone postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi, gdy nie dotrzymuje on terminu załatwienia sprawy, a także w przypadku odmowy wydania stosownego aktu czy podjęcia czynności, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga podjęcia takich działań (zob. np. NSA z dnia 17.12.2010 r. sygn. akt I OSK 1811/10 LEX nr 745170). Zadaniem Sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na bezczynność organu jest więc ustalenie, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1- 4 P.p.s.a. Ponadto Sąd zobowiązany jest rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem i wyczerpaniem przez skarżącego określonego trybu przeciwdziałania bezczynności. Następnie Sąd bada, czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi w zdaniu pierwszym, że Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W zdaniu drugim przepis ten nakłada na Sąd obowiązek stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W rozpatrywanym przypadku zastosowanie znajdował przepis art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. stanowiący, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 P.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd orzekający stoi na stanowisku, iż w rozpatrywanym przypadku wniesienie skargi przez stronę skarżącą nie było zdeterminowane żadnym terminem. Obowiązek złożenia skargi na bezczynność organu w określonym terminie nie został zawarty w żadnym obowiązującym przepisie prawa. Sąd orzekający aprobuje również pogląd, że skarga do sądu administracyjnego nie musi być w tym konkretnym przypadku poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Artykuł 52 § 1 P.p.s.a. stanowi, że skargę można wnieść do sądu administracyjnego dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Natomiast zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia prawa. Według zaś art. 52 § 4 P.p.s.a. przypadku innych aktów należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Jednak już z wykładni gramatycznej wspomnianych przepisów wynika, że dotyczą one aktów i czynności, a nie bezczynności zobowiązanego podmiotu, jaka była przedmiotem skargi rozpoznawanej w niniejszej sprawie. Tym samym należało przyjąć, że zasady określone w art. 52 P.p.s.a. nie znajdują zastosowania w przypadku skargi na bezczynność. Środki zwalczania bezczynności w postępowaniu administracyjnym wskazuje art. 37 Kpa, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w określonym terminie lub na przewlekłe prowadzenie sprawy służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Jednak według art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się wyłącznie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz do decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Przyjąć należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej jest ustawą szczególną wobec Kodeksu postępowania administracyjnego. To jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tego rodzaju sprawach, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy tak stanowią przepisy u.d.i.p. W konsekwencji w niniejszym przypadku nie znajdował zastosowania art. 37 Kpa. (vide wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. o sygn. I OSK 601/05 oraz wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r. o sygn. I OSK 851/10, a także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012 r. o sygn. IV SAB/Po 87/12). Reasumując powyższe Sąd orzekający przyjął, że skarga złożona w niniejszej sprawie przez Stowarzyszenie była dopuszczalna. Uznając, że niniejsza skarga jest dopuszczalna stwierdzić należy, iż jej przedmiotem jest bezczynność Burmistrza w zakresie udostępnienia stronie skarżącej informacji publicznej: nagrania z posiedzenia połączonych komisji Rady Miasta i Gminy [...]. Zgodnie z treścią art. 4 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W dalszej kolejności rozważania wymaga aspekt przedmiotowy sprawy tzn. czy żądane dokumenty stanowią informację publiczną. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, a także treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie od tego do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ustawodawca wskazał, że termin "informacja publiczna" należy rozumieć bardzo szeroko. Świadczy o tym treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowiącego, że "każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu". Tak więc informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Nie wymaga się zatem od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Rozważając przedmiotowy aspekt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007 r. sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, CBOSA). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna m. in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Art. 11b. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) stanowi, że: 1. Działalność organów gminy jest jawna. Ograniczenia jawności mogą wynikać wyłącznie z ustaw. 2. Jawność działania organów gminy obejmuje w szczególności prawo obywateli do uzyskiwania informacji, wstępu na sesje rady gminy i posiedzenia jej komisji, a także dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy. 3. Zasady dostępu do dokumentów i korzystania z nich określa statut gminy. Statut Gminy [...] uchwalony dnia 28 marca 2012 r. nie przewiduje sporządzania materiałów audiowizualnych dokumentujących przebieg obrad Rady ani komisji Rady Miasta i Gminy [...]. Odnośnie obowiązku udostępniania w trybie u.d.i.p. materiałów dźwiękowych służących następnie do sporządzenia protokołu zarysowały się rozbieżności w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych. Według poglądu prezentowanego m. in. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 11.07.2011 r. sygn. akt II SAB/Kr 146/14 (CBOSA) i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 3.12.2009 r. , sygn. akt II SA/Op 333/09 (CBOSA) obowiązek taki istnieje, gdyż obejmuje on udostępnienie wszelkich materiałów dokumentujących przebieg obrad, a nagranie takim materiałem niewątpliwie jest i to dokumentującym przebieg obrad bardziej precyzyjnie niż sporządzony na jego podstawie protokół. WSA w Opolu zastrzegł przy tym, że obowiązek udostępnienia nagrania istnieje tak długo, jak pozostaje ono w dyspozycji organu. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 10.01.2005 r. sygn. akt II SA/Kr 1356/04 (CBOSA), zastrzegając jednak, że obowiązek udostępniania kaset z nagraniami istnieje, jeśli przyjęto taki sposób dokumentacji posiedzeń. Dominująca jest linia orzecznictwa wskazującego na brak obowiązku uwzględnienie żądania udostępnienia nagrań, gdy sporządzany jest protokół dokumentujący przebieg obrad. Takie stanowisko zajął m. in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16.07.2014 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 8/14 (CBOSA), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 10.09.2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 41/14 (CBOSA). Takie stanowisko zajął także Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 16.04.2010 r., sygn. akt I OSK 14/10, z dnia 1.10.2010 r., sygn. akt I OSK 1216/10, z dnia 17.05.2012 r., sygn. akt I OSK 356/12 (CBOSA). w orzeczeniach tych akcentuje się, że z przepisu art. 19 u.d.i.p. wynika zasada sporządzania protokołu z przebiegu obrad organów kolegialnych, zaś materiały audiowizualne lub teleinformatyczne organ ma obowiązek udostępnić, o ile nie został sporządzony protokół i o ile materiały te w pełni rejestrują obrady. Skoro ustawa nie nakłada obowiązku nagrywania przebiegu posiedzeń, to nie nakłada również obowiązku udostępniania nagrań. Realizacja celu, jakim jest dostęp do informacji publicznej następuje przez dostęp do protokołu. Te poglądy w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Wniosek z dnia [...].09.2014 r. zainicjował postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, które zostało uregulowane przepisami wyżej przywołanej ustawy z dnia 6 września 2001 r. Burmistrz powinien zakończyć wszczęte na wniosek Stowarzyszenia postępowanie w sposób przewidziany prawem, tj. udzielić informacji publicznej albo wydać decyzję o jej odmowie bądź też – w razie uznania, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej – udzielić wnioskodawcom odpowiedzi w formie zwykłego pisma z przytoczeniem argumentacji uzasadniającej nieuznanie określonego rodzaju danych za informację publiczną. Stowarzyszenie domagało się informacji w formie zapisu dźwięku. Pismo wystosowane do Stowarzyszenia dnia [...] września 2014 r. nie czyni zadość obowiązkom nakładanym przez u.d.i.p. Wnioskodawca nie otrzymał wyczerpującej informacji co do stanowiska organu: z pisma nie wynika, czy nagranie zostało sporządzone, czy dokumentowało przebieg obrad w całości, czy istniało w dacie sporządzania pisma, czy został na podstawie nagrania sporządzony protokół, jaką kategorię danych organ uznaje za informację publiczną, a jaką nie. Sąd podziela w pełni pogląd NSA zaprezentowany w cytowanym wyżej wyroku z dnia 17.05.2012 r., że jeżeli zachodziły przeszkody w udostępnieniu informacji w formie określonej we wniosku organ winien zastosować tryb przewidziany w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. (Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się). Nieuczynienie zadość temu obowiązkowi, nałożonemu na organ przez ustawę, skutkuje koniecznością uznania złożonej skargi za zasadną. Wobec powyższego uznać należy, że do dnia rozpoznawania skargi Burmistrz nie rozpoznał prawidłowo wniosku Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej. W tym miejscu wskazać należy, że ustawodawca w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wskazał, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Mając na względzie, że wniosek strony nie został załatwiony w sposób wskazany w ustawie, zaś bezczynność nie ustała także po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, tutejszy Sąd, biorąc za podstawę art. 149 § 1 Ppsa, orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku, tj. uwzględnił skargę, zobowiązując Burmistrza Miasta i Gminy [...] do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku. Mając na uwadze, że w ustawowym terminie organ udzielił pisemnej (choć dalece niewystarczającej) odpowiedzi na wniosek, w ocenie Sądu orzekającego nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 200 Ppsa.